ملالې یوسفزۍ دا څرګندونې د ملګرو ملتونو د ښځو وضعیت د اویایم کمېسیون د پرانیستې غونډې پر مهال وکړې.
هغې په خپله وینا کې وویل چې نن ورځ د جګړو او تاوتریخوالي له امله د نړۍ په بېلابېلو سیمو کې ماشومان له سختو کړاوونو سره مخ دي.
هغې د ایران، غزې او افغانستان د هغو کورنیو یادونه وکړه چې ماشومان یې د تاوتریخوالي قربانیان شوي دي.
د هغې په وینا، رښتینی عدالت دا نه دی، چې د نړۍ په یوه ځای کې د ماشومانو انسانیت دفاع وکړي او په بل ځای کې یې له پامه وغورځوي.
ملالې وویل چې له ۲۰۲۱ کال راهیسې په افغانستان کې د طالبانو له واکمنېدو وروسته ښځې او نجونې له زدهکړو، کار او عامه ژوند څخه محرومې شوې دي. د هغې په وینا، نجونې نه شي کولای ثانوي ښوونځیو او پوهنتونونو ته ولاړې شي او ښځې هم له ګڼو ټولنیزو او مسلکي فعالیتونو څخه منع شوې دي.
هغې ټینګار وکړ چې دا وضعیت باید د جنسیتي اپارتاید په توګه وپېژندل شي او د نړیوال قانون له مخې د جرم په توګه ثبت شي.
ملالې له نړیوالو مشرانو وغوښتل چې د افغان ښځو او نجونو د حقونو د خوندیتوب لپاره عملي ګامونه واخلي او زیاته یې کړه: «ویناوې نجونې نه شي ساتلی، خو قانون، حساب ورکونه او سیاسي جرئت کولی شي.»
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
