د طالبانو د امر بالمعروف وزارت وایي، منسوبینو یې په تخار، غور، زابل او غزني ولایتونو کې د کورنیو تاوتریخوالي له بېلابېلو پېښو څخه لس ښځې ژغورلي او د هغوی شرعي حقوق یې تامین کړي دي.
د دغه وزارت له خوا په خپره شوې خبرپاڼه کې راغلي، دغه قضیې د خلکو له راپورونو، د ټولو اړخونو څېړنو او د دیني عالمانو او قومي مشرانو په نږدې همکارۍ ارزول شوي، چې په پایله کې یادې ښځې له تاوتریخوالي څخه خوندي شوي او د شریعت له مخې یې حقوق تضمین شول.
په دغه خبرپاڼه کې د امر بالمعروف وزارت ټینګار کړی چې د ښځو د شرعي حقوقو تامین او د کورنیو د هر ډول ظلم او تاوتریخوالي مخنیوی د وزارت اساسي لومړیتوب دی.
وزارت ویلي، «هیڅ فرد یا ډله اجازه نه لري چې د شریعت خلاف په ښځو ظلم وکړي، او د سرغړونې په صورت کې به د متخلفینو پر وړاندې د شریعت له مخې جدي اقدامات وشي.»
یاده دې وي چې د طالبانو دغه وزارت د ښځو پر ژوند او فعالیتونو سخت محدودیتونه وضعه کړي دي. د دې محدودیتونو له مخې، ښځې له تعلیم، دولتي او سیاسي مشارکت، او د عامه ځایونو لکه پارکونو او بازارونو څخه منع شوې دي او په زیاترو مواردو کې یوازې د کور دننه فعالیت پورې محدودې دي. دغه محدودیتونو د ښځو اقتصادي، ټولنیز او کلتوري ژوند اغېزمن کړي.
په داسې حال کې، وزارت د خپلو چارواکو په خبره هڅه کوي چې په محدودو قضیو کې د ښځو شرعي حقوق تأمین کړي او د کورنیو تاوتریخوالي مخنیوی وکړي، خو د عمومي محدودیتونو له امله د ښځو د ازادۍ ساحه ډیره محدوده پاتې ده.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
