د ملګرو ملتونو د وروستیو معلوماتو له مخې، افغانستان لا هم په نړۍ کې یوازینی هېواد دی چې نجونې او ښځې پهکې له ثانوي او لوړو زدهکړو په رسمي ډول منع دي. د یونېسکو د تازه شمېرو له مخې، شاوخوا ۲،۴ میلیونه افغان نجونې له ثانوي او لوړو زدهکړو بېبرخې دي.
طالبانو د نجونو پر مخ له شپږم ټولګي پورته ښوونځي په ۲۰۲۲ کال کې وتړل او د همدې کال په ډسمبر کې یې ښځې له پوهنتوني زدهکړو هم منع کړې. ملګرو ملتونو او نورو نړیوالو بنسټونو له طالبانو په وار وار غوښتي، چې د نجونو او ښځو پر مخ د زدهکړو دروازې بېرته پرانیزي، خو طالبانو د شرایطو تر برابرېدو پورې دغه چاره مشروط بللې ده.
دا څرګندونې داسې مهال دي، چې ملګرو ملتونو د افغان ښځو او نجونو د وضعیت په اړه د اندېښنو د څرګندولو ترڅنګ ویلي، د ښځو پر زدهکړو، کار او عامه ژوند د طالبانو محدودیتونو د دغه قشر پر مشارکت پراخ منفي اغېز کړی دی.
د ملګرو ملتونو د ښځو ادارې دوه ورځې مخکې هم ویلي وو، چې د افغان ښځو پر وړاندې د محدودیتونو دوام د هغوی د ټولنیز او اقتصادي مشارکت د لا کمېدو لامل شوی دی.
په اعلامیه کې ویل شوي، چې نجونې له ښوونځیو او پوهنتونونو منع شوي، ښځې له کاره اېستل او منع شوي او د اعتراض غږونه یې له نیونو، شکنجې، ګواښونو او تاوتریخوالي سره مخ شوې دي.
د ښځو دغو اعتراضي خوځښتونو ویلي، چې د طالبانو محدودیتونه یوازې پر عادي ښځو نهدي لګېدلي، بلکې ډاکترانې، خبریالانې، استادانې، ښوونکې، محصلانې، ښځینه کارکوونکې، پخوانۍ پولیسې او پوځي ښځینه کارکوونکې او ځوانې نجونې هم له زدهکړو، کار او په ټولنه کې له مشارکت څخه محرومې شوې دي.
په اعلامیه کې راغلي: «هغه څه چې پر افغان ښځو تپل شوي، یوازې د محدودیتونو ټولګه نهده، بلکې د ښځو د له منځه وړلو او له ټولنې او عامه ژوند څخه د هغوی د حذف سیستماتیک سیاست دی».
دوی له ملګرو ملتونو، یوناما، له امنیت شورا او همداراز له بشري حقونو شورا او د نړۍ له حکومتونو غوښتي، چې له تکراري غندنو ورهاخوا، د افغان ښځو پر وړاندې د طالبانو د پالیسۍ د پای ته رسولو لپاره عملي او بېړني اقدامات وکړي.
د ښځو خوځښتونو همداراز د طالبانو د «حساب ورکولو» غوښتنه کړې او ویلي یې دي، چې د افغانستان د راتلونکي په اړه هېڅ بحث او پرېکړه باید د ښځو، په ځانګړي ډول د معترضو او عدالتغوښتونکو ښځو له «واقعي او معناداره حضور» پرته ترسره نه شي.
دوی له نړیوالو رسنیو غوښتي، چې د افغان ښځو د غږونو رسولو ته دوام ورکړي او د هغو نجونو، ډاکترانو، استادانو، خبریالانو او معترضو ښځو د وضعیت په تړاو راپورونه خپاره کړي، چې د طالبانو د محدودیتونو او ځپنې له امله اغېزمنې شوې دي.
په اعلامیه کې د ښځو د حقونو غوښتنې په دې ټکو راټولې شوې دي: «زدهکړه زموږ حق دی. کار زموږ حق دی. ازادي زموږ حق دی. له کرامت سره ژوند زموږ حق دی».
د ښځو خوځښتونو د اګست ۱۵مه د «تسلیمېدو نه، بلکې د افغان ښځو د ازادۍ، عدالت او برابرۍ لپاره د مقاومت او بیا ژمنې ورځ» بللې او ټینګار یې کړی، چې د نجونو تر بېرته ښوونځیو او پوهنتونونو ته د ستنېدو او ښځو ته د کار او ازادۍ تر حق ورکولو پورې به یې مبارزه دوام ولري.
د سرچینې او د دغو ځوانانو د کورنیو د معلوماتو لهمخې، دوی پرته له دې چې د نیولو قانوني دلیل یا پر وړاندې یې تورونه په روښانه ډول وړاندې شي د طالبانو له لوري نیول شوي او وروسته د ساتنې او پوښتنو ګروېږنو پر مهال له تاوتریخوالي او سخت ناوړه چلند سره مخ شوي دي.
د دوی کورنۍ ادعا کوي، چې د شکنجې په دې پېښه کې د نورستان لپاره د طالبانو د امنیه قوماندان قاري مزمل ساتونکي ښکېل دي او په وینا یې، دا کار هم د قاري مزمل په مستقیم امر ترسره شوی دی.
د سرچینې په وینا، د څلورو ځوانانو له ډلې دوه کسان په نازک روغتیايي وضعیت کې دي او د کورنیو د معلوماتو له مخې، په کوما حالت کې دي. د دوی کورنۍ له مسوولو ادارو څخه غواړي، چې د هغوی روغتیايي وضعیت دې د خپلواکو او مسلکي ډاکټرانو له لوري ژر تر ژره وارزول شي او بېړنۍ طبي درملنه دې ورته برابره شي.
د یادو کسانو کورنۍ همداراز غوښتنه کوي، چې د دغو ځوانانو د نیولو، انتقال، ساتنې او پوښتنو ګروېږنو په اړه دې بېړنۍ، بېطرفه او شفافه څېړنه وشي او که د کوم چارواکي یا امنیتي کس مسوولیت ثابت شي، د قانون له مخې دې حساب ورکړي.
هغوی له ملګرو ملتونو، په ځانګړي ډول د افغانستان لپاره د ملګرو ملتونو له مرستندویه پلاوي (یوناما) او د بشري حقونو له دفتر (OHCHR) څخه هم غوښتي، چې د دغې قضیې د مستند کولو او تعقیب لپاره اقدام وکړي.
د هغه نږدې ملګري وایي، چې د پخواني پوځ له دغه افسر سره د هغه لسګونه پخواني نظامي ملګري هم له ایران څخه پاکستان ته تللي دي.
یو کس چې رحمت الله قادري یې څو میاشتې وړاندې په اسلام اباد کې له نږدې لیدلی، افغانستان انټرنشنل ته وویل: «له هغه سره یوه هایلکس موټر و، شپږ باډیګارډان هم ورسره وو او هر یوه ټوپک لرلو».
د ازادۍ جبهې یوه جنګیالي، چې وايي، په پاکستان کې یې وسلې او روزنه ترلاسه کړې، افغانستان انټرنشنل – پښتو ته وویل چې نوموړی او ملګري یې اوسمهال د خیبر پښتونخوا ایالت په چترال کې مېشت شوي دي.
د هغه په وینا، دوی ډیورنډ کرښې ته څېرمه پراته دي او پلان لري چې د کونړ ناړۍ او غازي اباد ولسوالیو ته نفوذ وکړي.
چترال د هندوکش له لوړو څوکو جوړ شوی او د افغانستان له نورستان، کونړ او بدخشان ولایتونو سره ګډه پوله لري. د بدخشان پامیر نرۍ څوکه دغه سیمې له چین او تاجکستان څخه بېلوي. د چترال په مدکلشت دره کې د بدخشان تاجیکان اوسیږي، چې سلګونه کاله وړاندې دې سیمې ته کوچېدلي او د بدخشي او مدکلشتي په نومونو یادیږي.
چترال د پخوانیو افغان مجادینو د روزنې مرکزونو او سمڅو له امله هم مشهوردی، چې د مجاهدینو او شوروي اتحاد د جګړو په وخت کې ترې د بدخشان، کونړ او نورستان لپاره اکمالات کېدل او جنګیالي پکې روزل کېدل. په دغو مرکزونو کې په تېرو کلونو کې محلي تاجرانو د جلغوزیو حاصلات ذخیره کول، خو د محلي سرچینو په وینا، د پاکستان پوځ د ۲۰۲۳ کال په نیمايي کې دغه پخواني ټریننګ مرکزونه خالي کړل.
د ازادۍ جبهې یاد جنګیالي ادعا وکړه، چې د دوی هر جنګیالي ته د شل زره افغانیو معادل معاش ټاکل شوی او د ختیزو ولایتونو « ۴۰۰ اوسېدونکي» چې پخواني نظامیان هم پکې دي، په پاکستان کې له دوی سره یو ځای شوي دي. په دغو څلور سوو کسانو کې د ننګرهار، کونړ، لغمان او نورستان اوسېدونکي شامل دي.
له دې ډلې یو هم د نورستان ولایت د واما ولسوالۍ د سیمهییزو پولیسو د یو پخواني قوماندان خان محمد خان د کورنۍ غړی دی. خان محمد خان د واما بانفوذه کس قوماندان و او زوی یې سمیع خان اوس په چترال کې د ازادۍ جبهې له وسلهوالو سره یو ځای شوی دی.
یوې سرچینې وویل، « نوموړی ښايي د خپل سر خوندي کولو او په پاکستان کې د پاتې کېدو له امله مجبور شوی وي چې دغسې پرېکړه وکړي. که څه هم اوس عمر خوړلی دی، خو د یوې داسې کورنۍ مشري یې تر غاړې ده چې د طالبانو خلاف د جګړې او پاڅون اوږده مخینه لري».
د غالب تر څنګ د شینوارو ولسوالۍ یو شمېر نور قومي مخور او یو شمېر پخواني سیمهییز پاڅون کوونکي هم د طالبانو له مخالفو ډلو سره یوځای شوي دي.
خو په دې منځ کې چترال له بدخشان سره د لارو درلودو له امله ډېر پاموړ دی. د سیمې مختلط نفوس او له بدخشان، نورستان او کونړ سره لارې جنګیالیو ته دا امکانات ور کوي، چې له غرنۍ جغرافیا په استفادې هم پوځي عملیات وکړي او هم د خپلې مرګ ژوبلې کچه تیټه وساتي.
د نورستان او کونړ په اوږدو کې پر ډیورنډ کرښه د پاکستان او طالبانو ترمنځ نښتوددې ډلې د کمزورۍ ګڼ ټکي ډاګیز کړل. داسې ښکاري، چې د طالبانو وسله وال مخالفان په خپله جګړه ییزه ستراتیژي او عملیاتو کې دغو ټکو ته ځیر دي.
د شنونکو له نظره، د ټي ټي پي پر سر د طالبانو او پاکستان اختلاف، ظاهرا اسلام اباد دې ته اړ اېستی چې د طالبانو د وسل والو مخالفانو ملاتړ وکړي. اسلام اباد له دې وړاندې د جمهوري حکومت خلاف د طالبانو د ملاتړ کافي تجربې لري.
طالبانو د جمهوري حکومت پر وړاندې خپل فعالیتونه د میرانشاه او کوټې په مرکزیت کول، خو د شخړو د مبدا په توګه د بدخشان انتخاب ښيي، چې چترال ښايي د طالبانو د مخالفانو په مهم مرکز بدل شي.