فرمانده نیروی قدس سپاه: کمربند دفاعی از افغانستان تا لبنان باید تقویت شود
اسماعیل قاآنی، فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران، خواستار تقویت گروههای نیابتی جمهوری اسلامی موسوم به «محور مقاومت» از افغانستان تا یمن و از ایران تا غزه و لبنان شد.
او همچنین خروج نیروهای امریکایی از عراق را «پیروزی» خواند.
قاآنی پنجشنبهشب در مراسمی در تهران گفت: «باید کمربند دفاع، استقلالطلبی و عزت را از افغانستان تا یمن و از ایران تا غزه و لبنان در سراسر جهان اسلام محکم کنیم.»
او افزود که امروز «وحدت ساحات در جبهه مقاومت» دیده میشود و هر یک از بخشهای این جبهه با اقداماتی که او آن را حسابشده خواند، با دشمن مقابله میکنند.
فرمانده نیروی قدس سپاه در بخش دیگری از سخنانش به خروج نیروهای امریکایی از عراق اشاره کرد و گفت امریکا «با وجود تمام امکانات و تجهیزات خود، از عراق اخراج شده است». او این رویداد را نتیجه مقاومت مردم عراق و نیروهای همسو با ایران دانست.
نیروهای امریکایی در ۳۰ سپتامبر، پس از بیش از دو دهه حضور نظامی، خروج خود از عراق را تکمیل کردند. خروج این نیروها بخشی از توافق میان واشنگتن و بغداد برای پایان مأموریت ائتلاف بینالمللی در عراق بود.
بر اساس گزارش رویترز، ایران و گروههای همسو با آن خروج نیروهای امریکایی را یک پیروزی راهبردی دانستهاند، در حالی که درباره پیامدهای امنیتی این خروج و احتمال افزایش نفوذ گروههای مسلح مورد حمایت جمهوری اسلامی نیز نگرانیهایی مطرح شده است.
قاآنی گفت: «اگرچه شرایط دشوار است، اما به حول و قوه الهی حرکت جبهه مقاومت رو به جلوست.» او همچنین گفت که مردم عراق خروج نیروهای امریکایی را جشن گرفتهاند.
در مورد افغانستان، قاآنی این کشور را در کنار یمن، ایران، غزه و لبنان در چارچوب آنچه «کمربند دفاع، استقلالطلبی و عزت» خواند، قرار داد. او درباره نقش مشخص گروههای مسلح مورد حمایت جمهوری اسلامی در افغانستان یا سیاست جمهوری اسلامی در قبال افغانستان جزئیات بیشتری ارائه نکرد.
«محور مقاومت» عنوانی است که مقامهای جمهوری اسلامی برای گروههای مسلح مورد حمایت تهران در منطقه، نظیر حزبالله، حشد شعبی، حماس و حوثیهای یمن، استفاده میکنند.
اظهارات قاآنی در حالی مطرح شده است که در هفتههای اخیر گزارشهایی درباره افزایش فعالیت نیروهای لشکر فاطمیون، گروه شبهنظامی متشکل از شهروندان افغانستان و تحت حمایت سپاه پاسداران ایران، در استان سیستان و بلوچستان ایران منتشر شده است. بر اساس گزارش حالوش، صدها نیروی فاطمیون در بخشهایی از این استان مستقر یا جابهجا شدهاند و ویدیوهایی نیز از حضور و آموزش نظامی این نیروها منتشر شده است.
قاآنی در بخش دیگری از سخنانش گفت که امریکا تصور میکرد میتواند ایران را ظرف چهار روز یا حداکثر دو هفته به تسلیم وادار کند، اما با شرایطی متفاوت از محاسبات خود مواجه شد.
وزارت خارجه امریکا درخواست بودجه ۲۵ میلیون دالری دانشگاه امریکایی افغانستان برای دو سال آینده را رد کرد. این وزارت گفته است که تا پایان سال جاری میلادی هم هرگونه اختصاص بودجه به این دانشگاه را متوقف میکند.
این تصمیم میتواند فرصت تحصیل صدها زن افغان را که بهدلیل محدودیتهای طالبان تنها از طریق آموزش آنلاین به آموزش عالی دسترسی دارند، از بین ببرد. به گزارش نیویارکتایمز که روز پنجشنبه نهم میزان منتشر شد، وزارت خارجه امریکا روز سهشنبه درخواست دانشگاه امریکایی افغانستان برای دریافت ۲۵ میلیون دالر کمک مالی در دو سال آینده را رد کرده است.
دیوید ادواردز، استاد و سرپرست ریاست دانشگاه، گفته است که ادامه فعالیت این دانشگاه به همکاری با دانشگاه امریکایی آسیای مرکزی در قرغیزستان مشروط شده است. او گفته است که با این دانشگاه همکاری خواهد کرد؛ اما دانشگاه امریکایی آسیای مرکزی برنامه آموزش از راه دور ندارد و آموزش آنلاین در حال حاضر تنها راه دسترسی زنان داخل افغانستان به تحصیلات عالی است.
دانشگاه امریکایی افغانستان حدود هزار دانشجو دارد که همه بهصورت آنلاین درس میخوانند. حدود سهچهارم دانشجویان این دانشگاه زن هستند و نزدیک به ۹۰ درصد آنان در داخل افغانستان زندگی میکنند. استادان دانشگاه نیز از داخل و خارج افغانستان به دانشجویان آموزش میدهند.
ادواردز گفته است: «ما تنها فرصت آموزشی برای یک نسل کامل از افغانها هستیم و به نظر میرسد این موضوع در دولت کنونی امریکا نادیده گرفته شده است.»
وزارت خارجه امریکا در بیانیهای اعلام کرده است که در پایان سال جاری میلادی اختصاص بودجه به دانشگاه امریکایی افغانستان را متوقف خواهد کرد.
این وزارتخانه دلیل این تصمیم را «سابقه تکراری نبود حسابدهی درباره میلیونها دالر از پول مالیاتدهندگان امریکایی» عنوان کرده است.
دانشگاه امریکایی افغانستان در سال ۲۰۱۹ و در دوره مدیریت قبلی، با اتهامهای مربوط به سوءمدیریت مالی روبهرو شده بود.
مقامهای امریکایی در آن زمان گفته بودند بیش از ۶۰ میلیون دالر از منابع مالی ناپدید شده است. با این حال، ادواردز گفته است دانشگاه مشکلات گذشته را برطرف کرده و از سال ۲۰۲۱ تاکنون تمام حسابرسیهای آن بدون مشکل انجام شده است.
وزارت خارجه امریکا این دانشگاه را یک «نهاد خصوصی» خوانده و گفته است که ایالات متحده همچنان از آموزش دختران و زنان افغان از طریق برنامههای آموزش از راه دور حمایت میکند. این وزارتخانه افزوده است که در حال شناسایی نهادهایی است که بتوانند این برنامهها را بهگونه مسئولانه اجرا کنند.
ادواردز که از ماه مارچ سرپرستی دانشگاه را برعهده گرفته است، در تابستان امسال برای یافتن منابع مالی جایگزین به دانشگاههایی در بریتانیا و آلمان سفر کرده است. او گفته است که هنوز نمیداند دانشگاه چگونه هزینههای سمستر آینده را تأمین خواهد کرد.
این دانشگاه پس از بازگشت طالبان به آموزش آنلاین روی آورد.
دانشگاه امریکایی افغانستان در سال ۲۰۰۶ در کابل با هدف آموزش نسل جدید رهبران افغانستان تأسیس شد. این دانشگاه یکی از بزرگترین پروژههای غیرنظامی اداره توسعه بینالمللی امریکا (USAID) در افغانستان بود و از زمان تأسیس بیش از ۲۲۵ میلیون دالر از منابع این اداره دریافت کرده است.
پس از سقوط نظام جمهوری و بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، کارمندان خارجی دانشگاه از افغانستان خارج شدند و شماری از دانشجویان نیز به عراق، امریکا و کشورهای دیگر منتقل شدند. برخی دانشجویان در افغانستان باقی ماندند و برای حفظ امنیت خود مجبور به پنهانشدن شدند.
طالبان پیش از این فعالیت دانشگاه امریکایی افغانستان را محکوم کرده و آن را مکانی برای «فاسد کردن ذهن مسلمانان» توسط امریکاییها خوانده بود.
ساختمان اصلی این دانشگاه در کابل پس از بازگشت طالبان به قدرت در اختیار این گروه قرار گرفت و نام آن به «دانشگاه بینالمللی اسلامی افغانستان» تغییر داده شد. بر اساس گزارش، حدود هزار دانشجو در این دانشگاه در رشتههایی مانند علوم اسلامی، مهندسی و پزشکی تحصیل میکنند و همه آنان مرد هستند.
محدودیت آموزش زنان
دانشگاه امریکایی افغانستان سال گذشته، پس از اعلام برنامه دولت دونالد ترامپ برای قطع کمکها، فعالیتهای خود را برای یک سمستر متوقف کرد و مرکز ماهوارهای خود در قطر را نیز بست. به گفته ادواردز، دانشگاه امسال بیش از ۴۰ کارمند خود را اخراج کرده و در پی کاهش بودجه، پذیرش دانشجویان جدید را نیز کاهش داده است.
نگرانی دانشجویان از آینده
دانشجویان این دانشگاه میگویند تعطیلی آن میتواند یکی از معدود فرصتهای باقیمانده برای تحصیل زنان در داخل افغانستان را از آنان بگیرد.
یکی از دانشجویان علوم کمپیوتر به نام سارا، ۲۶ ساله، گفته است که پس از هشت سال وقفه، سال گذشته تحصیل خود را از سر گرفته است. او گفته است پس از خواباندن دختر هفتسالهاش، بعدازظهر و شبها برنامهنویسی پایتون، تجارت و تاریخ افغانستان میخواند.
او گفت: «این تنها جایی است که در آن آیندهای برای خودم میبینم.»
سارا به دلیل نگرانی امنیتی خواسته است نام خانوادگیاش منتشر نشود. او به نیویارکتایمز گفته است هزینه تحصیل در سایر مؤسسات آموزش آنلاین برایش بسیار بالا است و بدون مدرک دانشگاهی، بسیاری از فرصتهای کاری نیز برایش دسترسناپذیر است.
کتایون سلطانی، ۲۸ ساله، نیز گفته است کاهش بودجه دانشگاه باعث شده احساس ناتوانی کند. او همزمان پنج درس، از جمله علوم سیاسی، حسابداری و نویسندگی خلاق را میخواند و در کنار تحصیل بهعنوان مشاور بازاریابی دیجیتال بهصورت آزاد کار میکند.
از میان ۹۸۰ دانشجوی فعلی دانشگاه، حدود ۲۰۰ نفر مرد هستند.
محمد نعمان زلال، ۲۹ ساله، در ماه می مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی خود را از این دانشگاه دریافت کرده و قرار است اواخر سال جاری در افغانستان با آژانس همکاریهای بینالمللی جاپان (جایکا) کار کند.
او گفته است مدرک دانشگاه امریکایی افغانستان به دستیافتن به این شغل کمک کرده و درآمد ماهانه ۲۵۰۰ دالری او میتواند هزینه زندگی والدین و دو برادر کوچکترش را تأمین کند.
زلال گفته است در صورت تعطیلی دانشگاه، دانشجویان مرد ممکن است فرصتهای دیگری برای تحصیل پیدا کنند، اما برای زنان افغان گزینههای بسیار اندکی باقی خواهد ماند.
دیدهبان حقوق بشر در گزارشی نوشت که حکومت طالبان برخلاف ادعایش یکپارچه نیست و احکام آن در همه جا بهطور یکسان اجرا نمیشود.
در این گزارش آمده است که جامعه جهانی میتواند از این شکافها و اختلافنظرهای درونی طالبان بهرهبرداری کند، شواهد را برای عدالت در آینده حفظ کند و همزمان شرایط را برای برخی از شهروندان افغانستان بهبود بخشد.
این گزارش که توسط فرشته عباسی، پژوهشگر امور افغانستان و پاتریشیا گاسمن، مدیر ارشد آسیا در دیدهبان حقوق بشر نوشته شده، تاکید میکند که اگرچه رهبری طالبان سیستم حکومتی سختگیرانه و اقتدارگرایانهای تحمیل کرده، اما این گروه یکدست نیست. احکام طالبان بسیار سختگیرانه است، اما همه مقامها آن را به یک شکل اجرا نمیکنند.
بر اساس این گزارش، شواهد فراوانی از اختلافنظر در درون طالبان وجود دارد. برخی مقامهای ارشد علنا با ممنوعیت آموزش دختران مخالفت کردهاند، در حالی که رهبری در قندهار موضع خود را سختتر کرده است. سازمانهای بشردوستانه نیز توانستهاند در برخی ولایات با موفقیت نسبی برای دسترسی و استخدام زنان مذاکره کنند. در بعضی ولایات اجرای قوانین مربوط به محرم و پوشش سختگیرانهتر و در برخی دیگر سهلگیرانهتر و وابسته به مقامهای محلی است.
نویسندگان گزارش تاکید میکنند که این تفاوتها نشانه میانهروی طالبان نیست، اما فرصتی ایجاد میکند. مقامهای محلی طالبان انتخاب میکنند و دستورها را تفسیر میکنند. پیگیری پاسخگویی نه تنها راهی برای تحقق عدالت برای قربانیان است، بلکه ابزاری عملی برای تغییر رفتار در زمان حاضر نیز محسوب میشود.
در اکتبر ۲۰۲۵، شورای حقوق بشر سازمان ملل مکانیزم تحقیقاتی مستقلی برای افغانستان ایجاد کرد تا شواهد جنایات جدی را جمعآوری، حفظ و تحلیل کند. دادگاه کیفری بینالمللی نیز برای هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان، و عبدالحکیم حقانی، رئیس دادگاه عالی، به اتهام جنایت علیه بشریت از جمله آزار جنسیتی، حکم بازداشت صادر کرده است.
گزارش میگوید مقامهای ولایتی، فرماندهان پولیس، قضات و مقامهای محلی طالبان باید بدانند که ارتکاب نقض حقوق بشر ممکن است بدون مجازات نماند و «پیروی از دستور» مسئولیت را از بین نمیبرد. دولتها باید مقامهایی را که سیاستهای سرکوبگرانه را اجرا میکنند شناسایی کنند و پیام روشنی بفرستند که نقض حقوق بشر پیامد شخصی دارد.
دیدهبان حقوق بشر هشدار میدهد که رویکرد گزینشی که فقط بر طالبان تمرکز کند و جنایات نیروهای بینالمللی و مقامهای دولت پیشین را نادیده بگیرد، ممکن است مقامهای عملگراتر را به سوی تندروها سوق دهد. در عین حال، حتی گشایشهای محدود اهمیت دارد؛ کلینیکی که بتواند زنان را استخدام کند، بیماران زن را درمان میکند و برنامههای کمکی که زنان را به کار بگیرند، به خانوارهای زنسرپرست دسترسی پیدا میکنند.
نویسندگان گزارش نتیجه میگیرند که رهبری طالبان میخواهد جهان باور کند حکومتشان یکپارچه است، اما اجرای ناهماهنگ احکام نشان میدهد فشار میتواند رفتار را تغییر دهد. آنها از دولتها میخواهند از تلاشهای بینالمللی برای پاسخگویی، از جمله دادگاه کیفری بینالمللی، حمایت کنند و شواهد را برای عدالت آینده حفظ کنند.
پهپاد «جولیتا» ساخت بلاروس در نمایشگاهی در مینسک، می ۲۰۲۵. عکس: minsknews.by
رفتوآمد مقامهای طالبان به بلاروس در ماههای اخیر افزایش یافته است. روز دوشنبه ششم میزان، نورجلال جلالی، وزیر صحت عامه طالبان و روز سهشنبه هفتم میزان، نورالدین عزیزی، وزیر صنعت و تجارت این گروه به مینسک رفتند.
ماه گذشته نیز عطاالله عمری، وزیر زراعت طالبان و در آغاز سال میلادی جاری احمدجان بلال، رئیس عمومی شرکتهای امارتی، از بلاروس دیدار کردند.
همچنین، سرگئی لوکاشویچ، معاون وزیر خارجه بلاروس سال گذشته به کابل سفر کرده بود.
طالبان این سفرها را عمدتاً به منظور گسترش همکاریهای اقتصادی و تجاری معرفی کرده است. بلاروس ماشینآلات زراعتی، سنگین و تجهیزات صنعتی تولید میکند.
گستردگی سفرهای مقامهای طالبان به بلاروس که روابط تاریخی گسترده با افغانستان نداشته است، پرسش برانگیز است.
بلاروس در کابل سفارت فعال ندارد و امور قنسولی خود با افغانستان را از طریق سفارتش در تاشکند دنبال میکند. طالبان نیز در بلاروس سفارت ندارد و امور قنسولی خود را از طریق سفارت افغانستان در مسکو انجام میدهد.
پنج منبع ارشد، از جمله مقامهای پیشین امنیتی، درباره این سفرها به افغانستان اینترنشنال گفتند که طالبان از بلاروس، متحد نزدیک روسیه، جنگافزار و پهپاد خریداری میکند. به گفته این منابع، این خریدها از طریق هند و با تأمین مالی این کشور انجام میشود.
وزیر صحت عامه طالبان سرگرم دیدار از بلاروس است.
جزئیات این همکاری هنوز روشن نیست و مشخص نیست هند تا چه اندازه حاضر است برای خرید تجهیزات نظامی به طالبان کمک مالی یا سیاسی کند. با این حال، طالبان در برابر برتری هوایی و قدرت آتش پاکستان، به تسلیحاتی مانند پهپاد نیاز دارد تا توان دفاعی خود را در برابر تهدیدهای نظامی گستردهتر پاکستان افزایش دهد.
دو منبع ارشد افغان این اطلاعات را بر اساس اطلاعات منابع هندی و همچنین فردی آشنا با بازار سیاه تسلیحات در اختیار افغانستان اینترنشنال قرار دادهاند.
بلاروس از صادرکنندگان قدیمی سلاح و تجهیزات نظامی روسی است که نیروهای ارتش پیشین افغانستان و طالبان نیز با استفاده از آنها آشنایی داشتهاند. شماری از این تجهیزات در سالهای گذشته به مناطق جنگی رسیده و در مواردی نیز به دست گروههای مسلح غیردولتی افتاده است.
بنا بر اطلاعات رسیده، روابط نظامی طالبان و بلاروس پس از سفر وزیر دفاع این گروه به مسکو در ماه جوزا و دیدار او با مقامهای ارشد روسیه گرمتر شد. در آن سفر، روسیه و طالبان درباره همکاریهای نظامی گفتوگو کردند.
ضمیر کابلوف، نماینده ویژه روسیه برای افغانستان گفت این توافق نظامی به ترمیم تجهیزات روسی در افغانستان محدود است. او افزود که این توافق میتواند زمینه امضای قراردادهای تازه میان دو طرف را فراهم کند.
بلاروس از نزدیکترین متحدان روسیه است و الکساندر لوکاشنکو، رهبر این کشور، روابط نزدیکی با ولادیمیر پوتین دارد. مینسک پس از حمله روسیه به اوکراین در کنار مسکو ایستاد و با تحریمهای گسترده غرب روبهرو شد.
سابقه همکاری نظامی بلاروس و افغانستان
همکاری نظامی افغانستان و بلاروس سابقه دارد. یک مقام ارشد امنیتی حکومت پیشین افغانستان گفت که در دوره ریاستجمهوری اشرف غنی، همکاری کابل و مینسک عمدتاً بر خرید هلیکوپترهای نظامی امآی-۳۵ متمرکز بود.
حکومت وقت امیدوار بود که این چرخبالها به نیروهای افغان در نبرد با طالبان کمک کند. به گفته او، «برای پشتیبانی هوایی از نیروها به چنین هلیکوپترهایی نیاز داشتیم.»
او که به دلیل حساسیت موضوع نخواست نامش فاش نشود، گفت که همکاری امنیتی و نظامی مستقیم با بلاروس ممکن نبود، چون ایالات متحده نسبت به خرید جنگافزار از روسیه و بلاروس حساسیت داشت. هر دو کشور روابط خوبی با واشنگتن نداشتند.
او گفت: «امریکا کمک نظامی و مالی میکرد، اما خودش تعیین میکرد که این کمکها کجا و برای چه منظوری مصرف شود. امریکا قطعاً اجازه نمیداد که از بلاروس یا روسیه سلاح یا هلیکوپتر بخریم.»
این چهره ارشد حکومت سابق گفت حکومت پیشین به این نتیجه رسید که امضای قرارداد مستقیم ممکن نیست و از مسیر هند که متحد نزدیک کابل و روسیه بود، وارد عمل شود.
عطاالله عمری، وزیر زراعت، آبیاری و مالداری طالبان از بلاروس بازدید کرد.
به روایت این مقام، هند با بلاروس توافق دایمی دارد و از همین مسیر برای افغانستان هلیکوپتر جنگی خرید. اسناد رسمی همان دوره نشان میدهد که هند چهار فروند هلیکوپتر امآی-۳۵ را از بلاروس خریداری کرد و به نیروهای هوایی افغانستان سپرد. این مقام همچنین گفت که هند شماری از جنگندههای خود را نیز از طریق بلاروس ترمیم کرد و در اختیار افغانستان گذاشت.
خبرگزاری پژواک در ۲۱ حوت ۱۳۹۶ گزارش داد که وزارت دفاع افغانستان با کمک مالی هند، چهار هلیکوپتر جنگی ام-۳۵ از بلاروس خریداری میکند.
دولت وزیری، سخنگوی وقت وزارت دفاع، به پژواک گفت که قرارداد خرید این هلیکوپترها میان افغانستان و بلاروس در دهلینو امضا شده و هند هزینه آن را میپردازد.
مقام پیشین مذکور به افغانستان اینترنشنال گفت که در حکومت پیشین روی خرید دوربین دید درشب و پهپاد از بلاروس و ترکیه نیز رایزنی شد و کارهای مقدماتی انجام گرفته بود، اما این برنامه به فرجام نرسید.
آیا طالبان همان مسیر را دنبال میکند؟
طالبان پس از بازگشت به قدرت، با حریفی قدرتمند چون پاکستان روبهروست که براساس ردهبندی موسسه گلوبال فایرپاور در سال ۲۰۲۶، چهاردهمین قدرت نظامی جهان است. نیروها و تسلیحات طالبان توان محدودی برای مقابله با جنگندههای پاکستانی دارند و این گروه تلاش کرده است با خرید یا تولید پهپاد این فاصله نظامی را جبران کند.
نبود شناسایی بینالمللی و نگرانی از پیوندهای طالبان با گروههای تروریستی، دسترسی این گروه به سلاحهای پیشرفته را دشوار کرده است. فروش سلاح به طالبان همچنین میتواند روابط کشورهای فروشنده را با پاکستان، قدرت هستهای جنوب آسیا، پرتنش کند یا واکنش امریکا را برانگیزد.
دستکم دو مقام ارشد نظامی و امنیتی سابق گفتند که بلاروس کشوری است که با پادرمیانی هند و رضایت روسیه، حاضر است برخی از تجهیزات به خصوص پهپاد را در اختیار طالبان قرار دهد.
یکی از این مقامهای سابق بخش امنیتی گفت که طالبان اکنون میکوشد از همان مسیرهایی استفاده کند که حکومت پیشین برای خرید تجهیزات نظامی به کار میبرد.
او با اتکا به منابع منطقهای خود گفت که «صد درصد» مطمئن است که طالبان از بلاروس جنگافزار نظامی، از جمله پهپاد خریده است و این خریدها مانند گذشته از مسیر هند انجام میشود.
به گفته او، هند قرارداد نظامی با بلاروس دارد و مراحل اداری خرید و ترمیم جنگافزار میان دو طرف از قبل نهایی شده است. بنابراین هندیها هر زمان بخواهند میتوانند خرید کنند و بحث عمدتاً بر سر قیمت است.
او تأکید کرد: «طالبان در زمینه خرید جنگافزار راه جمهوریت را تعقیب میکند.»
یک چهره ارشد نزدیک به طالبان در کابل به افغانستان اینترنشنال گفت که توافقهایی میان دو طرف انجام شده و این توافقها «بیشتر به اشاره و هماهنگی روسیه است».
هند تنها کشوری در منطقه و جهان است که از طالبان در برابر پاکستان حمایت میکند. دهلی در نشستهای بینالمللی برخورد نظامی پاکستان با اداره طالبان را محکوم کرده است. به جز هند هیچ کشور دیگر از اداره طالبان در برابر حملات پاکستان حمایت نکرده است.
افغانستان اینترنشنال با یک کارشناس ارشد روسی نیز گفتوگو کرده است. او که نخواست نامش به دلایل امنیتی ذکر شود، گفت بعید میداند بلاروس بدون هماهنگی با روسیه وارد همکاری نظامی مهمی با طالبان شود.
او گفت که بلاروس در حوزه سیاست خارجی و امنیتی بهشدت به مسکو وابسته است و هرگونه همکاری حساس نظامی با طالبان احتمالاً بدون اطلاع روسیه انجام نمیشود.
یکی از چهرههای مخالف طالبان به افغانستان اینترنشنال گفت که «بلاروس میداند که (از طریق هند) برای طالبان تجهیزات نظامی میفروشد. فکر کنم روسها بار خود را به گردن بلاروس انداختهاند.»
افزایش نقش پهپاد در جنگهای طالبان
پهپاد در ماههای اخیر به یکی از ابزارهای مهم در درگیریهای طالبان، بهویژه در مرز با پاکستان و در نبرد با مخالفان مسلح تبدیل شده است.
طالبان از اوایل سال روان میلادی، برای نخستین بار در سطح گستردهتری از پهپادهای انتحاری و کوادکوپتر در حملات فرامرزی به پاکستان استفاده کرده است، از جمله در مناطقی که دهها کیلومتر در عمق خاک پاکستان قرار دارند. پاکستان این پهپادها را ابتدایی و ناموثر توصیف کرده است.
نهاد رصد درگیریها «اکلد» نیز نوشته است که استفاده طالبان از پهپاد علیه اهدافی در داخل پاکستان از ماه دلو و حوت ۱۴۰۴ به بعد به یک الگو در درگیری با پاکستان تبدیل شده است.
طالبان برخی حملات پهپادی به داخل خاک پاکستان را تایید کرده، اما مسئولیت شماری دیگر را رد کرده است.
ارتش پاکستان روز چهارشنبه، دوم میزان اعلام کرد هشت پهپاد را که به گفته این کشور از افغانستان به پرواز درآمده بودند، در اطراف تورخم و کوهات سرنگون کرده است. ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان، این ادعا را رد کرد و گفت طالبان چنین حملهای انجام نداده است.
نورالدین عزیزی، وزیر صنعت و تجارت طالبان نیز سرگرم دیدار از بلاروس است.
اسلامآباد روز بعد ۱۰ موقعیت در ولایتهای خوست، پکتیا و قندهار را هدف قرار داد و گفت این نقاط به ذخیره و پرتاب پهپاد ارتباط داشتهاند. طالبان از کشتهشدن غیرنظامیان در این حملات خبر دادند.
استفاده از پهپاد به مرز پاکستان محدود نمانده است. در درگیریهای اخیر طالبان با جنگجویان جبهه آزادی در ولسوالی کامدیش نورستان نیز طالبان از پهپاد استفاده کرد.
در یک سال اخیر بارها این سوال مطرح بوده است که طالبان پهپادها را از کجا خریداری میکند؟ نام کشورهای ایران، هند، روسیه، چین و اکنون بلاروس بر سر زبانها بوده است.
کارشناس روسی باور دارد که طالبان علاقمند پهپاد ایرانی است. زیرا به گفته وی، «پهپادهای ایرانی در مقایسه با پهپادهای بلاروس از کیفیت و اعتبار بیشتری برخوردار است.»
اما یکی از سیاستمداران مخالف طالبان که سابقه نظامی دارد، به افغانستان اینترنشنال گفت ایران «از ترس پاکستان زیاد و علنی» نمیتواند پهپاد بدهد.
پهپادهای شاهد ایران پس از جنگ روسیه و اوکراین شهرت بیشتری یافتند. پس از جنگ اخیر ایران و امریکا نیز بار دیگر نام شاهد بر سر زبانها افتاد. امریکا نیز مجبور شده است که پهپادها ارزانتر مانند شاهد تولید کند تا در جنگها دچار کمبود پهپادهای پیشرفته و گرانقیمت خود نشود.
در عین حال، منبع نزدیک به طالبان گفته است که پهپادهای چینی نیز در بازار به وفور پیدا میشوند و «استفاده از آنها سادهتر و قیمتشان ارزانتر است.»
چرا بلاروس؟
هلالالدین هلال، معین پیشین وزارت داخله افغانستان گفت پهپادهای ساخت بلاروس در بازار بینالمللی شهرت چندانی ندارند و کمتر مورد توجه قرار میگیرند. به همین دلیل، به گفته او، طالبان در این مسیر پیشقدم شدهاند.
بلاروس پهپادهای شناسایی، تهاجمی و هلیکوپتری تولید میکند. «بوسل ام۵۰» و «بورویستنیک» از مدلهاییاند که تولیدکنندگان این کشور آنها را از محصولات موفق تجاری خود معرفی کردهاند.
هلال نیز باور دارد که هند هزینه خرید پهپاد را میپردازد. با این حال، هلال نقش «مافیای سلاح» را در تهیه جنگافزار بلاروس برای طالبان پررنگ خواند. در این مورد، یک مقام نظامی مخالف طالبان نیز نقش مافیای سلاح را تایید کرد.
افغانستان اینترنشنال برای دریافت دیدگاه وزارتهای خارجه هند و بلاروس و اداره طالبان در این مورد با آنها تماس گرفت، اما هیچیک از این طرفها به پرسشهای افغانستان اینترنشنال پاسخ ندادند.
جنگ نیروهای مخالف طالبان با این گروه وارد مرحله تازهای شده است. طالبان دیگر تنها به جنگافزارهای بهجامانده از نیروهای امریکا و ناتو اکتفا نمیکند و برای ادامه جنگ با مخالفان مسلح خود به تجهیزات و جنگافزارهای جدید نیاز دارد.
آگاهان میگویند کشورهای نزدیک به طالبان، از جمله روسیه، هند و ایران، میتوانند در تأمین بخشی از نیازهای تسلیحاتی این گروه نقش داشته باشند. به گفته آنان، افزایش استفاده طالبان از پهپاد و تلاش برای دسترسی به جنگافزارهای جدید، نشانهای از تلاش این گروه برای تقویت توان نظامی خود در برابر پاکستان و نیروهای مخالف در داخل افغانستان است.
اما طالبان برای دسترسی گسترده و رسمی به بازار تسلیحات، باید حکومت مشروع تشکیل دهد و روابط خود را با گروههای تروریستی قطع کند. شماری از کشورها، از جمله امریکا، بارها درباره دسترسی گروههای شبهنظامی و تروریستی به سلاحها و تجهیزات نظامی موجود در افغانستان ابراز نگرانی کردهاند.
نصیر احمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل متحد، در مقاله اختصاصی برای افغانستان اینترنشنال، فعالیتها و مواضع نمایندگی افغانستان در هشتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل را تشریح کرده است.
کارنامه یک ماه دیپلوماسی: از نشست شورای امنیت تا چهار نشست حاشهای
در ماه سپتامبر ۲۰۲۶، همزمان با آغاز هشتادویکمین اجلاس مجمع عمومی ملل متحد، افغانستان بهعنوان یکی از معاونان ریاست مجمع کار خود را آغاز کرد. شورای امنیت در ۱۶ سپتامبر نشستی درباره افغانستان برگزار کرد و ۴۲ کشور با صدور اعلامیهای همبستگی خود را با زنان و دختران افغانستان اعلام کردند. نمایندگی دایمی افغانستان در حاشیه این اجلاس، با همکاری شرکای افغان و بینالمللی، چهار نشست حاشیهای درباره مسائل کلیدی کشور برگزار کرد. پیام نمایندگی روشن است: بحران افغانستان تنها با یک راهحل سیاسی معتبر، فراگیر و به رهبری و مالکیت خود افغانها حل میشود.
نگاهی کوتاه به هشتادویکمین اجلاس مجمع عمومی
هشتادویکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ به ریاست خلیلالرحمن (بنگلادیش) و زیر شعار «احیای اعتماد، مدیریت تحول: سازمان ملل متحدی که برای همه نتیجهبخش باشد» رسماً آغاز شد. نشست سران، که «هفته عالیرتبه» نیز نامیده میشود، از ۲۲ تا ۲۸ سپتامبر در مقر سازمان ملل در نیویارک برگزار شد. نمایندگان ۱۹۴ هیئت رسمی، شامل ۱۱۳ رئیسجمهور و نخستوزیر، یک شهزاده، ۱۱ معاون رئیسجمهور، ۷ معاون صدراعظم و ۴۸ وزیر امور خارجه و رؤسای نمایندگیها، در آن سخنرانی کردند.
بحثها بر چالشهای جهان امروز در چارچوب سه ستون کار سازمان ملل، یعنی صلح و امنیت، توسعه و حقوق بشر، متمرکز بود. در بخش صلح و امنیت، بیشتر به منازعات اوکراین، ایران، خاورمیانه، سودان و یمن اشاره شد و بر احترام به حقوق بینالملل و منشور ملل متحد، حاکمیت و امنیت کشورها، حفاظت از غیرنظامیان و چندجانبهگرایی تأکید شد.
بیشترین سخنان به پایان جنگها میان روسیه و اوکراین، اسرائیل و فلسطین، و امریکا و ایران اختصاص داشت. طبق برخی برآوردها، اکنون حدود ۶۰ تا ۶۵ منازعه مسلحانه در جهان جریان دارد و شورای امنیت، که مأموریت اصلیاش حفظ صلح و امنیت است، در حل آنها موفق نبوده است.
در بخش توسعه، سخنرانان به تهدیدهای اقلیمی، افزایش فاصله اقتصادی میان کشورهای جنوب و شمال، کاهش تمویل اهداف توسعه پایدار، فشار قرضهها و اصلاح ساختار نهادهای مالی بینالمللی پرداختند.
اصلاح سازمان ملل و مؤثرتر ساختن آن نیز موضوع پرتکرار سخنرانیها بود. اصلاح شورای امنیت برای پاسخگوتر، دموکراتیکتر و فراگیرتر شدن آن ضروری خوانده شد و برخی کشورها از افزایش تعداد اعضا، بهویژه از افریقا و سایر قارهها، حمایت کردند. ابتکار «UN80» سرمنشی استقبال شد و بر تطبیق آن تأکید گردید. انتخاب منشی عمومی جدید نیز از موضوعات مهم دانسته شد و سخنرانان خواستار روندی مسئولانه و شفاف برای گزینش شخصی متعهد به منشور و بیطرف شدند.
هوش مصنوعی در تمام سخنرانیها مطرح شد؛ کشورها از فرصتها و تهدیدهای آن سخن گفتند و بر مدیریت شفاف، استفاده مؤثر و مسئولانه و دسترسی همگانی تأکید کردند. در بخش حقوق بشر، سخنرانان از افزایش نقضهای سیستماتیک حقوق و آزادیهای بنیادین و بهویژه از گسترش تخطیها علیه زنان، دختران و کودکان ابراز نگرانی کردند.
افغانستان در سخنرانیهای عمومی
بحران افغانستان در سخنرانیهای منشی عمومی، رئیس مجمع عمومی و کشورهای تأثیرگذار بر وضعیت افغانستان بهصورت جدی مطرح نشد. نمایندگان اوزبیکستان، پاکستان، قزاقستان، ایرلند و آیسلند در سخنرانیهای خود به افغانستان اشاره کردند، اما بیشتر در چارچوب نگرانیهای امنیتی، تهدید تروریسم، حذف نهادینه زنان و دختران و نقض حقوق و آزادیهای آنان.
سخنرانی افغانستان در بحث عمومی مجمع، به دلیل همزمانی با نشست حاشیهای «امنیت اقلیمی و تابآوری محیطزیستی در افغانستان» در ۲۸ سپتامبر، صورت نگرفت.
رویدادهای مهم سپتامبر
۱. آغاز کار افغانستان بهعنوان یکی از معاونان ریاست مجمع عمومی
همزمان با افتتاح هشتادویکمین اجلاس، افغانستان بهعنوان یکی از معاونان ریاست مجمع عمومی رسماً کار خود را آغاز کرد و سرپرست نمایندگی دایمی افغانستان در نشست کمیته عمومی برای تصویب اجندای اجلاس اشتراک کرد. این سمت در شرایط کنونی اهمیت ویژه دارد، زیرا فرصت بیشتری برای جلب توجه رهبری ملل متحد و مقامات عالیرتبه به مسائل افغانستان فراهم میکند.
۲. اعلامیه همبستگی ۴۲ کشور با زنان و دختران افغانستان
پیش از نشست شورای امنیت در ۱۶ سپتامبر، ۴۲ کشور در یک نشست خبری مشترک، به میزبانی فرانسه (رئیس دورهای شورای امنیت)، با صدور اعلامیهای همبستگی خود را با زنان و دختران افغانستان اعلام کردند و تبعیض و سرکوب سیستماتیک جنسیتی از سوی طالبان را محکوم کردند. آنان خواستار لغو فوری محدودیتها علیه زنان و دختران، رعایت تعهدات بینالمللی افغانستان، رفع محدودیت بر کارمندان زن سازمان ملل و تضمین مشارکت کامل و معنادار زنان شدند.
این کشورها همچنین از نقش یوناما و تلاشهای بینالمللی برای پاسخگویی و مبارزه با معافیت از مجازات، از جمله کار محکمه جزایی بینالمللی و سازوکار مستقل شورای حقوق بشر، حمایت کردند و یادآور شدند که در پنج سال گذشته پیشرفت قابلتوجهی در احیای حقوق زنان و دختران صورت نگرفته است.
۳. نشست شورای امنیت درباره افغانستان (۱۶ سپتامبر)
محور اصلی این نشست وضعیت حقوق بشر، بحران بشری و اقتصادی، حکومتداری و تهدید تروریسم بود. سرپرست دفتر یوناما تأکید کرد که با وجود برخی بهبودهای نسبی در امنیت و اقتصاد، محدودیتهای شدید علیه زنان و دختران، حکومتداری غیرفراگیر و حضور گروههای تروریستی همچنان چالشهای اساسیاند.
برخی اعضای دایم شورا و شماری از کشورهای عضو بر حقوق زنان و دختران، پاسخگویی، مبارزه با معافیت از مجازات، آزادی بازداشتشدگان، محدودیت بر کارمندان زن سازمان ملل و جلوگیری از عادیسازی وضعیت موجود تأکید کردند و سیاست های طالبان را محکوم کردند. در مقابل، برخی دیگر از اعضای دایم بر ادامه تعامل سیاسی و اقتصادی، کمکهای بشردوستانه، کاهش محدودیتهای مالی و حل مسئله داراییهای مسدودشده تمرکز داشتند. کشورهای منطقه عمدتاً از ادامه گفتوگو، روند دوحه و همکاری منطقهای حمایت کردند و همزمان از تروریسم، بحران اقتصادی و وضعیت مشارکت زنان ابراز نگرانی کردند.
در مجموع، نشست نشان داد که درباره چالشهای اساسی افغانستان نگرانی مشترک وجود دارد، اما بر سر توازن میان فشار و پاسخگویی از یک سو و تعامل و گفتوگو از سوی دیگر اختلاف نظر همچنان باقی است.
۴. دیدارها و تعاملهای سیاسی
با حمایت نمایندگی دایمی افغانستان، هیئتی از زنان، فعالان سیاسی و مدنی و مدافعان حقوق بشر در حاشیه هفته عالیرتبه با شماری از مقامات ارشد سازمان ملل و وزرای امور خارجه کشورهای مهم، از جمله اعضای شورای امنیت، دیدار و گفتوگو کردند. در این دیدارها، چالشهای سیاسی، امنیتی، اقتصادی، بشردوستانه و حقوق بشری افغانستان بررسی شد و بر ضرورت تسهیل یک راهحل سیاسی به مالکیت و رهبری افغانها، با مشارکت معنادار و محوری زنان، تأکید گردید.
چهار نشست حاشیای
نمایندگی دایمی افغانستان در جریان هفته عالیرتبه، با همکاری و حمایت نهادهای افغان، شرکای بینالمللی و نمایندگیهای کشورهای همکار، چهار نشست حاشیهای برگزار کرد. این نشستها بر مشارکت زنان در صلح و آشتی ملی، ضرورت یک روند سیاسی به رهبری افغانها، عدالت و پاسخگویی در برابر تبعیض سیستماتیک علیه زنان و دختران، و امنیت اقلیمی و تابآوری محیطزیستی تمرکز داشتند. هدف مشترک، بازتاب دیدگاههای مردم افغانستان، تقویت گفتوگو میان افغانها و جامعه بینالمللی و بررسی راهحلهای عملی برای بحرانهای بههمپیوسته کشور بود.
۱. زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی (۲۱ سپتامبر)
این نشست در آستانه هفته عالیرتبه برگزار شد و بر مشارکت معنادار زنان در روندهای سیاسی، عدالت و پاسخگویی و نقش آنها در صلح پایدار و آشتی ملی تمرکز داشت. برگزارکنندگان تأکید کردند که هیچ روند سیاسی معتبر و پایداری نمیتواند زنان را به حاشیه براند یا مشارکت آنان را به مشورتهای نمادین محدود سازد.
سخنرانان گفتند صلح تنها کاهش خشونت نیست، بلکه به کرامت انسانی، حاکمیت قانون، نهادهای پاسخگو، عدالت و حق مردم برای تعیین آیندهشان وابسته است. تعامل بینالمللی با افغانستان نباید به بهای کنارگذاشتن حقوق اساسی مردم، بهویژه زنان و دختران، باشد و عدالت و مشارکت زنان باید از آغاز در طراحی هر روند سیاسی گنجانده شود.
آنان بر پیامدهای درازمدت محرومیت و خشونت ساختاری، از جمله تضعیف سرمایه انسانی، افزایش آسیبهای اجتماعی و روانی و پیامدهای بیننسلی، نیز تأکید کردند و خواستار چارچوبی فراگیر برای گردهمآوردن نیروهای سیاسی، مدنی و اجتماعی داخل و خارج کشور شدند. حمایت از ابتکارهای تحت رهبری افغانها، تقویت نهادهای زنمحور، تعامل اصولی و مبتنی بر پاسخگویی و تلاش برای بهرسمیتشناختن آپارتاید جنسیتی در حقوق بینالملل از دیگر محورهای بحث بود.
۲. راه پیشروی افغانستان (۲۴ سپتامبر)
محور این نشست ضرورت یک روند سیاسی معتبر و افغانمحور، حکومتداری فراگیر و پاسخگو، مشارکت معنادار زنان و جامعه مدنی، و نقش تسهیلکننده سازمان ملل و کشورهای منطقه بود. سخنرانان تأکید کردند که کمکهای بشردوستانه، تعامل اقتصادی و همکاری در مبارزه با تروریسم، هرچند ضروریاند، بهتنهایی نمیتوانند بحران سیاسی و مسئله مشروعیت در افغانستان را حل کنند.
به گفته آنان، آینده افغانستان باید با مالکیت و رهبری واقعی افغانها شکل گیرد و زنان، جوانان، جامعه مدنی، نیروهای سیاسی و متخصصان در تعیین اهداف، ساختار و مسیر این روند نقش معنادار داشته باشند. هشدار داده شد که تعامل بینالمللی نباید به عادیسازی وضعیت موجود بینجامد.
هماهنگی بیشتر بینالمللی و منطقهای، بستری برای گفتوگوی دیدگاههای متنوع افغانها، بازسازی اعتماد، استفاده از ظرفیت متخصصان و دانشگاهیان و نقش فعال سازمان ملل در تسهیل این روند نیز مورد تأکید قرار گرفت. محدودیتهای گسترده علیه زنان و دختران یکی از موانع اساسی ثبات و تعامل عادی افغانستان با جامعه بینالمللی دانسته شد.
۳. افغانستان پس از پنج سال: آپارتاید جنسیتی و پاسخگویی (۲۵ سپتامبر)
محور این نشست تبعیض ساختاری و نهادینهشده علیه زنان و دختران، حمایت از مدافعان حقوق زنان و تقویت سازوکارهای بینالمللی عدالت و پاسخگویی بود. سخنرانان گفتند پنج سال حاکمیت طالبان، محدودیتها بر آموزش، کار، آزادی رفتوآمد، حضور در زندگی عمومی و مشارکت سیاسی زنان را به یک نظام سیستماتیک تبدیل کرده و جامعه بینالمللی باید از محکومیت صرف به اقدامهای مشخص حقوقی، سیاسی و مالی حرکت کند.
محکومیت بدون پیامد کافی دانسته نشد و تأکید گردید که باید از مستندسازی به تحقیق، پیگرد و عدالت واقعی رسید. محکمه جزایی بینالمللی، محکمه بینالمللی عدالت و سازوکار مستقل تحقیقاتی برای افغانستان بهعنوان مسیرهای مهم پاسخگویی مطرح شدند و از تلاشها برای بهرسمیتشناختن آپارتاید جنسیتی بهعنوان جرم بینالمللی حمایت شد. نمایندگان فرانسه، آلبانیا و استرالیا نیز بر ادامه حمایت سیاسی، حقوقی و بشردوستانه از زنان افغان تأکید کردند و هشدار دادند که وضعیت آنان نباید عادی یا فراموش شود.
بخش مهم این نشست، صدای یک زن جوان از داخل افغانستان بود که گفت زنان و دختران افغان امتیاز ویژه نمیخواهند، بلکه خواهان حقوق اساسی خود، از جمله آموزش، کار، آزادی رفتوآمد و حق تعیین آیندهاند.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان، نیز گفت که اگرچه در مستندسازی و ایجاد مسیرهای پاسخگویی پیشرفتهایی صورت گرفته، در زندگی واقعی زنان و دختران تغییر ملموسی پدید نیامده است.
۴. امنیت اقلیمی و تابآوری محیطزیستی (۲۸ سپتامبر)
این نشست در مقر سازمان ملل بر آسیبپذیری شدید افغانستان در برابر تغییرات اقلیمی، بحران آب، بیجاشدگی، امنیت غذایی، تابآوری جوامع و ضرورت همکاری منطقهای تمرکز داشت. سخنرانان گفتند افغانستان با وجود سهم کمتر از ۰٫۱ درصد در انتشار جهانی گازهای گلخانهای، از آسیبپذیرترین کشورها در برابر تغییرات اقلیمی است و دههها جنگ، ضعف نهادها و کاهش کمکهای بینالمللی توان کشور را برای مقابله با این بحران محدود کرده است.
تأکید شد که بحران اقلیمی از چالشهای بشردوستانه، اقتصادی و امنیتی جدا نیست و خشکسالی، سیلاب، کمبود آب، تخریب زمین، بیجاشدگی و ناامنی غذایی به هم پیوستهاند. تقویت سیستمهای هشدار زودهنگام، آمادگی در برابر حوادث، زراعت مقاوم، احیای حوزههای آبریز، دسترسی پایدار به آب، حمایت از راهحلهای محلی و رساندن منابع مالی اقلیمی به جوامع آسیبپذیر از اولویتهای اصلی عنوان شد.
کارشناسان هشدار دادند که حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد منابع آبی افغانستان به برفهای هندوکش وابسته است و افزایش دما و ذوب سریعتر برفها، هم خشکسالی و هم سیلابهای ناگهانی را تشدید میکند؛ از حرکت افغانستان از «بحران آب» به سوی «ورشکستگی آبی» نیز هشدار داده شد.
یکی از پیامهای مهم نشست، نقش زنان، جوانان و جوامع محلی در تابآوری اقلیمی بود. زنان افغان نباید تنها قربانیان بحران اقلیمی دیده شوند، بلکه باید در مدیریت آب، زراعت، معیشت، تصمیمگیری و برنامههای سازگاری اقلیمی مشارکت معنادار داشته باشند. سخنرانان همچنین بر دیپلوماسی آب بهعنوان ابزار اعتمادسازی، همکاری منطقهای و صلحسازی محیطزیستی تأکید کردند.
موضع نمایندگی دایمی افغانستان
موضوع افغانستان در ماه سپتامبر، و بهویژه در جریان هفته عالیرتبه و نشستهای حاشیهای آن، در نتیجه تلاشهای دیپلوماتیک نمایندگی دایمی و حمایت نهادهای غیردولتی، بهویژه نهادهای تحت رهبری زنان افغان، در گفتوگو با کشورهای دخیل در مسائل افغانستان و محافل مختلف سازمان ملل بهگونه گسترده مطرح شد. همچنان موضع رسمی افغانستان در سخنرانی سرپرست نمایندگی دایم در نشست شورای امنیت در مورد افغانستان به صراحت مطرح گردید.
از دید نمایندگی، ادامه سیاستهای کنونی طالبان، بهویژه حذف زنان و دختران از عرصههای اساسی زندگی، نبود حکومتداری فراگیر، محدودیت آزادیهای اساسی و تداوم افراطگرایی، افغانستان را با بحران و انزوای بیشتر روبهرو ساخته است. افغانستان با حذف زنان، اقلیتها و سایر اقشار جامعه و با توسل به خشونت و افراطگرایی نمیتواند به صلح و ثبات پایدار دست یابد. پیش از آنکه شکافهای موجود عمیقتر شود و زمینه برای منازعات داخلی و رقابتهای نیابتی بیشتر گردد، لازم است طالبان به خواستههای مشروع مردم افغانستان و انتظارات جامعه بینالمللی برای ایجاد یک نظام مشروع، فراگیر، پاسخگو و متکی بر اراده مردم پاسخ دهند.
نمایندگی دایمی افغانستان همچنان متعهد به دفاع از منافع ملی و حقوق و آزادیهای اساسی همه مردم افغانستان، بهویژه زنان، دختران، جوانان و اقلیتها است. تلاشهای نمایندگی بر ادامه دیپلوماسی، تقویت هماهنگی میان نیروهای دموکراتیک، فعالان سیاسی و مدنی، زنان، جوانان، جامعه مدنی و شخصیتهای معتبر ملی، و جستوجوی راهحل سیاسی از طریق سازمان ملل متحد متمرکز خواهد بود.
اکنون زمان آن فرا رسیده است که یک راهحل سیاسی معتبر، فراگیر و به رهبری و مالکیت خود افغانها برای پایاندادن به بحران کنونی شکل گیرد؛ راهحلی که زمینه صلح، ثبات، رفاه و امنیت پایدار را در چارچوب یک نظام مشروع، ملی، فراگیر و پاسخگو فراهم سازد.
جنبشهای اعتراضی زنان و فعالان مدنی افغانستان با انتشار بیانیهای به سخنرانی اخیر سعیده میرضیایف، دختر رئیسجمهور اوزبیکستان در مجمع عمومی سازمان ملل واکنش نشان دادند.
آنها از اوزبیکستان خواستند که هرگونه تعامل سیاسی و اقتصادی با طالبان در چارچوب تعهدات بینالمللی و حقوق بشری صورت گیرد.
فعالان زن افغان ضمن قدردانی از پیشرفتهای جمهوری اوزبیکستان در حوزه مشارکت سیاسی زنان و اختصاص کرسیهای پارلمانی به آنان، ابراز تأسف کردند که سعیده میرضیایف در سخنرانی خود هیچ اشارهای به وضعیت فاجعهبار زنان و دختران در آن سوی مرز نکرده است.
آنها تاکید کردند که بیش از پنج سال است زنان افغان از حق تحصیل، کار و آزادیهای اولیه محروم شدهاند و این تناقض میان حمایت از حقوق زنان در یک سوی رود آمو و سکوت در برابر محرومیت سیستماتیک آنان در سوی دیگر، قابل چشمپوشی نیست.
فعالان مدنی افغانستان همچنین به نگاه صرفاً اقتصادی و امنیتی اوزبیکستان به تحولات افغانستان انتقاد کرده و تصریح نمودند که پرداختن به این کشور بدون در نظر گرفتن نقض سیستماتیک حقوق بشر، تصویری ناقص ارائه داده و خطر عادیسازی وضعیت موجود را در پی دارد.
به گفته آنها، هیچ پروژه تجاری یا انرژی نمیتواند ثباتی پایدار ایجاد کند در حالی که نیمی از جمعیت یک کشور حذف شده باشند و در مواجهه با آپارتاید جنسیتی، سکوت به معنای بیطرفی نیست.
بر همین اساس، جنبشهای اعتراضی زنان از مقامهای اوزبیکستانی خواستند که محدودیتهای آموزشی و شغلی طالبان را آشکارا محکوم کرده و تعاملات سیاسی و اقتصادی با این گروه را در چارچوب تعهدات بینالمللی حقوق بشری و مشروط به بازگشت حقوق اساسی زنان قرار دهند.
آنها همچنین خواستار حمایت کشورهای منطقه از به رسمیت شناختن «آپارتاید جنسیتی» به عنوان یک جنایت بینالمللی، گسترش فرصتهای آموزشی برای جلوگیری از شکلگیری نسل سوخته و حضور معنادار زنان در تمامی نشستهای مرتبط با آینده افغانستان شدند.
فعالان زن هشدار دادند که سرکوب سیستماتیک زنان مسئلهای داخلی نیست، بلکه ثبات سراسری منطقه را تهدید میکند و نباید فدای منافع ژئوپلیتیک شود.
رئیس دفتر و دختر رئیسجمهور اوزبیکستان، در مجمع عمومی سازمان ملل گفته بود که نگاه صرفاً امنیتی به افغانستان تحت کنترول طالبان و تلقی این کشور بهعنوان منبع تهدید، راهحل نیست. او تاکید کرد که تنها گذاشتن مردم افغانستان مشکلات این کشور را بیشتر میکند.