د کندهار محبس د زندانیانو کورنۍ وايي، د مرکزي زندان دیوالونه نن یوازې د بند لپاره نهدي؛ بلکې د هغه سلګونه کسانو د چوپو فریادونو انعکاس دی، چې له ډېرې مودې راهیسې د ناروښانه برخلیک، له محکمې پرته سزا، زور او سپکاوي لاندې ساتل کېږي.
په دغه زندان کې دا مهال تر ۴۴۰ زیات پوځي بندیان او ګڼ ملکي پخواني مامورین د زندان له ناوړه وضعیت، غیرانساني چلند او ناروښانه برخلیک سره مخ دي. د زندانیانو یوشمېر کورنیو افغانستان انټرنشنل ـ پښتو ته ویلي، چې په دغه محبس کې د جمهوري نظام پخواني پوځیان او ګڼ مامورین پرته له کوم روښانه تور او خپلواکې محاکمې زنداني دي.
په وروستیو ورځو کې شاوخوا ۴۴۰ تنه پوځي بندیان او ګڼ ملکي پخواني مامورین د زندان د ناوړه وضعیت، غیرانساني چلند او ناروښانه برخلیک پر ضد راپاڅېدلي وو. دغه اعتراضونه یوازې د لوږې او تنګ ځای پر ضد نه وو؛ بلکې دا د عدالت او د دوی قضیو ته د نه لاسرسي اړوند وو.
یوشمېر سرچینو افغانستان انټرنشنل ــ پښتو ته ویلي، په وروستیو میاشتو کې درې زندانیان په دغه زندان کې وژل شوي چې انګېزه یې لاتراوسه نهده روښانه شوې. د بندیانو د کورنیو غړي وایي، که څوک تورن وي نو باید په ښکاره، عادلانه او خپلواکه محکمه کې دې محاکمه شي.
د دوی په وینا؛ له محکمې پرته سزا، شکنجه او مرموزې وژنې نه دیني توجیه لري، نه قانوني او نه هم انساني. دوی په ټینګار سره د طالبانو دغه کړنې غندي، د ټولو بندیانو د حقونو د درناوي غوښتنه کوي او دغه راز د بندیانو پر وړاندې هر ډول زور، فشار او مرګ ژوبله ښکاره ظلم او له بشري حقونو ښکاره سرغړونه ګڼي.
یوه کونډه مور چې یوازینی زوی یې په تېر جمهوري نظام کې مامور و، د خپل زوی د بند له امله د ژوند تر ټولو سختې شپې سبا کوي. هغه وایي:« زما زوی نه وسلې لرلې، نه یې له چا سره جنګ کړی و او نه یې چا ته تاوان رسولی و. یوازې یې له یوه طالب سره لفظي شخړه شوې وه، چې له امله یې بندي دی. میاشتې کېږي نه محکمه شته او نه څوک زموږ غږ اوري، موږ چاته وژاړو؟»
د یوه بل پوځي بندي ورور چې نه غواړي نوم یې یاد شي وايي: «ورور مې په پخواني حکومت کې پولیس و، له یوه کال راهیسې بندي دی، موږ له عریضو، محکمې او ادارو ستړي شوي یو؛ ځکه هیڅوک مو غږ نه اوري او نه هم زما د ورور جرم راته ښيي، چې د هغه جرم څه و».
د بندیانو د کورنیو غړي وایي، په کندهار محبس کې بندیان په ډېر تنګ ځای کې زیات شمېر ساتل کېږي؛ داسې خونې چې د انساني کرامت له هر معیار سره په ټکر کې دي. د دوی په خبره؛ د دغه کسانو نه قضیې معلومې دي، نه محکمې شته او نه هم د بند موده روښانه ده او دغه حالت د رواني او جسمي ناروغیو د خپرېدو لپاره خطرناک چاپېریال رامنځته کړی دی.
د یوه بل بندي ورور چې په اونۍ کې یو ځل زندان ته د خپل ورور د لیدو لپاره ورځي وايي:« زما ورور راته وایي، موږ په یوه کوټه کې له پنځوسو زیات کسان اچول شوي یو او هلته په بد حالت کې یو، د شپې که څوک وغځېږي بل کس ته یې پښې رسېږي، ځینې کسان شپه تر سهاره په ناسته تېروي».
د دغه بندیانو د کورنیو غړي دا هم وایي، چې په محبس کې خوراکي او نور د لومړنيو اړتیاوو توکي په لوړه بیه پلورل کېږي او د زندان د ځینو مسوولینو لاس پهکې دی. د دوی په وینا؛ تر دې هم دردونکې دا چې بندیان که غواړي له کورنیو سره اړیکه ونیسي، د پنځو دقیقو زنګ وهلو لپاره ۲۰۰ افغانۍ ترې اخیستل کېږي او دا پيسې د محبس د مسوولینو جېبونو ته ځي.
د یوه زنداني کورنۍ وایي: «پر پنځه دقیقو زنګ وهلو زما له ورور څخه ۲۰۰ افغانۍ اخلي. هغه وایي، نور شیان هم په لوړه بیه پر بندیانو پلوري او بندیان ډېری وخت نفستنګي وي؛ نو غواړي له کورنیو سره خبرې وکړي خو دوی ډېرې پیسې ترې غواړي».
د کندهار اوسېدونکي وایي، کندهار محبس نن د عدالت د نشتوالي، د قانون د چوپتیا او د سپکاوي بېلګه ده او تر هغې چې له محکمې پرته سزا، ناروښانه تورونه او ناانساني چلند پای ته ونه رسېږي، دغه دیوالونه به د ظلم شاهدان پاتې وي.
په افغانستان کې د ازادې نړۍ لپاره یو لوی طبیعي متحد شته، چې که یووالی او همغږي رامنځته شي، دا وړتیا لري چې د هېواد سیاسي بهیر د توازن، ګډ ژوند او ثبات پر لور بوځي.
د افغانستان ځوان نسل چې د نړیوالې ټولنې د شل کلن حضور او د اړیکو له برکته یې له بهر نړۍ سره بلدتیا پیدا کړې او له نوې ټیکنالوژۍ سره اشنا شوي، ځان ته یې یو متفاوت لیدلوری جوړ کړی دی. خو د سیاسي پرېکړو په مهمو مسایلو کې یې رول دومره څرګند نه دی.
دا ځوانان چې د طالبانو په اداره کې دننه، د افغانستان د مدني ټولنې بنسټونو او یا هم د سیمې او لویدیځو هیوادونو د کډوالۍ په نړۍ کې ژوند کوي له شته وضعیت څخه ستړي شوي دي.
د طالبانو د بهرنیو چارو وزارت یو ځوان چارواکی، چې د یوې مهم ریاست مشري ور تر غاړې ده، افغانستان انټرنشنل ته وایي: «کله چې له کندهاره فرمان صادر شي، زه لومړیتوب ورکوم چې خپل پلرني ټاټوبي کندوز ته لاړ شم، هلته د وزارت پر ځای د اوبو غاړې ته کښېنم او کتاب ولولم».
د موضوع د حساسیت له امله افغانستان انټرنشنل د دې چارواکي نوم او مقام نه افشا کوي، خو هغه وایي چې د طالبانو د زړو او محافظهکارو مشرانو د ناسم چلند له امله «په کابل کې ساه اخیستل سخت شوي دي».
دا چارواکی د طالبانو د پاڅون پر مهال د دې ډلې د کلتور او تبلیغاتو په برخه کې فعال و، خو اوس منځلاریتوب ته مایل شوی، د طالبانو د بهرنیو چارو وزیر باور پرې لري او د طالبانو په ډېری داخلي او بهرنیو ناستو کې ګډون کوي.
په زرګونه کسان چې د رسنیو، معلوماتو او ټولنیزو شبکو له برکته واک ته رسېدلي، اوس ځانونه منزوي احساسوي او د هیواد له سیاسي بهیر څخه خوښ نه دي.
هغو ځوانونو ته چې د طالبانو له لیکو څخه بهر دي ساه اخیستل ورته خورا ستونزمن شوي دي. دوی ځانونه په لکه په تش میدان کې یوازې شوي ګڼي.
په بهر کې مېشت افغان ځوانان ظاهراً د کډوالۍ له ورځني ژوند سره لاس او ګرېوان دي، خو زړونه یې لا هم د وطن لپاره درزېږي او د یو فرصت په هیله دي، چې بېرته ستانه شي او په ټولنه کې بدلون راولي.
افغانستان د نړۍ له هغو هیوادونو څخه دی، چې تر ټولو زیات ځوان نفوس لري. د ملګرو ملتونو د شمېرو له مخې د افغانستان له ۴۰ میلیونه نفوس څخه ۶۳ سلنه یې تر ۲۵ کلنۍ لاندې عمر لري چې ډېری یې د یوه غیر افراطي، پرمختللي او ښه ژوند هیله لري.دا ځوانان په کلیو او ښارونو کې ژوند کوي او له مجبوریته د بېبرخلیکۍ، کډوالۍ او سیاسي ډلو سره د یوځای کېدو لوري ته هڅول شوي دي.
نجیب پیکان چې د امریکا د IVLP پروګرام برخهوال و وایي: «دا ځوانان په زور د افراطیت، تعصب او فقر قرباني شوي او د ژغورنې په هیله یو فرصت ته انتظار باسي. افغان ځوانان له ایران نه مایوسه دي. روسیه په خپلو ستونزو کې غرقه ده. چین پر هغو ځوانانو باور نه لري چې د لویدیځ د حضور پر مهال لوی شوي دي. پاکستان خپلې اندېښنې لري. نو یوازې آزادې نړۍ ته چې مشري یې امریکا کوي، د ژغورونکي په سترګه ګوري. امریکا ته اړتیا نشته چې بیا افغانستان ته راشي، خو له دې نسل سره په ګډه کار کولی شي چې د ټولنې دننه بدلون راولي».
فریما نوابيد ښځو د حقونو فعاله چې په ۲۰۰۸ او ۲۰۰۹ کلونو کې یې په امریکا کې زدهکړې کړي وایي: «د امریکا د نوي نسل سیاستوال له افغانستان سره مستقیمه آشنایي لري او دا ظرفیت درک کولی شي. د ټرمپ په کابینه کې شپږ وزیران د افغانستان له وضعیت سره اشنا دي. امریکاييتحصیلکړي افغانان هم کولی شي د بدلون رول ولوبوي. خو اړتیا دا ده، چې یو منظم انسجام رامنځته شي او داسې یو ګډ هدف تعریف شي، چې هم افغانستان ته ګټه وکړي او هم نړیوالې ټولنې ته. دوی باید خپلې ګټې د امریکا له اوږدمهاله ګټو سره وتړي. یوه داسې شبکه جوړه کړي، چې دننه افغانستان او له لویدیځ سره همغږي رامنځته کړي. دا یو ارزښتناک فرصت دی».
د روښانه راتلونکي لپاره اړینه ده چې ځوانان د پرېکړو مرکزونو ته لاره ومومي. په اسلامي ټولنو ټولنو کې داسې ډېر بېلګې شته چې یوه هوښیار مش ټولنه راویښه کړې ده.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.