میرضیایف از والیان ازبیکستان خواست تجارت با افغانستان را گسترش دهند

او جانشین ایندریکا راتواته می‌شود که پیش‌تر به عنوان معاون یوناما و هماهنگ‌کننده امور بشردوستانه سازمان ملل در افغانستان کار می‌کرد.

برونو ژرژ لُمارکی پیش از این از سال ۲۰۲۲ به‌عنوان معاون نماینده ویژه دبیرکل در مأموریت تثبیت سازمان ملل در جمهوری دموکراتیک کنگو و نیز هماهنگ‌کننده امور بشردوستانه در آن کشور کار می‌کرد.

او همچنین در سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱ به عنوان معاون نماینده ویژه دبیرکل در دفتر سازمان ملل در هائیتی فعالیت کرده است.

لُمارکی سابقه فعالیت در برنامه توسعه سازمان ملل متحد را نیز دارد و در بخش‌های مدیریت بحران، بازسازی، توسعه و برقراری صلح مسئولیت‌های گوناگونی به عهده داشته است.

او مأموریت‌های میدانی متعددی در سومالیا، هائیتی، سرزمین‌های فلسطینی و کامبوج انجام داده است.

برونو ژرژ لُمارکی دارای مدرک مهندسی زراعت گرمسیری از فرانسه است و علاوه بر زبان فرانسوی، به زبان انگلیسی نیز تسلط کامل دارد.

یونیسف گفت بحران کنونی در حال حاضر کودکان را از آموزش و خدمات درمانی محروم ساخته و اقتصاد افغانستان و خدمات اساسی وابسته به زنان متخصص را تضعیف کرده است.

این سازمان در گزارش تازه‌ای که روز دوشنبه نشر شد، گفت سهم زنان در اداره‌های دولتی افغانستان از ۲۱ درصد به ۱۷.۷ درصد میان سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ کاهش یافته است.

یونیسف بار دیگر اعلام کرد که بیش از یک میلیون دختر به دستور طالبان از آموزش منع شده‌اند. ملل متحد هشدار داد که اگر این ممنوعیت تا سال ۲۰۳۰ ادامه یابد، بیش از دو میلیون دختر از آموزش فراتر از دوره ابتدایی محروم خواهند شد.

کاترین راسل، مدیر اجرایی یونیسف، گفت: «افغانستان توان از دست دادن آموزگاران آینده، نرس‌ها، پزشکان، قابله‌ها و مددکاران اجتماعی را ندارد؛ کسانی که خدمات اساسی را حفظ می‌کنند. اگر دختران همچنان از آموزش محروم بمانند، این واقعیت رخ خواهد داد.»

او از طالبان خواست محدودیت‌ها بر آموزش دختران را لغو کند و همچنین از جامعه جهانی خواستار متعهد ماندن به حق آموزش دختران افغان شد.

براساس بررسی یونیسف، تا سال ۲۰۳۰ افغانستان ممکن است تا ۲۰ هزار آموزگار زن و ۵۴۰۰ کارمند صحی زن را از دست بدهد.

این سازمان گفت بخش آموزش هم‌اکنون اثرات این وضعیت را احساس می‌کند. شمار آموزگاران زن در آموزش ابتدایی بیش از ۹ درصد کاهش یافته و از نزدیک به ۷۳ هزار نفر در سال ۲۰۲۲ به حدود ۶۶ هزار نفر در سال ۲۰۲۴ رسیده است.

این کاهش، آموزش کودکان به‌ویژه دختران را تهدید می‌کند، زیرا حضور آموزگاران زن باعث می‌شود دختران بیشتر به مکتب بروند.

ملل متحد همچنین هشدار داد که کاهش شمار کارمندان صحی زن، دسترسی به خدمات صحی مادران، نوزادان و کودکان را مستقیماً کاهش خواهد داد و زنان و کودکان را با خطر بیشتری روبه‌رو می‌سازد.

بیش از هزار نفر از متحدان پیشین نیروهای امریکایی و اعضای خانواده‌های‌شان، پس از فرار از افغانستان بیش از یک سال است که پشت حصار یک پایگاه متروک امریکایی در حاشیه دوحه، در بلاتکلیفی گیر مانده‌اند.

همزمان با بالا گرفتن بحث‌ها درباره طرح حکومت امریکا برای انتقال افغان‌ها از قطر به جمهوری دموکراتیک کنگو، شماری از این پناهجویان در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه از نگرانی‌ها، ترس از بازگشت به افغانستان و آینده نامعلوم خود سخن گفته‌اند.

رسولی، مترجم سابق نیروهای امریکایی در افغانستان که اکنون از ۱۹ ماه است در اردوگاه السيليه زندگی می‌کند گفت: «همه ما در اضطراب شدید زندگی می‌کنیم. احساس می‌کنیم در برزخ مانده‌ایم. نه تنها من و خانواده‌ام، بلکه همه کسانی که اینجا هستند.»

این اردوگاه در منطقه‌ای بیابانی در حاشیه دوحه موقعیت دارد و پس از خروج امریکا از افغانستان در سال ۲۰۲۱ به محل انتقال و بررسی پرونده افغان‌هایی تبدیل شد که امیدوار بودند در امریکا اسکان مجدد یابند.

آن‌ها می‌گویند در صورت بازگشت به افغانستان با خطرات احتمالی و تهدیدهای امنیتی روبه‌رو خواهند شد. روند بررسی پرونده‌های پناهجویان این کمپ اما پس از تصمیم دونالد ترامپ برای تعلیق پذیرش پناهندگان متوقف شده بود.

رسولی ۳۶ ساله افزود: «بازگشت به افغانستان برای ما امن نیست و گزینه روشن دیگری هم نداریم.» شبنم، زنی که پدرش با نیروهای امریکایی کار کرده بود گفت که ساکنان این اردوگاه هیچ اطلاع رسمی درباره انتقال به کنگو دریافت نکرده‌اند.

او اما تاکید کرده است که انتشار این خبر باعث «بلاتکلیفی و فشار روانی» در بین پناهندگان شده است. شبنم افزود: «نگرانی ما امنیت است. ما خواهان کشوری بهتر و امن‌تر هستیم تا بتوانیم زندگی‌مان را از نو بسازیم.»

محمود ۳۸ ساله، از همکاران سابق نیروهای امریکایی در افغانستان نیز از بیش از یک سال است با خانواده خود در این کمپ زندگی می‌کند. او گفت: «شایعات مختلفی چه درباره اسکان مجدد و چه درمورد تعطیلی اردوگاه منتشر شده است.»

• 

  چهره‌های برجسته امریکایی از طرح انتقال پناهجویان افغان به کنگو انتقاد کردند

طرح انتقال پناهجویان افغان به جمهوری دموکراتیک کنگو با واکنش‌های گسترده چهره‌های برجسته امریکایی و اعضای کانگرس این کشور نیز به همراه بوده است.

تاکنون امریکا تایید نکرده است که این پناهجویان را به کنگو خواهد فرستاد اما وزارت خارجه این کشور گفته که انتقال ساکنان این کمپ به کشور سوم می‌تواند امنیت و فرصت آغاز زندگی تازه را برای آن‌ها فراهم کند.

طالبان نیز پس از رسانه‌ای شدن این خبر از افغان‌های مقیم قطر خواست تا «با اطمینان و آرامش خاطر» به افغانستان بازگردند.

• 

  طالبان از پناهجویان افغان در قطر خواست به افغانستان بازگردند

محمد محقق، از رهبران مخالف طالبان، روز دوشنبه در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال گفت که وضعیت کنونی افغانستان تحت حاکمیت طالبان، مشابه شرایطی است که افغانستان در دوران دولت کمونیستی سابق بود.

او با اشاره به کمونیست‌های افغان گفت: «آن‌ها زمانی که به قدرت رسیدند، مسلمانان را قتل عام کردند و این‌ها [طالبان] نیز با رسیدن به قدرت، به سرکوب گسترده مخالفان روی آورده‌اند.»

او افزود که از منظر طالبان «تنها خودشان مسلمان اند» و «همه مخالفان شان دشمن تلقی می‌شوند... و از کشتن، بازداشت و سرکوب ترس ندارند.»

محقق هشدار داده است که چنین نظامی هیچ‌گاه به ثبات نمی‌رسد و با این وضعیت، دوام آن حتی به اندازه حکومت‌های پیشین نیز نخواهد بود.

رهبر حزب وحدت مردم افغانستان معتقد است در نهایت، آنچه در افغانستان می‌تواند پایدار باشد، اراده مردم است و «نظامی که از خواست و اراده مردم سرچشمه بگیرد.»

محقق در بخش دیگری از اظهارات خود به نقش جامعه جهانی، به‌ویژه ایالات متحده، در تحولات افغانستان اشاره کرده و گفت که بخشی از وضعیت کنونی نتیجه توافقات سیاسی میان طالبان و امریکا است.

او مدعی است که پس از توافق دوحه، «حمایت مالی و امنیتی» امریکا از طالبان ادامه یافته و کشورهای منطقه نیز با طالبان همسو شده‌اند.

به گفته او، در چنین شرایطی حمایت جدی از جریان‌های مخالف طالبان در افغانستان شکل نگرفته و وضعیت کنونی همچنان تحت تأثیر توافقات و ملاحظات قدرت‌های بزرگ قرار دارد.

محمد محقق که عضو شورای عالی مقاومت برای نجات افغانستان نیز است، افزود که «تاکنون شرایط حمایت از شورای عالی مقاومت یا دیگر نهادها شکل نگرفته است.»

وبسایت «کپیتال اند مین» روز دوشنبه اظهارات نصیر پکتیاوال را نشر کرد. او به این نشریه گفت که برادرش پس از بازداشت به دست اداره مهاجرت و گمرک امریکا بیمار شده بود، اما با وجود تلاش خانواده، خدمات پزشکی را به‌موقع دریافت نکرد.

به گفته او، برادرش چند ساعت پس از بازداشت تماس گرفت و از تب، درد بدن و دشواری در تنفس شکایت کرد. نصیر پکتیاوال افزود که او سپس با آمبولانس تماس گرفت و مشاهده کرد که آمبولانس به محل رسیده است، اما برادرش بار دیگر تماس گرفت و گفت هیچ‌کسی برای معاینه او مراجعه نکرده است.

همسر نذیر پکتیاوال نیز به این نشریه گفته است هنگام بازداشت به ماموران اطلاع داده بود که شوهرش به اسپری تنفسی ضرورت دارد و تلاش کرده بود آن را به ماموران بدهد، اما آن‌ها از تحویل گرفتن آن خودداری کردند.

برادر نذیر پکتیاوال خواهان روشن شدن علت مرگ او شده و گفته است: «او فکر می‌کرد این کشور امن‌ترین کشور جهان است، اما چنین نیست. نمی‌دانم با برادرم چه کردند. او سالم بود و کار می‌کرد.»

او افزود: «پس از دریافت شهروندی، در نخستین انتخابات رئیس جمهور به ترامپ رای دادم، زیرا فکر می‌کردم او از مهاجرانی مانند ما که با ارتش این کشور همکاری کردیم، حمایت خواهد کرد. اما اکنون احساس می‌کنم که به ما خیانت شده است.»

نصیر پکتیاوال گفته است که اکنون در انتظار نتیجه کالبدشکافی بوده و خواهان تامین عدالت است.

نذیر پکتیاوال نزدیک به یک دهه با نیروهای ویژه اردوی ایالات متحده در افغانستان همکاری کرده بود. او پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، از طریق روند تخلیه به امریکا منتقل شد و در ایالت تگزاس زندگی می‌کرد. این سرباز سابق مدتی در شهر ریچاردسون به‌عنوان نانوا کار می‌کرد و دوسیه پناهندگی‌اش هنوز در جریان بود.

پس از جان باختن او، مقام‌های وزارت امنیت داخلی امریکا اعلام کردند که نذیر پکتیاوال به شفاخانه پارکلند در دالاس منتقل شد، اما با وجود تلاش برای درمان، جان باخت.