په کابل کې د روږدو کسانو د درملنې پر یوه مرکز باندې د پاکستان له هوايي برید وروسته، چې پکې سلګونه کسانو ته یې مرګژوبله واړوله، د «رخشانه» رسنۍ خبریال له دغه مرکز څخه لیدنه کړې او د قربانیانو، ټپیانو او د هغوی د خپلوانو په اړه یې راپور خپور کړی دی.
دغه راپور چې د میداني حقیقتونو پر بنسټ چمتو شوی، افغانستان انټرنشنل یې بیا ځلي خپوروي.
د رخشانه په نوم رسنۍ په کابل کې د روږدو کسانو د درملنې پر مرکز «امید کمپ» د پاکستان د هوايي برید څخه څو ورځې تېرېږي خو لا هم په دغه مرکز کې د هغو کسانو د ژغورنې او لټون عملیات روان دي چې دلته تر درمنلې لاندې وو.
ویل کېږي چې پاکستني جنګي الوتکو د سېشنبې په شپه (د کب ۲۶مه) شاوخوا نهه بجې په کابل کې د څرخي پله په سیمه کې د روږدو کسانو د درمنلې پر یوه مرکز برید کړی دی.
طالبان وايي په یاد برید کې له ۴۰۰ څخه ډېر ناروغان وژل شوي او له ۲۵۰ څخه ډېر ټپیان شوي دي.
په راپور کې خبریال وایي، له پیښې څخه یوه ورځ وروسته، د چارشنبې په ورځ سهار ۹ بجې کله چې زه امید کمپ ته ورسېدم، د کمپ دروازه د مراجعینو پر مخ تړل شوې وه، د کمپ په دروازه کې ولاړو طالبانو چاته اجازه نه ورکوله چې کمپ ته دننه ورشي.
د کمپ مخې ته د ښځو په ګډون ګڼو کسان د خپلو خپلوانو د لټون لپاره راټول شوې وه، خو دلته ولاړو کسانو ډېره برخه نارینه وه.
تقریبا ټول کسان د خپلو خپلوانو د نوم او برخلیک په لټون بوخت وو. ځینې کسانو زوی لټاوه، چا ورور او چا هم پلار.
کمپ څخه لوړ سیمنټي دیوالونو راچاپېر دی. د اصلي دروازې ترڅنګ یوه کوچنی دروازه وه، چې درې یا څلور روغتیا پالانو په لاسونو کې د کمپ د ناروغانو د نومونو لېستونه نیولي وو او په لوړ غږ یې لوستل. که چا د خپل ناروغ نوم اورېده، نو اجازه یې لرله چې کمپ ته دننه لاړ شي.
د امید کمپ دروازې دواړو خواو ته په دېوالونو باندې د نومونو ډیر لېستونه ځړول شوي وو. دا نومونه د هغو کسانو وو چې یا ژوندي پاتې وو او یا هم ټپیان وو. ټولو کسانو په لېستونو کې د خپلو ناروغانو نومونه لټول.
ماغوښتل چې د ناروغ د احوال اخېستلو په پلمه د کمپ دننه وضعیت وګورم؛ په حقیقت کې تللی وم چې له نږدې وګورم څه پېښ شوي دي، خو وضعیت په کلکه کنټرولېده.
طالبانو د برید له لومړۍ شېبې څخه د معلوماتو بهیر محدود کړی و. د رسنیو د راپورونو لهمخې، ډېرو محدودو رسنیو ته اجازه ورکړل شوې وه چې له نږدې خبري پوښښ وکړي. په رښتیا هم پوښتنه دا ده چې ولې طالبان اجازه نه ورکوي چې د دې انساني ناورین په اړه په سمه توګه اطلاع رسونه وشي؟.
طالب سرتېري زما څخه د هویت کارت او د ناروغ انځور وغوښت. ما نه درلودل او له همدې امله یې اجازه رانه کړه چې کمپ ته دننه شم. د کمپ له دروازې لرې شوم او بېرته هغو لېستونو ته نږدې ورغلم چې د دروازې دواړو خواووته ځړول شوي وو. ما له یو کس څخه چې په نوملړ کې د نومونو په لټولو بوخت و وپوښتل:« کاکا دا نوملړ د کومو ناروغانو لپاره دی؟.» ځواب یې راکړ، دا نوملړ دا د هغو کسانو نوملړ دی، چې له برید وروسته ژوندي پاتې شوي او له دې ځایه څرخي پله سیمې ته د «اغوش کمپ» ته لېږدول شوي دي.
د اغوش کمپ د څرځي پله په سیمه کې د روږدو کسانو د درمنلې یو بل ۵۰۰۰ بستریز مرکز دی. د نوملړ لهمخې، له برید وروسته ژوندي پاتې شوي ۴۹۱ کسان دغه کمپ ته لېږدول شوي دي.
د امید کمپ د دروازې کیڼ اړخ ته بیا د هغو کسانو نوملړ ځړول شوی و، چې ټپیان وو او روغتونونو ته انتقال شوي وو. په دغه نوملړ کې د شاوخوا ۳۰۰ کسانو نومونه شامل وو. پر همدغه مهال مې په دروازه کې د ولاړ هغه ډاکټر څخه چې نوملړ یې لوړ غږ اعلانوه پوښتنه وکړه:«ډاکټر صاحب په دا نوملړ کې کوم کسان شامل دي».
ډاکټر ځواب راکړ:«په کیڼ اړخ کې ځړول شوی لیست د هغو ټپیانو دی چې روغتونونو ته لېږدول شوي دي. که ستاسو ناروغ دلته نه وي، نو لاړ شئ او د ټپیانو او مړو په منځ کې یې ولټوئ».
په همدې وخت کې دوه طالبان چې ملکي جامي یې په تن وې، زما خوا ته راغلل. هغوی زما څخه وپوښتل:«ستاسو څوک ورک دي؟ نوم دې یې پیدا کړ؟ د هغه نوم څه دی؟ هغوی ته مې وویل زما وراره ورک دی او هغوی ته مې یې نوم ووایه».
زما لپاره دا ډېره عجیبه وه چې ولې طالبانو هر څه دومره تر کلک څار لاندې نیولي وو. داسې چلند معمولا عام نه وي. د امنیتي مسایلو له امله چا نه شوای کولای چې خپل مبایلونه له جیبونو راوباسي. ما په ډېرې سختي سره د دروازې دواړو خواوو ته د ځړول شوي نوملړ څخه یو عکس واخیست.
په دې وخت کې یو عمر خوړلې ښځه زما خوا ته راله او پوښتنه یې وکړل، چې په دې نوملړ کې د کومو کسانو نومونه شامل دي. ما هغې ښځې ته هغه څه تشریح کړل، کوم چې ما لېدلي وو. هغه ښځه بېسواده وه او له ما يي د مرستې غوښتنه وکړه. هغې وویل:« په دغه کمپ کې زما د ورور درملنه کېده. د هغه نوم وګورئ.»
ما په نوملړ کې نومونه یو په بل پسې ولټول، خو د هغه ښځې د ورور نوم مې پیدا نه کړ. هغې ته مې وویل:« خور، ستا د ورور نوم په دې نوملړ کې نشته». وروسته مې له هغې وپوښتل:« ستا ورور دلته څه وخت راوړل شوی و؟.»
هغې راته وویل:« موږ هغه دلته نه و راویستی، طالبانو هغه دري میاشتې وړاندې د چهلستون په سیمه کې نیولی و او دلته یې راویستی و. ما هغه په روغتونونو کې ونه موند، ښايي هغه سوځیدلی وي».
تر څنګ مې یو ځوان ولاړ و، هغه ته ورنږدې شوم او پوښتنه مې ترې وکړه:«ایا ستاسو د کورنۍ هم څوک ورک شوی؟». ځواب یې راکړ:«نه، زما خپله دلته درملنه کېدل، خو له برید ورسته وتښتېدم».
دا کس خپله هم له طالبانو ډاریدلی و، چې بیا ځلي یې ونه نیسي.
مايي د نوم پوښتنه وکړه نوم يي ... و. په دغه مرکز کې یې شپږ میاشتې وخت تېر کړی و. له هغه مې د برید په اړه پوښتنه وکړه. هغه وویل:« شاوخوا نهه بجې وې چې د جېټ الوتکو غږ مې واورید او په همدې وخت کې یې زموږ پر کمپ بمونه وغورځول. د کمپ دري بلاکونو اور واخېست. موږ په بل بلاک کې وو، له هغه ځایه وتښتېدو او له کمپ څخه بهر راووتو».
هغه نور معلومات را نه کړ، خو دلته څو نورو کسانو هم تایید کړه، چې یو شمېر ناروعان له برید وروسته تښتېدلي وو او ځینې یې د طالبانو لهخوا بېرته بل مرکز ته انتقال شوي وو.
پاکستان ادعا کوي چې دوی یوه پوځي اډه په نښه کړې ده. د دغه برید په اړه ډیري ناڅرګندتیاوې شتون لري. په ورته مهال د ملګرو ملتون سرمنشي د خپلواکو او بې طرفه څېړنو غوښتنه کړې ده.
ما په سیمه کې د یو تولیدي شرکت له یوه کارمند سره خبرې وکړې. هغه وویل:« دري بلاکونه په بشپړه توګه سوځیدلي و، ډېر خلک سوځیدلي وو، سلګونه کسان مړه او ټپیان شول، خو زه کره معلومات نه لرم».
په روغتونونو کې څه روان وو؟
ویل کېدل چې یو شمېر مړي او ټپیان د وزیر محمد اکبر او څلور سوه بستریز روغتون لېږدول شوي.
له یو بل کس سره چې د خپل قرباني په لټه کې و، د وزیر محمد اکبر خان د روغتون په لور مو حرکت وکړ. د روغتون په اصلي دروازه کې هېڅ خنډ نه و، موږ مستقیم د ټپیان وارډ ته لاړو. خو هلته سخت امنیتي تدابیر نیول شوي وه. د ټپیانو د نومونو څلور نوملړونه په دیوالونو ځړول شوي وو. د شاوخوا دوه سوه کسانو نومونه وو.
هغه کس چې زما سره و، هغه په لیستونو کې د خپل کورنۍ د غړي نوم ونه موند. موږ څلور سوه بستریز روغتون ته لاړو. هلته هېڅ نوملړ نه و، خو خلکو ته اجازه ورکول کېدله، چې د مړو جسدونه وګوري.
کله چې د موړو د جسدونو د ساتلو ځای ته ورسېدم، هلته دري امبولانسونه ولاړ وو. د مړو د ساتنې خونې کارکوونکو په پلاستیکي کڅوړو کې پیچل شوي جسدونه امبولاسونو ته انتقالول.
د طالبانو په اجازه یو خونې ته ننوتلو. په یوه لویه خونه کې ۹۰ جسدونه چې نږدې ټول سوځیدلي وو، په دري پوړیزه بسترونو کې اېښودل شوي وو. جسدونه د پیژنددلو وړ نه وو. له دې وروسته، زه دوو نورو خونو ته لاړم، جسدونه له تابوتونو پرته پر ځمکه پراته وو. په یوه خونه کې ۱۵ جسدونه او په بله خونه کې ۸ جسدونه وو. پر جسدونو باندې د سوځیدلو نښې له ورایه ښکاریدي.
د جسدونو د ساتلو له خونې ووتلم. ما د روغتون له کارکوونکو څخه چې جسدونه یې امبولانس ته انتقالول، د جسدونو په اړه پوښتنه وکړله. یوه کارکوونکي راته وویل:« دا هغه جسدونه دي چې د پېژندلو وړ نه وو او خپلوان یې نه دي موندل شي. اوس موږ دا جسدونه انتقالوو او ښخوو يي».
دې کسانو نور جزییات را نه کړل، خو ویې ویل، چې که د دغو جسدونو خپلوان تر سبا پورې ونه موندل شي، نو هغه به هم انتقال کړي او ښخ به یې کړي. له یو بل کارکوونکي څخه مې معلومات ترلاسه کړل، چې هغه ۵۰ جسدونه چې د پېژندلو وړ نه وو، د چارشنبې په ورځ د سرای شمالي په غوڼدۍ په ډلهییز قبر کې ښخ شوي دي.
کله چې له څلور سوه بستریز روغتون څخه تلم، نو د روغتون په دروازه کې شاوخوا پنځه ښځې او یو شمېر نارینه مې ولېدل، چې د جسدونو د پېژندلو لپاره راغلي وو، خو طالبانو هغوی ته روغتون ته د ننوتلو اجازه نه ورکول او ورته يي وویل:« رسمیات خلاص شوي دي، اوس لاړ شئ او سبا راشئ».
له دې ځایه ایمرجنسي روغتون ته لاړم، هلته پر دیوال د ټپیانو نوملړ ځړول شوی و. هلته مې ولېدل چې شاوخوا ۲۷ ټپیان دغه روغتون ته راوړل شوي دي. د چارواکو په ینا یو شمېر یې له درمنلې وروسته رخصت شوي دي.
وروسته د کابل د دارالامان په سیمه کې د عدلي طب څانګې ته لاړم. هلته ډېر کلک امنیتي تدابیر نیول شوي و. چا ته اجازه نه ورکول کېدله، چې په مستقیم ډول جسدونه له نږدې وګوري. یوه روغتیايي کارکوونکي خلکو ته د جسدونو په اړه معلومات ورکول«دلته ۱۰۸ جسدونه راوړل شوي، ټول یې ټوټي ټوټي شوي او سوځیدلي دي، نو د پېژندلو وړ نه دي. ما د هر جسد لپاره یو لاس او یوه پښه وشمېرل، نو په دې اساس وایم، چې ۱۰۸ جسدونه راوړل شوي وو».
د هغو کره معلوماتو او شمېرو په اساس چې ما ترلاسه کړې دي په امید کمپ کې د شاوخوا ۱۸۰۰ روږدو کسانو درملنه کېدل. طالبانو ویلي، چې ۵۰۰ کسانو ته زیان نه دی اوښتی. نور ۴۹۱ کسان بیا اغوش کمپ ته لېږدل شوي دي.
خو د قربانیانو شمېر روښانه او ثابت نه دی.
د روغتونونو شواهد ښيي چې شاوخوا ۲۷۰ کسانو ژوند له لاسه ورکړی دی. ویل کېږي، چې ځینې جسدونه د برید په ځای کې سوځیدلي او ایرې شوي دي. د امید کمپ مخې ته د ځړول شویو لیستونو لهمخې د ټپیان شمېر ۳۰۰ کسان دي.
طلبانو د کره خبرونو خپرول بند کړی دی، یا یې رسنیو ته محدود لاسرسی ورکړی دی. خو په دې حقیقت باندې پوهېدل چې ولي یې لاسرسی محدود کړی ډېر سخت دي.
خو حقیقت دادی، هغه څه چې په امید کمپ کې پېښ شول یو بشپړ انساني ناورین دی. ځیني جسدونه چې مې په څلور سوه بستریز روغتون کې لېدل دومره سوځیدلي و، چې ان د پېژندلو وړ نه و. ځینې جسدونه بیخې ایرې شوي وو، هغه جسدونو ته کتل ډېر سخت و، داسې یو وحشت چې بیانول یې سخت دی.
په افغانستان کې د ازادې نړۍ لپاره یو لوی طبیعي متحد شته، چې که یووالی او همغږي رامنځته شي، دا وړتیا لري چې د هېواد سیاسي بهیر د توازن، ګډ ژوند او ثبات پر لور بوځي.
د افغانستان ځوان نسل چې د نړیوالې ټولنې د شل کلن حضور او د اړیکو له برکته یې له بهر نړۍ سره بلدتیا پیدا کړې او له نوې ټیکنالوژۍ سره اشنا شوي، ځان ته یې یو متفاوت لیدلوری جوړ کړی دی. خو د سیاسي پرېکړو په مهمو مسایلو کې یې رول دومره څرګند نه دی.
دا ځوانان چې د طالبانو په اداره کې دننه، د افغانستان د مدني ټولنې بنسټونو او یا هم د سیمې او لویدیځو هیوادونو د کډوالۍ په نړۍ کې ژوند کوي له شته وضعیت څخه ستړي شوي دي.
د طالبانو د بهرنیو چارو وزارت یو ځوان چارواکی، چې د یوې مهم ریاست مشري ور تر غاړې ده، افغانستان انټرنشنل ته وایي: «کله چې له کندهاره فرمان صادر شي، زه لومړیتوب ورکوم چې خپل پلرني ټاټوبي کندوز ته لاړ شم، هلته د وزارت پر ځای د اوبو غاړې ته کښېنم او کتاب ولولم».
د موضوع د حساسیت له امله افغانستان انټرنشنل د دې چارواکي نوم او مقام نه افشا کوي، خو هغه وایي چې د طالبانو د زړو او محافظهکارو مشرانو د ناسم چلند له امله «په کابل کې ساه اخیستل سخت شوي دي».
دا چارواکی د طالبانو د پاڅون پر مهال د دې ډلې د کلتور او تبلیغاتو په برخه کې فعال و، خو اوس منځلاریتوب ته مایل شوی، د طالبانو د بهرنیو چارو وزیر باور پرې لري او د طالبانو په ډېری داخلي او بهرنیو ناستو کې ګډون کوي.
په زرګونه کسان چې د رسنیو، معلوماتو او ټولنیزو شبکو له برکته واک ته رسېدلي، اوس ځانونه منزوي احساسوي او د هیواد له سیاسي بهیر څخه خوښ نه دي.
هغو ځوانونو ته چې د طالبانو له لیکو څخه بهر دي ساه اخیستل ورته خورا ستونزمن شوي دي. دوی ځانونه په لکه په تش میدان کې یوازې شوي ګڼي.
په بهر کې مېشت افغان ځوانان ظاهراً د کډوالۍ له ورځني ژوند سره لاس او ګرېوان دي، خو زړونه یې لا هم د وطن لپاره درزېږي او د یو فرصت په هیله دي، چې بېرته ستانه شي او په ټولنه کې بدلون راولي.
افغانستان د نړۍ له هغو هیوادونو څخه دی، چې تر ټولو زیات ځوان نفوس لري. د ملګرو ملتونو د شمېرو له مخې د افغانستان له ۴۰ میلیونه نفوس څخه ۶۳ سلنه یې تر ۲۵ کلنۍ لاندې عمر لري چې ډېری یې د یوه غیر افراطي، پرمختللي او ښه ژوند هیله لري.دا ځوانان په کلیو او ښارونو کې ژوند کوي او له مجبوریته د بېبرخلیکۍ، کډوالۍ او سیاسي ډلو سره د یوځای کېدو لوري ته هڅول شوي دي.
نجیب پیکان چې د امریکا د IVLP پروګرام برخهوال و وایي: «دا ځوانان په زور د افراطیت، تعصب او فقر قرباني شوي او د ژغورنې په هیله یو فرصت ته انتظار باسي. افغان ځوانان له ایران نه مایوسه دي. روسیه په خپلو ستونزو کې غرقه ده. چین پر هغو ځوانانو باور نه لري چې د لویدیځ د حضور پر مهال لوی شوي دي. پاکستان خپلې اندېښنې لري. نو یوازې آزادې نړۍ ته چې مشري یې امریکا کوي، د ژغورونکي په سترګه ګوري. امریکا ته اړتیا نشته چې بیا افغانستان ته راشي، خو له دې نسل سره په ګډه کار کولی شي چې د ټولنې دننه بدلون راولي».
فریما نوابيد ښځو د حقونو فعاله چې په ۲۰۰۸ او ۲۰۰۹ کلونو کې یې په امریکا کې زدهکړې کړي وایي: «د امریکا د نوي نسل سیاستوال له افغانستان سره مستقیمه آشنایي لري او دا ظرفیت درک کولی شي. د ټرمپ په کابینه کې شپږ وزیران د افغانستان له وضعیت سره اشنا دي. امریکاييتحصیلکړي افغانان هم کولی شي د بدلون رول ولوبوي. خو اړتیا دا ده، چې یو منظم انسجام رامنځته شي او داسې یو ګډ هدف تعریف شي، چې هم افغانستان ته ګټه وکړي او هم نړیوالې ټولنې ته. دوی باید خپلې ګټې د امریکا له اوږدمهاله ګټو سره وتړي. یوه داسې شبکه جوړه کړي، چې دننه افغانستان او له لویدیځ سره همغږي رامنځته کړي. دا یو ارزښتناک فرصت دی».
د روښانه راتلونکي لپاره اړینه ده چې ځوانان د پرېکړو مرکزونو ته لاره ومومي. په اسلامي ټولنو ټولنو کې داسې ډېر بېلګې شته چې یوه هوښیار مش ټولنه راویښه کړې ده.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.