هشدار ریچارد بنت: تداوم محرومیت زنان، آینده افغانستان را تهدید میکند
گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوقبشر افغانستان، با نگرانی گفته است که سیاستهای سرکوبگرانه طالبان در قبال زنان و دختران، بحرانی جدی در بخش بهداشت ایجاد کرده است.
ریچارد بنت هشدار داده است که محروم کردن زنان از حقوقشان، نظام صحی و آینده افغانستان را به خطر میاندازد.
گزارشگر ویژه سازمان ملل برای افغانستان روز دوشنبه. ۱۸ حوت در یک پیام ویدیویی خاطرنشان کرده است که دههها جنگ، فقر گسترده، کمبود سرمایهگذاری در زیرساختهای صحی و کاهش کمکهای بینالمللی، افغانستان را با چالشهای فراوانی مواجه کرده است.
به گفته بنت، زنان و دختران در پرتو سیاستهای ضدزن طالبان بیش از پیش در معرض آسیبپذیری قرار دارند.
ریچارد بنت همچنین تصریح کرده است که چالشهای فوق برای حاشیهنشینها و اقلیتها بهمراتب گستردهتر است.
گزارشگر ویژه سازمان ملل از طالبان خواست مسیر خود را تغییر دهد، محدودیتها بر تردد زنان را بردارد و دسترسی آنان به آموزش از جمله آموزشهای پزشکی را دوباره فراهم کند.
او هشدار داده است که در صورت تداوم این محرومیتها، نظام صحی افغانستان و آینده این کشور با خطر مواجه خواهد شد.
از چهار سال بدینسو، زنان و دختران در سایه حاکمیت طالبان از دسترسی به تمام حقوق انسانی و اساسی خود از جمله حق آموزش، کار و مشارکت سیاسی و اجتماعی محروم ماندهاند؛ محرومیتهایی که بهرغم واکنشها و فشارهای گسترده بینالمللی، تاکنون لغو نشده است.
هشدار ریچارد بنت: تداوم محرومیت زنان، آینده افغانستان را تهدید میکند | افغانستان اینترنشنال
یافتههای افغانستان اینترنشنال نشان میدهد که طالبان از سال ۲۰۲۴ تاکنون بیش از دو هزار نفر بهشمول ۲۹۱ زن را به اتهامهای مختلف در ملأعام شلاق زده است.
بر اساس این یافتهها، طالبان از اجرای مجازات بدنی و علنی علیه افراد وابسته به خود پرهیز کرده است.
طالبان پس از بازگشت به قدرت در کشور، به رغم انتقادهای بین المللی همچنان به اجرای مجازاتهای بدنی علیه متهمان از جمله زنان در محضر عام ادامه داده است.
بنا به آمار، طالبان در سال ۲۰۲۴ میلادی ۵۶۷ نفر شامل ۷۸ زن، در سال ۲۰۲۵ میلادی یک هزار و ۱۱۰ نفر شامل ۱۷۰ زن، و در بیش از دو ماه نخست سال جاری میلادی ۳۳۲ نفر شامل ۳۴ زن را پیش چشم مردم شلاق زدهاند.
گزارشهای سازمان ملل نیز این آمار را تایید میکنند. طالبان معمولاً متهمان را مجازات بدنی کرده و سپس به زندان منتقل میکنند.
کارشناسان سازمان ملل میگویند میزان مجازاتهای بدنی طالبان در سال ۲۰۲۵ نسبت به سال ۲۰۲۴ دو برابر افزایش یافته است. آمار اولیه سال جاری میلادی نیز نشان میدهد که احتمالاً میزان مجازاتهای بدنی در این سال بیشتر شود.
بر اساس یافتههای افغانستان اینترنشنال، طالبان تاکنون افراد وابسته به خود را در ملأعام مجازات نکرده است. برخی از افرادی که مجازاتهای علنی طالبان را از نزدیک دیدهاند، میگویند که کودکان نیز هنگام اجرای این مجازاتها حضور دارند.
یکی از باشندگان در خوست که شاهد اعدام در ورزشگاه این ولایت بود گفت: «افراد بسیار زیادی آمده بودند. بسیاری از مردم خوشحال بودند که یک مجرم مجازات میشود. کودکان هم حضور داشتند.»
او میگوید این یکی از تلخترین خاطرات زندگیاش بوده است که شاهد کشته شدن فردی در برابر چشمانش بوده است. برخی خانوادهها از دعوت شدن مردم برای تماشای مجازاتهای بدنی در ملأعام نگران هستند.
خانوادهها میگویند که دیدن چنین صحنههایی ترس و وحشت را در ذهن فرزندان شان ایجاد میکند. به گفته کارشناسان سازمان ملل، بیشتر افراد به دلیل سرقت، فروش و مصرف مواد مخدر، رابطه جنسی و قمار شلاق زده شدهاند اما زنان، دختران و افراد الجیبیتی به اتهام روابط خارج از ازدواج و فرار از خانه شلاق خوردهاند.
مجازات بدنی طالبان که معمولا شامل ۳۹ ضربه شلاق است و اغلب همراه با حکم زندان اجرا میشود. این مجازاتها در ملأعام توسط مقامهای طالبان انجام میشود. طالبان از زمان بازگشت به قدرت تاکنون ۱۲ نفر را اعدام کردهاند.
شورای امنیت سازمان ملل روز دوشنبه، ۱۸ حوت نشستی را درباره افغانستان برگزار میکند. قرار است در این نشست جورجت گانیون، معاون نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل در افغانستان گزارشی را درباره وضعیت این کشور ارائه کند.
قرار است این نشست ساعت ۱۱:۳۰ شب به وقت افغانستان و ساعت ۳ بعد از ظهر به وقت نیویارک برگزار شود. شورای امنیت سازمان ملل در ۱۹ قوس نیز نشستی را برای بررسی وضعیت افغانستان برگزار کرده بود.
این جلسه در بحبوحه نگرانیهای فزاینده بینالمللی در مورد محدودیتهای حقوق بشر، چالشهای بشردوستانه، خطرات تروریسم و نگرانیها از درگیریهای مرزی طالبان با پاکستان برگزار خواهد شد.
بیشتر اعضای شورای امنیت در نشستهای قبلی، نگرانیهای خود را درباره سیاستهای طالبان و وضعیت حقوق بشر و زنان در افغانستان مطرح کردهاند.
طالبان نشستهای سازمان ملل بدون حضور نماینده خود را بیاثر دانسته و خواستار تعامل مستقیم کشورها با اداره این گروه شده است.
یافتههای مرکز آزادی بیان نشان میدهد که هماکنون تنها ۱۹۰ خبرنگار زن در افغانستان کار میکنند در حالی که پیش از قدرتگیری طالبان دو هزار زن در رسانهها فعالیت داشتند.
طبق این آمار، ۸۶ درصد از خبرنگاران زن شغل خود را از دست دادهاند یا اجازه ندارند آزادانه در رسانهها کار کنند.
این مرکز روز یکشنبه، ۱۷ حوت به مناسبت روز جهانی زن به چالشها و مشکلات زنان خبرنگار پرداخت و گفت با قدرتگیری دوباره طالبان، محدودیتهایی چون بازداشتها، حملات فیزیکی و محدودیتهایی در توانایی گزارشدهی زنان اعمال شده است.
به گفته این مرکز، روزنامهنگاران زن همچنین با تهدید مواجه شده و در برخی موارد زندانی نیز شدهاند. در بیانیه این مرکز آمده است: «روزنامهنگاران زن افغان اکنون تحت ترس مداوم، مشکلات اقتصادی و آسیبهای روانی زندگی میکنند.»
یافتههای مرکز آزادی بیان نشان میدهد که هماکنون در حدود ۲۰ ولایت افغانستان هیچ خبرنگار زن فعالیت ندارد و در بسیاری از ولایتها، خبرنگاران زن بهگونه پنهانی و ناشناس کار میکنند و آثار خود را بدون ذکر نام منتشر میکنند.
این مرکز همچنین از وضعیت خبرنگاران زن در کشورهای منطقه در بحبوحه تنشها میان پاکستان و طالبان و درگیریهای ایران با امریکا و اسرائیل ابراز نگرانی کرده و گفته است که آنها در معرض بازداشت، تهدید یا اخراج قرار دارند.
این سازمان حامی خبرنگاران همچنین از کشورهای جهان و سازمانهای بینالمللی رسانهای خواسته است برای حمایت از خبرنگاران افغان، تلاشهای خود را افزایش دهند.
سازمان عفو بینالملل به مناسبت هشتم مارچ، روز جهانی زن اعلام کرد که زنان و دختران در افغانستان با محدودیتهای گسترده روبهرو شده و از حقوق اساسی خود محروم شدهاند.
این سازمان از جامعه جهانی خواست برای تامین عدالت، برابری و مشارکت زنان افغان اقدام کنند.
این سازمان روز یکشنبه، ۱۷ حوت در یادداشتی در شبکه اجتماعی اکس پیام زنان و دخترانی را منتشر کرد که با محدودیتهایی چون آموزش و اشتغال در افغانستان مواجهاند.
یکی از دانشآموزان دختر گفت: «من خیلی هیجانزده بودم که به مکتب برگردم اما به ما اجازه ندادند وارد صنفهایمان شویم. با زندگیام در داخل خانه چه کار میتوانم بکنم؟»
دانشآموز ۱۶ ساله دیگری از افغانستان گفت: «ما در قفس هستیم. طالبان افغانستان را به زندانی برای همهٔ زنان افغان تبدیل کردهاند.» یک فعال حقوق زنان نیز تاکید کرده است: «ما فریاد زدیم اما شاید آنقدر بلند نبود که جهان بشنود.»
سازمان عفو بینالملل همچنین با اشاره به محدودیتهای وضعشده بر زنان و دختران در افغانستان گفت که «صدای زنان خاموش نشده و نخواهد شد.»
این سازمان نوشته است که پس از حاکمیت دوباره طالبان بر افغانستان، این کشور همچنان کانون نقض حقوق بشر است و آزار و اذیت جنسیتی، شکنجه، بازداشتهای خودسرانه و سانسور در این کشور ادامه دارد.
سازمان ملل، گروههای مختلف حقوق بشری و زنان معترض نیز بهمناسبت هشتم مارچ خواهان توجه جامعه جهانی و رسیدگی به وضعیت زنان افغانستان شدهاند.
ائتلاف جنبشهای اعتراضی زنان افغانستان روز یکشنبه در بیانیهای از جامعه جهانی خواست تا اقدامات عملی و موثری برای پاسخگو ساختن عاملان نقض حقوق زنان در افغانستان روی دست بگیرد.
افزون بر آن، این ائتلاف خواستار حمایت سیاسی، حقوقی و انسانی از مبارزات مدنی زنان افغان شد.
این ائتلاف با اشاره به ممنوعیت آموزشی، شغلی و مشارکت زنان در عرصههای عمومی گفته است که زنان افغانستان یکی از تاریکترین دورههای تاریخ خود را تجربه میکنند.
ائتلاف جنبشهای اعتراضی زنان افغانستان، روز جهانی زن را فرصتی برای دادخواهی حقوق زنان افغان دانسته است.
این ائتلاف از جامعه جهانی خواسته است تا نقض نظاممند حقوق زنان در افغانستان را در اولویت آجندای بینالمللی خود قرار داده و از عادیسازی این وضعیت جلوگیری کند.
در بیانیه این ائتلاف همچنین بر سازوکارهای بینالمللی برای مستندسازی، پیگیری حقوقی و اعمال فشار هدفمند بر ناقضان حقوق زنان افغان اشاره شده است.
ائتلاف مذکور با اشاره به تهدید، سرکوب و حذف زنان در حاکمیت طالبان گفت که زنان افغانستان قربانی نیستند، بلکه کنشگرانی شجاع برای تغییرند و برای آینده عادلانه مبارزه میکنند.
ائتلاف جنبشهای اعتراضی زنان افغانستان تصریح کرده است که هیچ جامعهای بدون تأمین حقوق زنان به صلح و توسعه پایدار دست نخواهد یافت.