استارمر این توافق را «تحولی تاریخی» در روابط لندن و وارسا توصیف کرد و گفت که همکاریهای امنیتی و دفاعی دو کشور وارد «مرحله تازهای» شده است.
بر اساس این پیمان، بریتانیا و پولند در زمینههای مقابله با حملات سایبری، تقویت امنیت مرزها، مبارزه با جرایم سازمانیافته، حمایت از صنایع دفاعی، مقابله با قاچاق مهاجران و استفاده باندهای قاچاق از شبکههای اجتماعی همکاری گستردهتری خواهند داشت.
در متن توافقنامه، روسیه به عنوان «مهمترین تهدید بلندمدت» برای امنیت اروپا و منطقه آتلانتیک معرفی شده و دو کشور بار دیگر بر تعهد قاطع خود به پیمان ناتو تاکید کردهاند.
تردید کارشناسان درباره اهمیت پیمان جدید
با این حال، برخی کارشناسان دفاعی نسبت به تاثیر واقعی این پیمان تردید جدی دارند. اد آرنولد، پژوهشگر ارشد اندیشکده بریتانیایی روسا، در گفتوگو با بیبیسی اعلام کرد که بخش عمده مفاد این توافق مشابه توافقنامههای سالهای ۲۰۱۸ و ۲۰۲۳ است و تغییر اساسی در همکاری دو کشور ایجاد نمیکند.
آرنولد افزود: «واقعیت این است که بخشهای اصلی و جدید این معاهده بیشتر به موضوع مهاجرت مربوط میشود تا مسائل دفاعی و امنیتی.»
این کارشناس هشدار داد که گنجاندن موضوعات متفاوت سیاستگذاری مانند مهاجرت و دفاع در یک چارچوب واحد، خطرناک است. زیرا، هرگونه اختلافنظر در یک حوزه (مانند مهاجرت) میتواند به همکاری در حوزههای دیگر (امنیتی و دفاعی) آسیب بزند.
آرنولد همچنین توانایی عملی بریتانیا برای اجرای همزمان تعهدات متعددش در قبال کشورهای مختلف را مورد سوال قرار داد.
حکومت بریتانیا اعلام کرده که دو کشور بهزودی «برنامه اقدام مشترک جدید درباره مهاجرتهای غیرقانونی» را آغاز خواهند کرد که شامل رهگیری باندهای قاچاق در شبکههای اجتماعی، افزایش تبادل اطلاعات استخباراتی و بهرهگیری از فناوریهای نوین برای نظارت بر مرزها میشود.