تر دې مخکې د امريکا او طالبانو ترمنځ خبرو اترو او سفرونو د يو شمېر امريکايي بنديانو د خوشې کېدو لامل شوی و. اوس مهال ډینس کوېل، محمود شاه حبیبي او يو بل امريکايي وګړی د طالبانو په بند کې دي او دا په داسې حال کې ده چې طالبانو تل د محمود شاه حبيبي د نيولو خبره رد کړې ده.
کوګلمن وويل، چې له پخوانيو مذاکراتو وروسته د يو شمېر بنديانو خوشې کېدل ښيي چې خبرې اغېزمنې وې، له همدې امله د واشنګټن او طالبانو ترمنځ د تاوتريخوالي ناڅاپي زياتوالی حيرانوونکی ښکاري. هغه زياته کړه: «ښايي دا وضعيت د سيمې په سياسي او امنيتي معادلو کې له چټکو بدلونونو سره تړاو ولري».
د نوموړي اشاره د امريکا او اسراییل هغو بريدونو ته ده، چې د ايران د اسلامي جمهوريت پر ضد ترسره شوي دي. دا بريدونه وروسته له هغې پيل شول، چې ډونالډ ټرمپ د ايران سره له خبرو ناخوښي وښوده او تهران له واشنګټن سره معاملې ته چمتو نهشو.
له بلېخوا، پاکستان هم پر ډیورنډ کرښه پر افغانستان له واکمنو طالبانو سره له تاوتريخوالي او نښتو سره مخ دی او امريکا د طالبانو پر وړاندې د اسلاماباد د دريځ ملاتړ کړی دی. طالبانو بيا د امريکا پر وړاندې له ایران څخه ملاتړ ښکاره کړی دی.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
