سه مدال و انبوهی از پرسش‌ها؛ پرونده کاروان افغانستان در ناگویا بسته شد
کاروان ورزشی افغانستان پس از پایان رقابت نمایندگان کشور در رشته‌های مختلف، پرونده حضورش در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا را با کسب یک مدال نقره و دو مدال برنز بست.
کاروان ورزشی افغانستان پس از پایان رقابت نمایندگان کشور در رشته‌های مختلف، پرونده حضورش در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا را با کسب یک مدال نقره و دو مدال برنز بست.
کمیته ملی المپیک افغانستان اعلام کرده است که روز شنبه، سوم اکتوبر ۲۰۲۶، رقابت ورزشکاران افغانستان در تمام رشته‌های ورزشی در این دوره از بازی‌ها به پایان رسیده است. افغانستان در مجموع سه مدال به دست آورد؛ یک مدال نقره توسط فریبا هاشمی در دوچرخه‌سواری جاده و دو مدال برنز توسط محمد خالد هوتک و حامد اشرفی در ووشو.
با وجود این‌که کمیته ملی المپیک حضور ورزشکاران افغانستان در ناگویا را مثبت ارزیابی کرده است، دستاورد کاروان کشور در این دوره در مقایسه با دوره پیشین بازی‌های آسیایی پایین‌تر ارزیابی می‌شود. در کنار نتایج مسابقات، حاشیه‌های مختلفی نیز پیش و در جریان این بازی‌ها پیرامون ورزش افغانستان شکل گرفت؛ از محرومیت برخی ورزشکاران و رشته‌های ورزشی از حضور در رقابت‌ها گرفته تا موضوع شکل‌گیری یک اداره دیگر المپیک در داخل کشور، مشکلات ورزشکاران در ناگویا، نتایج ضعیف شماری از رشته‌ها و حذف بسیاری از نمایندگان افغانستان در دور نخست مسابقات.
قرار بود افغانستان با شمار بیشتری از ورزشکاران و در رشته‌های بیشتری در بازی‌های آسیایی ناگویا شرکت کند؛ اما در نهایت کاروان کشور با هفت ورزشکار زن و ۳۹ ورزشکار مرد، در مجموع با ۴۶ ورزشکار در این رقابت‌ها حضور یافت. این ورزشکاران در رشته‌های انفرادی و تیمی به نمایندگی از افغانستان به میدان رفتند.
نقره تاریخی فریبا هاشمی
بالاترین دستاورد افغانستان در این دوره را فریبا هاشمی در رقابت‌های دوچرخه‌سواری جاده زنان به دست آورد. او با کسب مدال نقره، به یکی از برجسته‌ترین چهره‌های کاروان افغانستان در ناگویا تبدیل شد و نخستین زن افغان لقب گرفت که در بازی‌های آسیایی روی سکوی دوم قرار می‌گیرد.
این مدال از این جهت نیز اهمیت ویژه دارد که ورزش زنان افغانستان در سال‌های اخیر با محدودیت‌ها و دشواری‌های گسترده روبه‌رو بوده است. موفقیت هاشمی در خارج از کشور نشان داد که شماری از ورزشکاران زن افغانستان که فرصت ادامه فعالیت حرفه‌ای خود را در خارج از کشور پیدا کرده‌اند، همچنان در سطح بین‌المللی رشد و پیشرفت می‌کنند.
حذف شماری از ورزشکاران پیش از آغاز رقابت‌ها
در جریان آماده‌سازی برای بازی‌های آسیایی ناگویا، شماری از ورزشکاران افغانستان که قرار بود در این رقابت‌ها حضور داشته باشند، از شرکت در مسابقات بازماندند. در میان آنان، نام شماری از ورزشکاران مبارزه‌های آزاد نیز دیده می‌شد.
در مورد دلایل این موضوع، بحث‌ها و دیدگاه‌های مختلفی مطرح شد و گفته شد که شاید اعتراض برخی از این ورزشکاران به بی‌توجهی مسئولان ورزش پس از درخشش آنان در بازی‌های جوانان بحرین، در این مسئله نقش داشته باشد.
نتایج ضعیف در شماری از رشته‌ها
در مجموع، بسیاری از ورزشکاران افغانستان نتوانستند در ناگویا نتیجه مورد انتظار را به دست آورند و برابر حریفان خود از دور رقابت‌ها کنار رفتند. شمار زیادی از نمایندگان کشور در همان دیدار نخست شکست خوردند و از ادامه مسابقات بازماندند.
در برخی رشته‌ها، از جمله بوکس، جوجیتسو، کریکت و… ورزشکاران افغانستان توانستند حداقل یک پیروزی به دست آورند، اما در نهایت این موفقیت‌ها به کسب مدال منجر نشد.
رشته‌هایی مانند کورش، تکواندو، کریکت و جوجیتسو که از جمله رشته‌های پر امید برای کسب مدال محسوب می‌شدند نیز نتوانستند انتظارات را برآورده کنند و نمایندگان افغانستان در برابر حریفان خود شکست خوردند.
حاشیه‌های مدیریتی و مشکلات کاروان
در کنار رقابت‌های ورزشی، حاشیه‌های مختلفی نیز پیرامون کاروان افغانستان در ناگویا وجود داشت. دو دستگی در رأس رهبری کمیته ملی المپیک و استفاده از لباس‌های رسمی و یکدست از سوی نهادهای المپیکی داخل و خارج از کشور، از جمله مسائلی بود که در جریان این بازی‌ها به چشم آمد.
در برخی موارد، ورزشکاران و اعضای کاروان مجبور بودند از دو نوع لباس استفاده کنند؛ موضوعی که بازتاب‌دهنده اختلافات موجود در ساختار مدیریتی ورزش افغانستان عنوان شد.
یکی دیگر از موارد بحث‌برانگیز، حذف محمد منیر رضایی، تنها نماینده افغانستان در رشته کاراته، بود. رضایی به دلیل نرسیدن به وزن تعیین‌شده و داشتن اضافه‌وزن از حضور در مسابقات محروم شد؛ مسئله‌ای که پرسش‌هایی را درباره آمادگی، مدیریت و حرفه‌ای‌گری در روند اعزام ورزشکاران افغانستان به رقابت‌های بین‌المللی به وجود آورد.
پرسش‌ها درباره انتخاب ورزشکاران و آمادگی کاروان
یکی از پرسش‌های جدی که از سوی علاقه‌مندان و کارشناسان ورزشی مطرح شده، چگونگی انتخاب ورزشکاران برای حضور در رویدادهای بین‌المللی است. شماری از ورزشکاران به صورت مداوم در تورنمنت‌ها و رقابت‌های مختلف حضور پیدا می‌کنند؛ اما در بسیاری از این مسابقات نتایج قابل توجهی به دست نمی‌آورند.
تکرار حضور برخی از این ورزشکاران در رویدادهای بین‌المللی، با وجود شکست‌های پی‌درپی، این پرسش را ایجاد کرده است که معیارهای انتخاب و اعزام ورزشکاران تا چه اندازه بر اساس آمادگی، نتایج قبلی و شانس رقابت آنان در سطح بین‌المللی تعیین می‌شود.
از سوی دیگر، کمبود تدارکات برای حضور ورزشکاران در بازی‌های آسیایی، نبود اردوگاه‌های تمرینی مناسب پیش از مسابقات، نداشتن رقابت‌های تدارکاتی خارجی و کمبود کادر فنی برای شماری از ورزشکاران نیز از دیگر مواردی بود که در مورد آمادگی کاروان افغانستان مطرح شد.
در مقابل، حضور شمار زیادی از افراد با عنوان اعضای هیئت در کنار کاروان نیز پرسش‌هایی را درباره نحوه مدیریت منابع و اولویت‌بندی در اعزام اعضای کاروان به وجود آورد.
فهرست ورزشکاران افغانستان در ناگویا
ورزشکاران زن:
۱. فریبا هاشمی – دوچرخه‌سواری جاده – مدال نقره
۲. فاطمه سادات صدر – تیراندازی با کمان
۳. یولدوز هاشمی – دوچرخه‌سواری جاده
۴. زهرا رضایی – دوچرخه‌سواری جاده
۵. لاله کارگر – بوکس
۶. مروه سلیم – اتلتیک
۷. مدینه شریفی – جوجیتسو
ورزشکاران مرد:
یکی از نکات مثبت حضور ورزش افغانستان در بازی‌های ناگویا، قضاوت تعدادی از داوران کشور در رشته‌هایی مثل تکواندو، کورش و وزنه‌برداری است که ورزش کشور می‌تواند به آن ببالد.
در پایان، افغانستان با یک مدال نقره و دو مدال برنز، مجموعاً سه مدال، به کار خود در بازی‌های آسیایی ناگویا پایان داد؛ مدال نقره فریبا هاشمی در دوچرخه‌سواری جاده و دو مدال برنز محمد خالد هوتک و حامد اشرفی در ووشو، دستاورد نهایی کاروان کشور در این دوره از بازی‌ها بود.
ملا اخترمحمد مزمل، فرمانده امنیه طالبان برای نورستان، در گفت‌وگو با یک رسانه داخلی در کابل که روز جمعه، ۱۰ میزان، منتشر شد، ادعا کرد که پاکستان برای انجام این حملات، ۳۰۰ تا ۴۰۰ جوان افغان را از آن سوی خط دیورند به نورستان منتقل کرده بود.
او گفت که مهاجمان از اعضای جبهه آزادی و جبهه مقاومت بودند و افزود که بیشتر افرادی که در این حملات شرکت داشتند، از نظامیان پیشین بودند.
وزارت اطلاعات پاکستان در آن زمان ادعای طالبان درباره دست داشتن اسلام‌آباد در درگیری‌های نورستان را رد کرده بود.
فرمانده طالبان برای نورستان، برخلاف ادعای وزارت دفاع این گروه، داعش را به دست داشتن در این حملات متهم نکرد؛ اما در کنار جبهه آزادی که مسئولیت این حملات را پذیرفته است، ادعا کرد که «جبهه مقاومت» نیز در این حملات مشارکت داشته است.
اخترمحمد مزمل با اشاره به موقعیت راهبردی نورستان گفت که آغاز جنگ‌ها علیه نیروهای شوروی و نظام جمهوری نیز از مسیرهای مشابه و از آن سوی دیورند صورت گرفته بود و مهاجمان پس از آن موفق شده بودند.
او گفت که به باور وی، مخالفان مسلح طالبان در این تلاش موفق نخواهند شد، زیرا به گفته او، مردم از آنان حمایت نمی‌کنند.
این فرمانده طالبان گفت که از سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان، و دیگر مقام‌ها خواستار اعزام نیروهای اضافی به نورستان شده و پیشنهاد کرده است که این نیروها از میان مردم محلی استخدام شوند.
او در این مورد جزئیات بیشتری ارائه نکرد، اما گفت که برای ولسوالی‌های هم‌مرز با پاکستان، خواستار اعزام سه تولی به هر ولسوالی و برای سایر ولسوالی‌ها، یک تولی نیروی اضافی شده است.
ولایت نورستان در مجموع ۹ ولسوالی دارد که دو ولسوالی آن در همسایگی پاکستان قرار دارند. در تشکیلات دولتی افغانستان، یک تولی پولیس معمولاً بین ۸۰ تا ۱۲۰ نیرو دارد.
وزارت دفاع طالبان در ۷ میزان ادعا کرد که درگیری‌های آغازشده در کامدیش نورستان با کشته‌شدن ۴۱ مخالف مسلح و بازداشت ۶۱ تن دیگر پایان یافته است.
این وزارت درباره تلفات نیروهای خود در این درگیری‌ها جزئیاتی ارائه نکرد؛ اما فرمانده امنیه طالبان در نورستان زخمی‌شدن شماری از جنگجویان این گروه در این درگیری‌ها را تأیید کرد.
جبهه آزادی که مسئولیت این حملات را برعهده گرفته بود، مدعی شد که شماری از پاسگاه‌های طالبان را تصرف کرده و به این گروه تلفات سنگینی وارد کرده است؛ اما طالبان این ادعا را رد کرده‌اند.
گروه چپ میانه پارلمان اروپا می‌گوید که فعالیت‌های این دیوان برای پیگرد عاملان نسل‌کشی، جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت، با فشار و تهدید روبه‌رو شده است.
این گروه که خود را یک جریان سیاسی چپ میانه در پارلمان اروپا معرفی می‌کند، نوشته است که عدالت نباید در حالی به تعویق بیفتد که افراد متهم به جنایات سنگین بدون مجازات آزادانه رفت‌وآمد می‌کنند.
ساخاروف، یکی از معتبرترین جوایز حقوق بشر اروپاست. این جایزه از سوی پارلمان اروپا به افراد یا سازمان‌هایی اهدا می‌شود که زندگی خود را وقف دفاع از آزادی اندیشه و حقوق بشر می‌کنند.
سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها گفته‌اند که دیوان کیفری بین‌المللی بیش از دو دهه است که پرونده‌های مربوط به نسل‌کشی، جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت را دنبال می‌کند و مقام‌ها و کارمندان این نهاد به دلیل انجام وظایف خود با «ارعاب، فشار و تهدید» روبه‌رو شده‌اند. این گروه از اتحادیه اروپا خواسته است از دیوان و مقام‌های آن حمایت کند.
براساس اعلام این گروه، دست‌کم ۳۲ نفری که دیوان کیفری بین‌المللی برای آنان حکم بازداشت صادر کرده، همچنان آزاد هستند. این گروه گفته است شمار واقعی ممکن است بیشتر باشد، زیرا برخی از احکام بازداشت دیوان محرمانه است.
دیوان کیفری بین‌المللی در ۱۷ سرطان ۱۴۰۴ حکم بازداشت هبت‌الله آخندزاده و عبدالحکیم حقانی، رهبر طالبان و رئیس دادگاه عالی این گروه را صادر کرد. دیوان گفته است دلایل معقولی وجود دارد که این دو رهبر طالبان در «جنایت علیه بشریت از طریق آزار و تعقیب» زنان و دختران به دلایل جنسیتی و افرادی که حامی آنان پنداشته شده‌اند، مسئولیت دارند. هر دو همچنان در فهرست افراد تحت تعقیب دیوان قرار دارند.
براساس روند تعیین برنده این جایزه، نامزدها ابتدا در کمیته‌های پارلمان اروپا بررسی می‌شوند. سپس سه نامزد به فهرست نهایی راه می‌یابند و کنفرانس روسای پارلمان اروپا برنده را انتخاب می‌کند. برنده معمولا در ماه اکتبر اعلام می‌شود و مراسم اهدای جایزه در ماه دسامبر در شهر استراسبورگ فرانسه برگزار می‌شود.
عمر حسن احمد البشیر، رئیس‌جمهور پیشین سودان، یکی از برجسته‌ترین چهره‌هایی است که دادگاه کیفری بین‌المللی علیه او حکم بازداشت صادر کرد، اما هرگز به لاهه منتقل نشد.
دادگاه کیفری بین‌المللی در ششم سرطان ۱۳۹۰ برای معمر قذافی، رهبر وقت لیبیا، پسرش سیف‌الاسلام قذافی و عبدالله السنوسی، رئیس استخبارات نظامی لیبیا، حکم بازداشت صادر کرد.
ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، با حکم بازداشت دادگاه کیفری بین‌المللی روبه‌رو است، اما قدرت دولت روسیه و نبود همکاری مسکو مانع اجرای این حکم شده است.
دادگاه کیفری بین‌المللی در اول قوس ۱۴۰۳ برای بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، و یوآو گالانت، وزیر دفاع پیشین اسرائیل، حکم بازداشت صادر کرد.
دادگاه کیفری بین‌المللی در اول قوس ۱۴۰۳ برای محمد دیاب ابراهیم المصری، مشهور به محمد ضیف، فرمانده شاخه نظامی حماس، حکم بازداشت صادر کرد.
در تاریخ دادگاه کیفری بین‌المللی، همه احکام بازداشت همیشه روی کاغذ نمانده است. بر بنیاد آخرین آمار رسمی این دادگاه، از آغاز کار این نهاد تاکنون ۶۶ حکم بازداشت صادر، ۲۳ حکم اجرا و هشت حکم نیز پس از فوت مظنونان لغو یا پس گرفته شده‌اند.
حال‌وش که اخبار سیستان و بلوچستان پوشش می‌دهد، به نقل از شاهدان عینی و منابع محلی نوشت که ابتدا یک «تله انفجاری» در مسیر موتر منفجر شد و پس از آن افراد مسلح به سوی سرنشینان موتر تیراندازی کردند.
به گفته این منابع، در این رویداد دست‌کم پنج عضو فاطمیون کشته شده‌اند. هویت کشته‌شدگان تاکنون مشخص نشده است.
حال‌وش گفته است که در عقب این موتر یک جنگ‌افزار دوشکا نصب شده بود و در پی انفجار، موتر به‌طور کامل منهدم شد.
قرارگاه قدس نیروی زمینی سپاه پاسداران نیز کشته شدن یکی از نیروهای خود را در این حمله تایید کرد و گفت یک بمب کنار جاده‌ای در یکی از مسیرهای سیستان و بلوچستان منفجر شده است.
کانال صابرین نیوز، نزدیک به سپاه پاسداران، نیز گزارش داد فرد کشته‌شده از نیروهای تیپ فاطمیون بوده و حمله در منطقه رودماهی شهرستان زاهدان رخ داده است.
این دومین حمله مرگبار گزارش‌شده علیه اعضای فاطمیون در منطقه رودماهی زاهدان در کمتر از یک ماه است. بر اساس گزارش حال‌وش، در ۲۰ سنبله نیز دست‌کم چهار عضو فاطمیون هنگام گشت‌زنی در این منطقه هدف تیراندازی افراد مسلح قرار گرفته و کشته شدند.
وزارت خزانه‌داری امریکا در سال ۱۳۹۷ لشکر فاطمیون را تحریم کرد.
افزایش حضور فاطمیون
این حمله در حالی گزارش می‌شود که در هفته‌های اخیر گزارش‌هایی درباره افزایش حضور و فعالیت فاطمیون و زینبیون در بخش‌هایی از سیستان و بلوچستان منتشر شده است.
حال‌وش پیشتر گزارش داده بود که حضور این نیروها در مناطقی از زاهدان، میرجاوه، سراوان، گشت، راسک، زابل، سیب و سوران، چابهار، کنارک، زرآباد و ایرانشهر مشاهده شده است. بر اساس این گزارش، در برخی مناطق نیز پایگاه‌های بسیج محلی به نیروهای فاطمیون و زینبیون واگذار شده است.
مقام‌های جمهوری اسلامی در این مورد توضیحی نداده‌اند.
اخیرا، عبدالحمید، امام جمعه اهل سنت زاهدان، به حضور شبه‌نظامیان واکنش نشان داد. او در ۲۶ سنبله، با اشاره به گزارش‌ها درباره ورود و استقرار نیروهای فاطمیون و زینبیون در سیستان و بلوچستان گفت که «شنیده می‌شود که شبه‌نظامیان خارجی و نیابتی را وارد استان سیستان و بلوچستان می‌کنند».
عبدالحمید گفت که در این سیاست «موفقیت چندانی» نمی‌بیند و از مسئولان خواست به مردم تکیه کنند و با اعتمادسازی، از نیروهای بومی برای تأمین امنیت استفاده کنند.
فاطمیون عمدتاً شامل شهروندان شیعه افغانستان و زینبیون متشکل از شیعیان پاکستان توسط نیروی قدس سپاه پاسداران ایجاد شده و یک گروه شبه‌نظامی مورد حمایت جمهوری اسلامی ایران محسوب می‌شود. این گروه پیشتر در جنگ سوریه در کنار نیروهای حکومت بشار اسد فعالیت داشت.
با این حال، اطلاعات رسمی و مستقلی درباره شمار نیروهای فاطمیون و زینبیون در سیستان و بلوچستان و مأموریت آنان در این استان منتشر نشده است.
در هفته‌های اخیر درگیری میان نیروهای امنیتی ایران و گروه‌های مسلح در سیستان و بلوچستان نیز افزایش یافته است.
