د افغانستان انټرنشنل - پښتو مشر ایډیټر
په معاصر سیاست کې د «سیاسي اسلام» اصطلاح د یوه واحد، منسجم او همشکله فکر استازیتوب نه کوي. برعکس، دا مفهوم د بېلابېلو خوځښتونو، ایډیالوژیو او تګلارو ټولګه ده چې هر یو یې د دین، سیاست او قدرت ترمنځ اړیکه په بېل - بېل ډول تعریفوي.
طالبان، اخوانالمسلمین او داعش د همدې سیاسي اسلام درې مهمې بېلګې دي، خو ترمنځ یې بنسټیز توپیرونه شته چې د سیمې او نړۍ پر سیاست ژور اغېز لري.
په وروستیو لسیزو کې د «سیاسي اسلام» اصطلاح د نړیوال سیاست، امنیتي بحثونو او رسنیزو تحلیلونو یوه مرکزي موضوع ګرځېدلې ده. خو ستونزه دا ده چې دا اصطلاح ډېری وخت په مبهم، ساده او عمومي ډول کارول کېږي؛ داسې انګېرل کېږي لکه طالبان، اخوانالمسلمین او داعش چې د یوه واحد فکر بېلابېل نومونه وي. حال دا چې د دغو درېیو جریانونو ترمنځ توپیرونه بنسټیز، ژور او د سیاست، جګړې او ټولنې پر راتلونکې مستقیم اغېز لري.
سیاسي اسلام
سیاسي اسلام هغه فکر ته ویل کېږي چې اسلام یوازې د فردي عبادت دین نه، بلکې د حکومت، قانون او ټولنیز نظم سرچینه ګڼي. خو دا فکر په یوه چاپېریال کې د انتخاباتو له لارې واک ته رسېږي، په بل ځای کې د ټوپک له لارې او په درېیم ځای کې د عام وژنې له لارې.
همدلته یوه اساسي پوښتنه راپېدا کیږي، چې ولې د یوه دین له نومه درې دومره متضادې سیاسي پروژې راټوکېدلې دي؟
ځواب یې په تاریخ، ټولنه، استعمار، جګړو او د قدرت په تشه کې نغښتی دی.
طالبان: محلي اسلام او قبیلوي سیاست
طالبان د سیاسي اسلام هغه بڼه وړاندې کوي چې ریښه یې تر ډېره محلي، قبیلوي او دودیزه ده.
د دوی فکري سرچینه د افغانستان او پاکستان د مدرسو دیني زدهکړې، د افغاني پخوانیو دودونو او د جګړې اوږده تجربه ده.
طالبان اسلام د یو کورني نظم او کنټرول وسیله بولي، نه د نړۍوال انقلاب پروژه. د دوی تمرکز پر افغانستان دی او که څه هم له نړۍوالو جهادي شبکو سره تاریخي اړیکې لري، خو اوسنی رسمي دریځ یې دا دی چې د نورو هېوادونو په چارو کې لاس وهنه نه کوي.
طالبان د سیاسي اسلام هغه بڼه ده چې د دولت د سقوط، کورنۍ جګړې او ټولنیزې ګډوډۍ له رحمته راولاړه شوه. دا ډله د ۱۹۹۰مو کلونو په نیمایي کې د افغانستان په جنوب کې د مدرسو له زدهکوونکو جوړه شوه، خو ډېر ژر یې وسلهواله بڼه خپله کړه.
دوی مطلق طالبي سیاسي جوړښت لري، چې د دې سیاسي جوړښت بنسټ پر متمرکز مشرتابه ولاړ دی، چېرې چې ټول واک د یوې محدودې کړۍ او په ځانګړي ډول د دیني امیر په لاس کې متمرکز وي. امیر نه یوازې سیاسي مشر ګڼل کېږي، بلکې د دیني مشروعیت سرچینه هم بلل کېږي، نو پرېکړې یې له نقد، سیاسي بحث او عامه حسابورکولو څخه پورته ګڼل کېږي. دا ډول جوړښت د واک د توازن، د قانون حاکمیت او د بنسټیزو ادارو رول له منځه وړي او پر ځای یې د شخصي اطاعت او بیعت فرهنګ پیاوړی کوي.
په داسې نظام کې مدني سیاست، ګوندي فعالیت او انتخابات د «فتنې» یا «غربي مفکورې» په نوم ردېږي. ولس د واک سرچینه نه بلل کېږي، بلکې په اطاعت مکلف ګڼل کېږي او سیاسي مشارکت ته د مشروعیت پر ځای د ګواښ په سترګه کتل کېږي. د انتخاباتو او مدني سیاست رد د دې لامل ګرځي چې واک د خلکو له ارادې بېاړیکې پاتې شي او هر ډول مخالفت یا بدیل فکر د دیني سرغړونې په توګه وځپل شي، چې پایله یې اوږدمهاله سیاسي انحصار او ټولنیزه بېثباتي ده.
طالبان ځان د دولت په توګه معرفي کوي، خو د دولت مفهوم یې له معاصرو سیاسي معیارونو سره ټکر لري، په ځانګړي ډول د ښځو، مدني ازادیو او قانون حاکمیت په برخه کې د دغې ډلې خشنې تګلارې د دوی او معاصرې دولتدارۍ تر منځ د واټن کرښه لا پیاوړې کوي.
طالبان سیاسي اسلام د کنټرول او اطاعت په معنا تعبیروي. د دوی له نظره، اختلاف فتنه ده او په سیاسي مشارکت کې تنوع ګناه ده.
دا ډله نړۍوال جهاد نه غواړي، ځکه جهاد د حکومت د نیولو وسیله بولي، نه د نړۍوال انقلاب پروژه. د دوی لپاره افغانستان هدف دی او غواړي په افغانستان کې بېساری واک ولري. له همدې امله داعش ورته تر ټولو لوی ګواښ ښکاري.
اخوانالمسلمین: قدرت د انتخاباتي صندوق له لارې
اخوانالمسلمین د سیاسي اسلام تر ټولو زړه او سازمانیافته بڼه ده. دا خوځښت په ۱۹۲۸ کال کې په مصر کې رامنځته شو او موخه یې د اسلامي ارزښتونو له لارې د ټولنې اصلاح وه، نه سمدستي وسلهوال انقلاب.
اخوانالمسلمین اسلام د سیاست، ټولنې او اخلاقو لپاره د یو اصلاحي او تدریجي چوکاټ په توګه مطرح کوي، نه د سملاسي انقلابي یا تاوتریخجن بدلون د وسیلې په توګه. دا جریان باور لري چې اسلامي ارزښتونه کولای شي د معاصرو سیاسي جوړښتونو دننه پلي شي، له همدې امله د سیاسي ګوندونو جوړولو ته مخه کوي او د قانوني او مدني لارو له لارې واک ته د رسېدو هڅه کوي. د دغه ډلې له نظره، سیاست د دعوت او اصلاح یوه بڼه ده، نه یوازې د واک د نیولو جګړه.
په همدې اساس، اخوانالمسلمین په انتخاباتو کې ګډون کوي او له موجودو دولتونو او سیاسي نظامونو سره معامله کوي، که څه هم دا دولتونه بشپړ اسلامي نه وي. دوی هڅه کوي د پارلمان، حکومت او مدني بنسټونو له لارې تدریجي بدلون رامنځته کړي او د ټولنې اخلاقي او سیاسي فضا بدله کړي. دا انعطافپذیره تګلاره اخوان المسلمین له سختدریځو ډلو جلا کوي، خو په عین حال کې یې د دولتونو له لوري د سیاسي فشار، محدودیتونو او ځپلو سره هم مخ کړې دي.
که څه هم ځینې څانګې یې له تاوتریخوالي سره تړاو لري، خو عمومي کرښه یې سیاسي مشارکت او تدریجي بدلون دی. همدا ځانګړنه ده چې اخوان المسلمین یې د لوېدیځ لپاره هم د منلو وړ او هم د شک وړ ګرځولي دي.
غوره بېلګه یې په افغانستان کې د حزب اسلامي ګوند دی چې فکري کرښې یې اخوان المسلمین ترسیموي او دوی په سیاسي مشارکت باور لري.
د کورنیو جګړو پر مهال هم ګلبدین حکمتیار چې د حزب اسلامي امیر و، په ټاکنو باور لاره او سیاسي مشارکت طرحه یې وړاندې کړې وه او د جمهوري دولت پر مهال هم په خپله په وروستیو ولسمشریزو ټاکنو کې نوماند و.
نورې عملي بېلګې یې په مصر کې لیدلی شو، چې محمد مرسي د انتخاباتو له لارې ولسمشر شو. دا د سیاسي اسلام په تاریخ کې لومړی ځل و چې یو اسلامي خوځښت د رایې له لارې واک ته ورسېد.
همدا راز په اردن، مراکش او تونس کې د اخوان المسلمین اړوند ګوندونه په پارلمانونو کې فعال وو او لا هم فعال دي.
اخوان المسلمین یوه نړۍواله شبکه لري، خو د داعش برعکس، د خلافت اعلان یا جبري نړۍوال جهاد نه مطرح کوي.
داعش: نړۍوال جهاد او مطلق تاوتریخوالی
داعش د سیاسي اسلام تر ټولو افراطي، سختدریځې او له تاوتریخوالي او ترهګرۍ ډکې بڼې استازیتوب کوي؛ داسې بڼه چې اسلام پکې د اخلاقي، ټولنیز او انساني ارزښتونو پر ځای د جګړې، تکفیر او وېرې د تولید لپاره کارول کېږي.
دا ډله دین د سیاسي واک د یوې وسلهوالې وسیلې په توګه تعریفوي او هر ډول فکري اختلاف ته د دښمنۍ په سترګه ګوري. د داعش په ادبیاتو کې دیني تفسیر تنګ، مطلق او بېانعطافه دی، چې د زور او وینې تویولو له لارې ځان «حق» ثابتوي.
د داعش له نظره، هر څوک چې له دوی سره موافق نه وي ـ که هغه مسلمان وي، عالم وي، حکومت وي یا عادي وګړی ـ «مرتد» ګڼل کېږي او د وژلو مستحق بلل کېږي. همدا تکفیري منطق د دې ډلې د بېساري وحشت بنسټ جوړوي؛ له عامه اعدامونو او ځانمرګو بریدونو نیولې تر ډلهییزو وژنو او ویډیویي تبلیغاتو پورې دوی روا بولي. داعش اختلاف نه زغمي او سیاسي، مذهبي او قومي تنوع د اسلام پر ضد «فتنه» ګڼي.
په سیاسي لحاظ، داعش دولتونه، سرحدونه او ملي هویتونه نامشروع بولي او دا ټول د «کفري نظام» برخې ګڼي. د دې ډلې یوازینی هدف د یوه فرضي نړۍوال خلافت تاسیس دی، داسې خلافت چې له جغرافیا، کلتور او ملي واقعیتونو څخه سترګې پټوي. همدا نړۍوال او سرحد-ماتوونکی تصور داعش د سیمهییزو ډلو په پرتله لا خطرناک کړی، ځکه چې دا ډله ځان یوازې په یوې سیاسي جغرافیا پورې محدود نه بولي، بلکې د نړۍ هر ځای د جګړې میدان ګڼي.
داعش نه محلي سیاست پېژني، نه قومي حساسیتونه او نه هم نړۍوال اصول. د دوی وسلهوال تکتیکونه—ځانمرګي بریدونه، عامه وژنې او وحشت—د سیاسي پیغام اصلي وسیله ده.
په همدې دلیل، داعش د طالبانو او اخوان دواړو لپاره دښمن دی، که څه هم درې واړه د اسلام له نومه استفاده کوي، خو د دوی لا ډېر افراطي او خشن فکر د نورو دواړو ډلو سره د بېلتون کرښه ترسیموي.
دا پرتلنه ښيي چې که څه هم طالبان، اخوانالمسلمین او داعش ټول د سیاسي اسلام تر چتر لاندې راځي، خو د واک، سیاست، ټولنې او نړۍ په اړه یې لیدلوري بنسټیز توپیرونه لري؛ له نسبي سیاسي واقعپالنې (اخوان المسلمین) نیولې تر محلي سختدریځۍ (طالبان) او بیا تر نړۍوال وحشت (داعش) پورې.
ایا ستونزه دین دی که دیني تعبیر؟
دا درې بېلګې ښيي چې د سیاسي اسلام درې بڼې (طالبان، اخوان المسلمین او داعش) نړۍ ته یو واحد خطر یا واحد بدیل نه دی. طالبان د محلي واک د ټینګښت لپاره دین کاروي، اخوان المسلمین دین د سیاسي مشارکت چوکاټ ګڼي او داعش دین د نړۍوال وحشت وسیله ګرځوي.
نړۍوال سیاست، رسنۍ او حتا سیمهییز دولتونه که دا توپیرونه له پامه وغورځوي، نو نه یوازې سم تحلیل به ونه کړي، بلکې د افراطیت د لا پیاوړتیا زمینه به هم برابره کړي.
تر هغو چې د سیاسي اسلام دا بېلابېلې بڼې په علمي، تحقیقي او بې پرې ډول ونه څېړل شي، د امنیت، بشري حقونو او ثبات بحث به نیمګړی پاتې وي.
په وروستیو کلونو کې، که څه هم پاکستان ځان د دغه سیاست قرباني ښيي او ادعا لري چې ترې« ستومانه او پښېمانه» شوی، خو واقعیت دا دی چې اسلاماباد د یوې نوې تګلارې له لارې هڅه کوي خپلې پخوانۍ لاسوهنې د «اعتراف» تر پوښښ لاندې راولي او په دې ډول د افکارو د انحراف نوې زمینه برابره کړي.
د «اعتراف او انحراف» مفهومي چوکاټ
د «اعتراف او انحراف» ستراتیژي پر دې ولاړه ده چې یو لوری د خپلو تېرو کړنو ځینې محدودې برخې په کنټرول شوې بڼه افشا کوي، خو په بدل کې د اصلي مسؤلیت، جوړښتي ستونزو او روانو مداخلاتو پر ځای بدیل روایتونه پیاوړي کوي.
په دې لړ کې، د پاکستان ځینې پخواني ملکي او پوځي چارواکي او رسنیز فعالان د افغانستان په اړه داسې څرګندونې کوي چې د واقعیت بڼه لري، خو د تحلیلي مسیر پایله یې د مسؤلیت سپینول دي.
دغه څرګندونې ډېری وخت د طالبانو او نورو نیابتي ډلو په اړه کېږي او ان داسې ښودل کېږي چې ګواکې اوسنی بحران د پاکستان د کنټرول له دایرې وتلی دی. په داسې حال کې چې دا روایت، په غیرمستقیم ډول، د پاکستان د دوامدار نفوذ امکان هم مشروع کوي.
جعلي واقعیتونه او سیاسي روایت
د پاکستان نوی روایت دا انځور وړاندې کوي چې طالبان د افغانستان تر ټولو مهم «اوسنی واقعیت» دي او نړیوال او سیمه ییز لوبغاړي باید خپل سیاستونه له همدې واقعیت سره عیار کړي.
په دې چوکاټ کې، د مشروع نظام او قانونیت تشه، د خلکو د اساسي حقونو نقض، په ځانګړي ډول د نجونو پر زدهکړو بندیزونه او د شاتګ ټول ګړندی بهیر، د افغان ټولنې د کلتوري ځانګړتیاوو په نوم توجیه کېږي.
دا ډول روایت نه یوازې د افغان ټولنې ټولنیزه تنوع له پامه غورځوي، بلکې هڅه کوي تپل شوی سیاسي بحران په فرهنګي او عادي مسالې بدل کړي. له همدې لارې، د افغانستان ستونزه د نیابتي جګړو او بهرنیو لاسوهنو پر ځای، د داخلي «شاتګ» پایله معرفي کېږي.
پاکستان دا تګلاره یوازې د افغانانو لپاره نه کاروي. نړیوالو قدرتونو ته دا پیغام ورکول کېږي چې افغانستان لا هم د اسلاماباد تر اغېز لاندې دی او پاکستان کولی شي د دې نفوذ له لارې سیمه ییز ثبات یا بېثباتي مدیریت کړي. په ورته وخت کې، د پاکستان اقتصادي کمزوري او سیاسي بېثباتي د مرستو د جلبولو لپاره د فشار وسیله ګرځول کېږي.
دا دوهګونی دریځ، هم د کنټرول ادعا او هم د ناتوانۍ ښودل، د پاکستان د بهرني سیاست یوه تکراري بڼه ده چې موخه یې د نړیوالو امتیازاتو ساتل دي.
افغان ټولنه، د اوږدې جګړې او بېثباتۍ له امله، له ژورې سیاسي تشېسره مخ ده. د اغېزناکو ملي بنسټونو نشتوالی او د تحمیل شوي واکمن نظام موجودیت، د دې لامل شوی چې بهرني روایتونه په اسانه د افغان ذهنیت برخه شي. په دې شرایطو کې، د «اعتراف او انحراف» ستراتیژي کولای شي د افغانانو پام د روان بحران له اصلي عواملو واړوي او ذهني مغشوشیت لا پیاوړی کړي.
د پاکستان د «اعتراف او انحراف» ستراتیژي د سیاست د بدلون نښه نه ده، بلکې د نفوذ د دوام لپاره یوه نوې بڼه ده. دا تګلاره هڅه کوي د محدودو اعترافونو له لارې د پراخو لاسوهنو واقعیت پټ کړي او د افغانستان بحران د تحریف شویو روایتونو په چوکاټ کې تعریف کړي.
تر هغه چې افغان ټولنه د خپلواک تحلیلي فکر، ملي سیاسي ادرس او منسجم ټولنیز دریځ څښتنه نه شي، دا ډول ستراتیژۍ به اغېزناکې او پر دوی حاکمې پاتې شي. د افغانستان د ثبات لپاره بنسټیزه اړتیا دا ده چې بهرني روایتونه وپېژندل شي، نقد شي او د ملي واقعیت پر بنسټ بدیل لید وړاندې شي.
دویمه غټه مساله هغه سیاسي انقطاب دی چې د نواز شریف د مسلم لیګ د مرکزي حکومت او د عمران خان د سیاسي ګوند تحریک انصاف په مشرۍ د پښتونخوا د ایالتي حکومت ترمنځ د کال ۲۰۲۴ د ټول ټاکنو نه وروسته منځ ته راغلی دی.
د اسلاماباد د مرکزي حکومت او د پېښور د ایالتي حکومت ترمنځ موجوده ترینګلتیا د وخت په تېرېدو لا پسې زیاته شوې ده. تحریک انصاف د خپل لارښود عمران خان د محبس څخه د ایستلو په موخه د پښتونخوا ایالتي حکومت په یو سنګر بدل کړی دی، او د پښتونخوا د پنځوسو میلیونو نه د زیاتو وګړو له ژوند، ژواک او له نورو ورځنیو مسایلو نه یې مخ اړولی دی.
د جګړې د شننې نه به یې پیل کړو. عین د ۱۹۸۰ د کلونو نه افغانستان کې د شوروي اتحاد د عسکرو او د خلکو دموکراتیک جمهوریت د قواوو په ضد جګړه د هغو قبایلي ضلعو نه کېدله چې اوس د پښتونخوا د ایالت برخه ګرځېدلې دي او په دغو ضلعو یا ولسوالیو کې د جګړې اغېزه یوه طبیعي خبره وه. خو د هغې وخت د جګړې توپیر د ۹/۱۱ نه پس د امریکايي عسکرو او د افغانستان د اسلامي جمهوریت د قواوو په ضد د طالبانو د جګړې سره دا دی چې په وړومبۍ جګړه کې د افغان جنګیالیو دفترونه په ښارونو او د افغان مهاجرو په کمپونو کې په ډاګه او په رسمي توګه فعال وو.
د ۱۹۹۰ په لسیزه کې د طالبانو دفترونو هم څرګند فعالیت کاوه، ولې د ۹/۱۱ نه پس د طالبانو جګړه تر یوې اندازې پټه وه. د دوی کاري مرکزونه زیاتره په قبایلي سیمو کې وو او د محلي خلکو ګډون پکې زیات و. نو ځکه په شمال کې د مالاکنډ ډېویژن (د یو شمېر ضلعو نه جوړه سیمه ډېویژن بلل کېږي) زرګونه محلي خلک او په جنوب کې د بنو او د ډېره اسماعیل خان ډېویژن زرګونه محلي خلک د طالبانو په صفوفو ورګډ شول او په افغانستان کې یې تر کلونو کلونو په جګړه کې برخه واخیسته.
په کال ۲۰۰۷ کې د پاکستان د استخباراتو په تشویق ټي ټي پي د هم دغو جنګیالیو څخه جوړه شوه، ځکه چې یو خو دغه خلک په قبایلي سیمو کې د افغان طالبانو د پټو ځایونو د کوربهتوب لپاره ډېر مساعد وو او بله دا چې د پاکستان جنرالواکۍ دا فکر هم کاوه چې د مذهبي افراطيانو دغه لښکر به د پښتنو د مليګرایۍ د نهضتونو د مخنیوي لپاره مفید تمام شي.
تر ډېرو کلونو د ټي ټي پي جنګیالیو پښتانه مليګرا سیاسي فعالین ووژل، خو په افغانستان کې د طالبانو د واکمنۍ نه پس ټي ټي پي سره دا فکر پیدا شو چې هغوی هم د شرعي نظام د شعار په وسیله پښتونخوا نیولی شي او دلته خپله واکمني جوړه کړای شي. که څه هم دوی ځان ته د پاکستان طالبان وایي، خو پنجاب کې یې لاس نه ښخېږي او د دوی جګړه په پښتونخوا پورې محدوده ده. نو ځکه اوس په دې مهال پښتونخوا د یوې ویجاړوونکې جګړې سره مخ ده، چې عام او غریب پښتانه پکې وژل شوي او هره ورځ وژل کېږي.
اوس به لږ د پښتونخوا د ایالتي حکومت او د پاکستان د مرکزي حکومت ترمنځ د سیاسي انقطاب په مساله نظر واچوو. هسې خو په پاکستان کې جنرالواکۍ تل په ټول ټاکنو کې ګوتې وهلې دي، خو د کال ۲۰۱۸ او د کال ۲۰۲۴ ټول ټاکنو کې د پوځي استخباراتو درغلي او لاسوهنه داسې په لویه کچه وه چې د ټول ټاکنو نتایجو ته یې سل په سله بدلون ورکړی دی.
د کال ۲۰۲۴ ټاکنې په واقعیت کې په پنجاب او پښتونخوا کې د عمران خان ګوند تحریک انصاف ګټلې وې، خو د رایو شمېرې شپه په شپه بدلې شوې او استخباراتو په زور پنجاب کې ګټه د نواز شریف ګوند مسلم لیګ ته ورکړه. نو ځکه د پاکستان مرکزي حکومت او د پنجاب ایالتي حکومت مسلم لیګ ته په ګوتو ورغلل.
پښتونخوا کې په ټول ټاکنو کې پوځ د عمران خان ګوند ته د لارې ورکولو برسېره مرسته هم ورسره وکړه، ځکه چې دغه ګوند ورته د پښتنو د مليګرا نهضتونو د سیاسي مخنیوي لپاره یوه موثره وسیله برېښېده. او بله دا خبره هم وه چې د اویا کلن عمران خان د پاپولېزم په اړه د جنرالانو اټکل دا و چې هغه به دولتي اختناق او محبسونو ته ټینګ نه شي، ځکه چې هغه په ځوانۍ کې د نړیوال کرکټ یو ستوری پاتې شوی و او په مغرب کې یې یو اشرافي او ارام ژوند تېر کړی دی. نو د دوی دا خیال و چې هغه به هرو مرو مصالحت ته اړ شي.
د پاکستان د اردو د لوی درستیز څوکۍ ته د عمران خان کاندید جنرال فیض حمید و، خو چې کله په پارلمان کې د سلب اعتماد له لارې د مسلم لیګ او پیپلز ګوند غړو عمران خان د لومړي وزارت د څوکۍ نه برطرف کړ او د هغه پر ځای د نواز شریف کشر ورور شهباز شریف د موقت حکومت لومړی وزیر شو، نو هغه جنرال عاصم منیر ته ترفیع ورکړه او د کال ۲۰۲۲ د نومبر په میاشت کې عاصم منیر د اردو د لوی درستیز په څوکۍ کښېناست. عمران له یوې خوا د عاصم منیر د ترفیع په ضد ولسي کمپاین وکړ او له بلې خوا یې د ۲۰۲۳ کال د مې په میاشت کې د عاصم منیر په ضد د فیض حمید د ناکامې کودتا سره مرسته هم وکړه. نو اوس فیض حمید او عمران خان دواړه بندیان دي. د عاصم منیر او عمران خان ترمنځ مخالفت اوس د ضیاالحق او د ذوالفقار علي بوټو د دښمنۍ غوندې په شخصي دښمنۍ اوښتی دی، نو ځکه د عمران خان د محبس نه راوتل اسان کار نه دی.
خو خبره پښتونخوا ته ګرانه شوې ده.
یوې خوا ته د مرګ، ژوبلې، تباهۍ او بېکورۍ نه ډک جنګ دی، بلې خوا ته په ژور سیاسي انقطاب کې بوخت ایالتي حکومت دی چې د پښتونخوا د ولس د مسایلو حل ته د پاملرنې وخت نه لري او ټوله انرژي او د حکومت منابع د عمران خان د محبس نه د ازادولو په کمپاین مصرفوي. هغه د ستر شاعر رحمت شاه سایل صاحب خبره چې:
موږ ته خپل نصیب په وینو سور را رسېدلی دی
د پاکستان پوځ په سیمه کې د افراطي او جهادي ډلو د مالک پوځ په توګه ګڼل کېده او غربي بلاک همېشه د پاکستان دغه نفوذ ته په کتلو له هغوی سره معامله کړې ده، چې له مخې یې لسګونه کاله د پوځ د تمویل او دولتي پروژو د بقا لپاره غربي مرستې تر لاسه شوې دي.
د هند، چین، ایران او منځنۍ اسیا لپاره ګڼې وسله والې او افراطي ډلې د پاکستاني پوځ تر نفوذ لاندې زرغونې شوې او د بقا تر حده رسېدلې دي.
په افغانستان کې د مجاهدینو ډلې او ملاتړ د دې سبب ګرځېدلی چې غربي بلاک وتوانیږي د شوروي اتحاد لاسونه په افغانستان کې لنډ کړي او دا چاره د پاکستان له همکارۍ ناشونې وه.
طالبان چې د ۱۹۹۶–۲۰۰۱ کلونو په لومړۍ واکمنۍ کې د پاکستان ستراتیژیکه وسیله ګڼل کېدل، د ناټو په ملاتړ د جمهوري دولت پر وړاندې جګړه کې یې هم د پاکستان غښتلی ملاتړ له ځانه سره لاره او دغه ملاتړ دې ته زمینه برابره کړه چې د افغانستان جګړه نېږدې شلو کلونو ته وغځیږي او په پایله کې یې جمهوري دولت سقوط وکړ.
مګر وروسته له هغې چې طالبان په افغانستان کې واک ته ورسېدل او ګڼو سُني وسله والو ډلو له ملا هبت الله څخه ملاتړ وکړ او هغه یې د امیر په توګه ومانه، دې چارې پاکستان د افراطي ډلو د مالک په توګه له نړۍوالې معادلې څخه یو څه څنګ ته کړی دی.
دا ډار هغه وخت لا پسې زیات شول چې طالبانو د عمران خان د واکمنۍ پر مهال د پاکستان له دولت سره ټي تي پي په کابل کې خبرو ته کېنوله.
مخکې له دې چې د پاکستان د افراطي او جهادي ډلو د مالکیت د لاسه ورکولو ډار ته تم شو، اړینه ده چې یو تاریخي شالید ته هم متوجې شو.
د کرزي او غني غوښتنې: “یا طالبان یا افغانستان”
د افغانستان د جمهوري دولت په دوره کې د پاکستان-طالبانو اړیکې تل د بحث او فشار په مرکز کې وې. د حامد کرزي او اشرف غني څرګندونې ښيي چې افغان حکومت په ښکاره توګه له اسلاماباد غوښتنه کړې وه چې یا له طالبانو ملاتړ وکړئ یا له افغانستان سره ودریږئ.
د افغانستان د جمهوري دولت پخواني ولسمشر حامد کرزي د ۲۰۰۷ کال د فېبروري په ۲۸مه په کابل کې وویل: “پاکستان باید انتخاب وکړي چې له چا سره دی؟”
همدا راز د ۲۰۱۱ کال د سپټمبر میاشتې په ۱۰مه نېټه له یوې خونړۍ پېښې وروسته کرزي وویل: “پاکستان دې د سولې لپاره طالبان پرېږدي، که نه افغانستان به د ګاونډي دوهګوني پالیسۍ څخه د خلاصون لار ولټوي.”
همداراز له امریکا سره د امنیتي تړون د کړکېچ پر مهال حامد کرزي د ۲۰۱۳ کال د جون په ۱۶مه نېټه وویل: “پاکستان باید د افغانستان پر ضد د طالبانو ملاتړ پای ته ورسوي، ګني موږ به نړۍوالو ته شکایت وکړو.”
د ۲۰۱۴ کال د جنوري په ۲۶مه کرزي په لندن کې له نواز شریف سره په درې اړخیزه غونډه کې وویل: “پاکستان باید طالبان خبرو ته کینوي او تصمیم دې ونیسي چې رښتیا د سولې ملاتړی دی که نه؟”
د افغانستان د جمهوري دولت دویم او وروستي ولسمشر محمد اشرف غني د ۲۰۱۴ کال په نومبر کې په کابل کې وویل: “پاکستان باید پرېکړه وکړي چې د افغان دولت ملاتړی دی که د هغو وسلهوالو چې زموږ پر هېواد بریدونه کوي.”
هغه د ۲۰۱۵ م کال د می په ۹مه د پاکستان پارلمان ته په یوه وینا کې وویل: “موږ له پاکستانه د سولې په برخه کې عملي اقدامات غواړو… پاکستان باید د سولې او جګړې تر منځ انتخاب وکړي.”
د ۲۰۱۶ کال په جنوري میاشت کې د کیو سي جي په لومړۍ غونډه کې یې بیا هم پر پاکستان غږ وکړ: “وخت راغلی چې پاکستان یو واضح انتخاب وکړي.”
د کابل پروسې په لومړۍ غونډه کې چې د ۲۰۱۷ کال د جون په میاشت کې کابل کې ترسره شوه پکې اشرف غني وویل:“په سیمه کې څوک چې زموږ ګاونډیان دي، انتخاب دې وکړي چې د افغانستان سره په دوستۍ ولاړ دي که د تاوتریخوالي له ملاتړو سره.”
دې ته ورته څرګندونې په ۲۰۱۸، ۲۰۱۹ او په ۲۰۲۱ کال کې هم شوې دي، خو هېڅ ډول نتیجه یې نه ده ورکړې.
دغه څرګندونې د دې ښکارندويي کوي چې افغان حکومت تل هڅه کړې چې پاکستان د یوه شفاف او ټاکلي انتخاب په وړاندې عملي اقدام وکړي خو په پایله کې یې هېڅ ډول عملي اقدام ونه شو.
که څه هم پاکستان ته د جمهوري دولت پر مهال ډېر روښانه انتخاب وړاندې شوی و، خو پاکستان د دې لپاره چې د جهادي او افراطي ډلو مالکیت له لاسه ورنه کړي د افغانستان له جمهوري دولت سره همکاري ونه کړه.
د پاکستان تاریخي درد
د پاکستان لپاره نننۍ ستونزه له هغو وسلهوالو ډلو سره تړاو لري چې د افغان طالبانو د ملاتړ په موخه په خپله پاکستاني پوځ جوړې کړې وې.
دا ډلې اوس د ټي ټي پي په محور راټولې شوې دي، امکاناتو ته یې لاسرسی پېدا کړی، د جګړې لپاره یې یو اسلامي او قومي روایت ایجاد کړی او تر ډېره پورې بریالۍ دي.
اسلام اباد چې تازه یې په سیمه کې د وسله والو ډلو د مالکیت حس کم رنګی شوی، له هغه چا د مرستې غوښتونکی دی چې د دغو ډلو مالکیت یې تر لاسه کړی دی.
د پاکستان له لومړي وزیره نیولې، تر بهرنیو چارو وزیر او د پوځ لوی درستیز په وار - وار ویلي چې طالبان دې د ټي ټي پي ملاتړ بند کړي.
له وروستیو نظامي مداخلو، د ډېورنډ پر کرښې له جګړو سربېره د پاکستان لوی درستیز ویلي چې افغان طالبان یا باید جهادي ډلې انتخاب کړي او یا هم پاکستان.
د پاکستان لوی درستیز ځکه د ټي ټي پي پر ځای د جهادي ډلو کلیمه کاروي چې مساله له ټي ټي پي ډېره پورته ده. په حقیقت کې د پاکستان پوځ غواړي د جهادي او وسله والو ډلو مالکیت بېرته تر لاسه کړي تر څو له غربي او شرقي بلاک سره پرې معاملې وکړي، خو دا ځل اسلامي روایت او ملاتړ له ملا هبت الله او د هغه له پلویانو سره دی.
دا د پاکستان د ۴۸ کلن پلان د ماتېدو معنا لري، ځکه هغه ستراتیژیک نفوذ چې پاکستان د افراطي ډلو له لارې ساته، اوس طالبانو ته انتقال شوی دی.
که په لنډه یې ووایو، د پاکستان اصلي درد دا دی چې په تېرو ۴۸ کلونو کې یې د سیمهییزو افراطي ډلو مالکیت په لاس کې و او دا مالکیت اوس طالبانو ته تللی. د دې بدلون له امله، پاکستان اړ شوی چې په خپلو استراتیژیکو پلانونو، د امنیتي فشارونو او ډیپلوماټیکو هڅو کې بدلون راولي.