نيومن د چهارشنبې په ورځ په يوه ويډيويي پيغام کې وويل: «ښځې له کار کولو منع شوې دي. نجونې له زدهکړو بېبرخې شوې دي او ان له يوه نارينه محرم څخه پرته د تګراتګ اجازه نهلري. دا يوازې بنديز نهدی؛ دا جبري تړل دي. دا غلامي ده».
هغې ټينګار وکړ، چې قانون بايد د خلکو ساتنه وکړي، خو په افغانستان کې له قانون څخه د ښځو د ګوښه کولو لپاره کار اخېستل کېږي. د اروپايي پارلمان د دې غړې په وينا، د طالبانو قوانين د ټولنې د خونديتوب لپاره نه دي او هغه څه چې طالبان يې وړاندې کوي «نه کلتور دی، نه دين؛ بلکې د جنسيت پر بنسټ يو بېلوالی پالونکی حقوقي نظام دی».
نيومن له اروپايي ټولنې وغوښتل، چې د طالبانو د ښځو ضد کړنو په غبرګون کې «هدفمند بنديزونه» ولګوي. هغې زياته کړه، چې د جنسيت پر بنسټ بېلوالی بايد د بشريت پر ضد د جرم په توګه د اروپايي ټولنې په قوانينو کې ثبت شي او د افغان نجونو او ښځو ملاتړ وشي. هغې ټينګار وکړ، چې د طالبانو د کړنو پر وړاندې چوپتيا «بې پرېتوب نه دی؛ بلکې ورسره ملګرتيا ده».
په تېر يوه کال کې د اروپايي ټولنې ځينو غړو هېوادونو هڅه کړې، چې له طالبانو سره اړيکې ټينګې کړي. د کډوالو اېستل، د پناهغوښتونکو د هويت او اسنادو تثبيت او د افغانستان له خاورې د احتمالي ګواښونو مخنيوی هغه لاملونه بلل کېږي، چې له امله يې ځينې اروپايي هېوادونه له طالبانو سره تعامل کوي. جرمني په خپل هېواد کې د افغانستان سفارت او کونسلګرۍ د طالبانو استازو ته سپارلي دي او ناروې او اتريش هم د طالبانو استازي منلي دي.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
