د پاکستان د بریدونو له امله کونړ کې ګڼې کورنۍ بېځایه شوې دي
د پاکستان د بریدونو له امله په کونړ کې ګڼ شمېر کورنیو خپل کورونه پرېښي او د اسعداباد ښار په څنډو کې په خیمو او تر شنه اسمان لاندې شپې او ورځې تېروي.
د طالبانو تر واک لاندې ملي ټلویزیون راپور ورکړی، چې په کونړ کې د پاکستان د بریدونو له امله ګڼې کورنۍ له خپلو سیمو بېځایه شوې دي.
په راپور کې ویل شوي، د کونړ پر بېلابېلو ولسوالیو د پاکستان د بریدونو له امله ګڼې کورنۍ د کونړ مرکز اسعداباد ته کډه شوي او هلته د سیند تر غاړې په خیمو او تر شنه اسمان لاندې شپې او ورځې تېروي.
د عبدالقاهر په نوم یو بېځایه شوی وايي: «پاکستان پر موږ وحشت شروع کړی دی، همدا بمباري او توپونه دي چې وېشتل کېږي، ماشومان، ښځې او نارینه پهکې وژل کېږي. ځکه دلته راغلي یو چې له بریدونو په امن کې پاتې شو».
د کونړ شپږ ولسوالۍ پر ډیورنډ کرښه پرتې دي او ملي تلویزیون ویلي، چې پاکستاني ځواکونو د یادو ولسوالیو عام وګړي په خپلو هوايي او توپچي بریدونو کې هدف ګرځولي دي.
د ناړۍ ولسوالۍ اوسیدونکی عبدالکریم چې د پاکستان د بریدونو له امله د کونړ مرکز اسعداباد ته کډه شوی او په خیمه کې ژوند کوي زیاته کړې: «د پاکستان پوځ باید د افغانستان له نظامیانو (طالبانو) سره کار ولري، پر عامو خلکو ولې باید برید وکړي، له دې ښکاري چې د پاکستان پوځ بې وسه دی، نو ځکه ملکي خلک په نښه کوي».
طالبانو د پاکستان د بریدونو له امله په کونړ کې د بېځایه شویو کورنیو د کره شمېر په اړه څه نهدي ویلي، خو بېځایه شوې کورنۍ له طالبانو او خیره بنسټونو څخه د سرپناه، خوراکي او غیرخوراکي توکو د مرستو غوښتنه لري.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
