طالبان در تخار بزرگان محلی را «مجبور کرد» فیصله نهایی مناقشه زمین را بپذیرند

طبق گزارش رسانه‌های داخلی ایران، این موضوع توسط یک دامدار محلی به پولیس خبر داده شد. ماموران پولیس و تیم بررسی صحنه جرم بلافاصله به محل رفتند و تحقیقات خود را آغاز کردند.

بررسی‌ها نشان داد که این مرد از مدتی پیش در جنوب تهران کار می‌کرده و در آنجا رفت‌وآمد داشته است.

پولیس در حال تحقیق از همکاران و نزدیکان او و بررسی تماس‌های تلفنی است تا عاملان این حادثه را پیدا کند.

همچنین با دستور مقام قضایی، جسد برای مشخص شدن علت دقیق مرگ به پزشکی قانونی فرستاده شده است.

بر اساس این گزارش، سیلاب‌ها در ولایت‌های شرقی نورستان، ننگرهار و لغمان و جنوبی شرقی پکتیکا، پکتیا، خوست و غزنی همچنین کابل، کاپیسا، پنجشیر، پروان، لوگر و میدان وردک در مرکز را متأثر کرده است.

شدیدترین خسارات در منطقه شرقی، به‌ویژه در شهر پارون، مرکز ولایت نورستان، گزارش شده است.

براساس آمار سازمان بهداشت جهانی، در اثر سیلاب‌ها در پارون دست‌کم ۲۳ نفر جان باخته، پنج نفر مفقود و ۱۲۵ نفر دیگر زخمی شده‌اند.

طبق ارزیابی این سازمان، سیلاب‌ها در این منطقه آسیب جدی به خانه‌ها، تأسیسات عامه و منابع درآمدی مردم وارد کرده و نیاز فوری به کمک‌های بشردوستانه را افزایش داده است.

گزارش افزوده که سیلاب‌ها صدها خانواده را در کابل و ولایت‌های مجاور آن متاثر ساخته و خسارات قابل توجهی به خانه‌های مسکونی و دارایی‌های اجتماعی وارد کرده است.

سازمان بهداشت جهانی می‌گوید که سیلاب‌ها باعث تخریب گسترده در ولسوالی‌های محمدآغه لوگر، غوربند پروان و بخش‌هایی از کابل شده است.

ارزیابی این سازمان امدادی نشان می‌دهد که آسیب به جاده‌ها و زیرساخت‌ها دسترسی به خدمات اساسی، به‌ویژه خدمات صحی، را با مشکل مواجه کرده است.

همچنین طبق ارزیابی سازمان ملل، سیلاب‌ها در مناطق جنوب‌شرقی، علاوه بر تخریب خانه‌ها و زمین‌های زراعتی، باعث تلفات جانی نیز شده است.

براساس آمار سازمان ملل، در ولایت پکتیکا دست‌کم ۲۶ خانه تخریب و دو نفر کشته شده‌اند، در حالی که در ولایت پکتیا نیز دو کودک جان خود را از دست داده‌اند.

در ولایت خوست و غزنی نیز خسارات گسترده به زمین‌های کشاورزی، جاده‌ها و سیستم‌های آبرسانی گزارش شده است.

سازمان بهداشت جهانی هشدار داده است که پیامدهای این سیلاب‌ها فراتر از خسارات فوری بوده و می‌تواند تأثیرات درازمدتی بر امنیت غذایی و معیشت خانواده‌ها، به‌ویژه در میان جوامع وابسته به کشاورزی، داشته باشد.

همچنین، طبق این گزارش، تخریب زیرساخت‌های آب آشامیدنی خطر شیوع بیماری‌های ناشی از آب آلوده را افزایش داده است.

سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده که در پاسخ به این بحران، سیستم هماهنگی اضطراری خود را فعال کرده و با همکاری سایر نهادهای امدادی، اقدام به ارزیابی سریع نیازها و توزیع تجهیزات اضطراری کرده است.

در همین حال این نهاد امدادی از کمبود شدید امکانات صحی در برخی مناطق، به‌ویژه شهر پارون، ابراز نگرانی کرده است.

این سازمان می‌گوید که محدودیت ظرفیت مراکز صحی، کمبود دوا، تخریب مراکز درمانی و دشواری دسترسی به مناطق کوهستانی، روند کمک‌رسانی را با چالش جدی روبه‌رو کرده است.

گزارش بر نیاز فوری به تقویت خدمات صحی، فراهم‌سازی آب آشامیدنی سالم، ایجاد سرپناه موقت برای بی‌جا شدگان و افزایش نظارت بر بیماری‌ها تأکید کرده است.

این سازمان وابسته به ملل متحد هشدار داده است که در صورت تداوم بارندگی‌ها، احتمال وخیم‌تر شدن وضعیت انسانی در روزهای آینده وجود دارد.

آقای عاصی می‌گوید وقتی از این نیروی مخالف پرسیده: «طالبان می‌گویند انتحاری داریم و از امارت دفاع خواهد کرد»، او خندیده و پاسخ داده: «ترس مردم حالا از طالب پریده است.»

این چریک گفته است: «یک تعداد ما چندین بار گرفتار، شکنجه و رها شدیم. دیگه کسی از طالب نمی‌ترسد.»

در بخشی از این گفت‌وگو اشاره شده که مسئولان طالبان و خانواده‌هایشان در بسیاری از ولسوالی‌های دوردست در بیم و هراس دایمی زندگی می‌کنند. این فرد تاکید کرده که مخالفان، آشنایی کاملی با جغرافیا و اراضی افغانستان دارند و طالبان را در این مناطق «بیگانه» می‌دانند.

هنگامی که از این نیروی چریک درباره بازگشت افغانستان به چرخه جنگ و خون‌ریزی سوال شد، وی پاسخ داد که مسئولیت تمام قطرات خونی که ریخته می‌شود بر عهده رهبری طالبان است، زیرا این جنگ بر آنان «تحمیل شده است».

در همین حال، تمیم عاصی در یادداشت خود از طالبان خواست تا از تبدیل کردن افغانستان به میدان جنگ و لجاجت دست بردارند. وی می‌گوید شرایط، انگیزه‌ها و نیروی انسانی لازم برای یک جنگ داخلی گسترده در کشور فراهم است و جلوگيری از تاکتیک‌های پیچیده‌ای مانند ماین‌های چسبکی و پهپادهای هوشمند در جغرافیای افغانستان تقریبا ناممکن خواهد بود؛ موضوعی که به گفته او، خود طالبان نیز به خوبی از آن آگاه هستند.

براساس گزارش شبکه ام‌دی‌آر، معترضان شام دوشنبه، پنجم اسد، در سالن پرواز میدان هوایی گردهم آمدند. شماری از افغان‌ها نیز در این تجمع شرکت داشتند و نیروهای گسترده پولیس در محل مستقر شده بودند.

اعتراض‌کنندگان با اخراج افراد به افغانستان تحت حاکمیت طالبان مخالفت کردند و همکاری حکومت آلمان با این گروه را زیر سوال بردند.

این تجمع هم‌زمان با پرواز یک هواپیمای چارتر حامل حدود ۳۰ افغان از میدان هوایی لایپزیگ به مقصد کابل برگزار شد.

حکومت آلمان می‌گوید اخراج افرادی را که حق اقامت در این کشور ندارند، ادامه خواهد داد. منتقدان اما هشدار می‌دهند که وضعیت حقوق بشر و امنیت در افغانستان، بازگرداندن اجباری افغان‌ها را با خطرهای جدی همراه می‌کند.

برگزارکنندگان این تظاهرات گفتند حکومت آلمان از یک سو خشونت‌های اسلام‌گرایانه را محکوم می‌کند و از سوی دیگر، برای اجرای اخراج‌ها با طالبان به توافق می‌رسد.

یولیانه ناگل، نماینده حزب چپ در مجلس ایالتی زاکسن، نیز اخراج افغان‌ها را محکوم کرد. او گفت: «شرم‌آور است که مردم به‌زور به کشوری بازگردانده شوند که زیر حاکمیت رژیم اسلام‌گرای طالبان قرار دارد.»

خانم ناگل افزود که مجرم‌بودن یا نبودن افراد، اخراج آنان به افغانستان را توجیه نمی‌کند. او وضعیت حقوق بشر در افغانستان را «فاجعه‌بار» و شرایط اقتصادی و اجتماعی این کشور را «مصیبت‌بار» توصیف کرد.

با وجود اعتراض‌ها، هواپیمای حامل اخراج‌شدگان ساعت ۱:۴۳ بامداد سه‌شنبه، ششم اسد، از میدان هوایی لایپزیگ‌ به مقصد کابل برخاست.

وزارت داخله زاکسن اعلام کرد که حدود ۳۰ افغان در این پرواز حضور داشتند که دو نفر آنان از این ایالت بودند.

آرمین شوستر، وزیر داخله زاکسن، از اجرای این اخراج‌ها دفاع کرد و گفت سرنشینان پرواز افرادی بودند که چندین بار مرتکب جرایم جدی شده‌اند.او گفت: «ما درباره افراد دارای خطر تروریستی، مرتکبان جرایم سنگین و مجرمان بسیار خطرناک صحبت می‌کنیم.»

شوستر افزود که امنیت شهروندان آلمان بر خواست یک مجرم برای ماندن در این کشور اولویت دارد.

پس از به قدرت رسیدن طالبان، زنان کارمند در نهادهای دولتی و خصوصی در قندهار خانه‌نشین شدند. شماری از آنان مجبور شدند که به دوختن یخن‌های سنتی قندهاری روی بیاورند.

نجلا الهام که پیش‌تر در دولت کار می‌کرد، به افغانستان اینترنشنال گفت پیش از بازگشت طالبان به قدرت، هزینه‌های زندگی خود را با معاشش تأمین می‌کرد، اما پس از ممنوعیت کار زنان، ناچار شد در خانه خامک‌دوزی کند.

او گفت یادگیری این هنر در آغاز برایش دشوار بود، اما اکنون با درآمد آن بخشی از نیازهای خانواده‌اش را تأمین می‌کند.

فریبا اسلم، فارغ دانشکده اداره عامه دانشگاه قندهار، نیز از جمله زنانی است که پس از از دست دادن شغلش به خامک‌دوزی روی آورده است.

او قبلا در بخش توزیع کمک‌های بشردوستانه کار می‌کرد، اما اکنون همراه خواهرانش که تحصیل آنان ناتمام مانده است، یخن‌های سنتی قندهاری می‌دوزند.

خانم اسلم گفت با وجود داشتن تحصیلات عالی، برای دوخت یک یخن حدود سه ماه کار می‌کند، اما در پایان حتی ۱۰ هزار افغانی نیز به دست نمی‌آورد.

او ابراز امیدواری کرد که روزی بتواند به شغل پیشین خود بازگردد و در رشته‌ای که تحصیل کرده است، خدمت کند.

درآمد اندک در برابر ماه‌ها کار

دوخت دستی یخن‌های خامک‌دوز یکی از مشاغلی است که به تنها منبع درآمد بسیاری از زنان و خانواده‌های نیازمند در قندهار تبدیل شده است. با این حال، رکود اقتصادی تقاضا برای صنایع دستی را نیز کاهش داده است.

محمد اشرف، فروشنده یخن‌های خامک‌دوزی در قندهار، به افغانستان اینترنشنال گفت بازار این محصولات در مقایسه با گذشته رونق خود را از دست داده است.

او افزود مردم همچنان به یخن‌های خامک‌دوزی علاقه دارند، اما بسیاری از آنان توانایی خرید این محصولات را ندارند.

بی‌بی صاحبه که از حدود ۱۰ سال پیش یخن‌های سنتی می‌دوزد، گفت: «ماه‌ها روی یک یخن کار می‌کنم، اما دکانداران به بهانه کسادی بازار می‌خواهند آن را با قیمت بسیار پایین بخرند.»

او گفت در گذشته سفارش‌های زیادی دریافت می‌کرد، اما اکنون بدون سفارش یخن می‌دوزد و آن را برای فروش به بازار می‌برد.

به گفته زنان خامک‌دوز، پایین‌بودن قیمت‌ها سبب شده است که درآمد حاصل از چند ماه کار، حتی برای تأمین هزینه‌های اولیه یک خانواده نیز کافی نباشد.

رقابت ماشین و دستان زنان خامک‌دوز

یخن‌های دست‌دوز قندهاری از صنایع دستی قدیمی افغانستان به شمار می‌رود. این یخن‌ها در گذشته نه‌تنها در قندهار و دیگر ولایت‌های افغانستان بازار گسترده‌ای داشت، بلکه تاجران آن‌ها را به پاکستان، امارات متحده عربی، عربستان سعودی، قطر، آلمان، بریتانیا، کانادا و امریکا نیز صادر می‌کردند.

افغان‌های مقیم خارج معمولاً این یخن‌ها را برای لباس‌های سنتی و استفاده در عیدها، عروسی‌ها و دیگر مراسم خریداری می‌کردند.

با این حال، مشکلات اقتصادی، کاهش صادرات و افزایش تولید یخن‌های خامک‌دوز ماشینی در سال‌های اخیر، بازار محصولات دست‌دوز را کم‌رونق کرده است. یخن‌های ماشینی در زمان کمتر و با هزینه پایین‌تر آماده می‌شود و همین مسئله رقابت را برای زنان خامک‌دوز دشوارتر کرده است.

با وجود کاهش فروش، یخن‌های خامک‌دوزی قندهاری به‌دلیل کیفیت، زیبایی و ارزش هنری، همچنان در میان افغان‌های داخل و خارج از کشور جایگاه ویژه‌ای دارد.

زنان خامک‌دوز قندهار می‌گویند حمایت از صنایع دستی و فراهم‌شدن بازارهای داخلی و خارجی می‌تواند درآمد آنان را افزایش دهد. با این حال، بسیاری از زنان تحصیل‌کرده‌ای که به این کار روی آورده‌اند، خامک‌دوزی را جایگزین حرفه اصلی خود نمی‌دانند و امیدوارند بار دیگر اجازه کار در رشته‌های تخصصی‌شان را پیدا کنند.