د «رېچ» څېړنیزې ادارې په راپور کې راغلي، چې په افغانستان کې تر ۲۰۲۱کال وروسته فقر، بېکاري، د خوړو کمښت او طبیعي پېښې د خلکو د بېځایه کېدو مهم لاملونه ګرځېدلي دي. د راپور له مخې، په ۲۰۲۵کال کې ۳.۱ مېلیونه افغانان د هېواد دننه بېځایه شوي چې د افغانستان د نفوس نږدې ۶سلنه جوړوي.
راپور کاږي، افغانستان د زلزلو، سېلابونو، وچکالیو، ځمکښوویېدنو او د سختو ورښتونو له جدي ګواښ سره مخ دی او د اقلیمي بدلون له امله دغه ګواښونه ورځ تر بلې پراخېږي. د څېړنې له مخې، وچکالي د خلکو د بېځایه کېدو تر ټولو مهم طبیعي لامل بلل شوی دی.
ګڼو کورنیو ویلي، چې د اوبو کمښت، د حاصلاتو لهمنځه تلل او د مالدارۍ زیانونه دوی د خپلو سیمو پرېښودو ته اړ اېستي دي. راپور زیاتوي، چې فقر او بېکاري لاهم د کورنیو د کډوالۍ تر ټولو لوی لامل دی. په ۲۰۲۵ کال کې ۸۵ سلنه هغه کورنیو چې له خپلو سیمو بېځایه شوې ویلي، چې اقتصادي ستونزې یې د کډوالۍ اصلي لامل و.
د راپور په ټکو، د طبیعي پېښو اغېزې یوازې د کورونو تر ویجاړېدو محدودې نهدي؛ بلکې د خلکو عاید، کرنیز فعالیتونه او د خوړو خوندیتوب هم زیانمنوي. څېړنه ښيي، چې ډېری افغانان د خپل ولایت دننه کډه کېږي او لږ شمېر خلک نورو ولایتونو ته ځي.
د راپور له مخې، کابل، هرات، مزارشریف او جلالاباد د بېځایه شویو خلکو د بیا مېشتېدو تر ټولو مهمې سیمې بلل شوې؛ ځکه هلته تر یوې اندازې کاري فرصتونه زیات دي. څېړنه ښیي، زرګونه کورنۍ د مالي امکاناتو د نشتوالي له امله نهشي کولای د وچکالۍ، سېلابونو او نورو طبیعي پېښو پرمهال خوندي سیمو ته ولاړې شي.
د راپور په وینا، ښځې له ځانګړو ستونزو سره مخ دي. د محرم شرط، د ماشومانو او کورنۍ پالنه او معلوماتو ته محدود لاسرسی د دې لامل کېږي چې ښځې د ناورینونو پرمهال د خوندي ځایونو پر لور په اسانه ونه خوځېږي.
څېړنه ښيي، چې د خوړو، روغتیا او زدهکړو په برخه کې د بېځایه شویو او نورو کورنیو ترمنځ لوی توپیر نه لیدل کېږي؛ ځکه ډېری بېځایه شوي ښارونو ته ځي او هلته خدماتو ته نسبتاً ښه لاسرسی لري.
راپور همداراز وايي، چې د داخلي بېځایه شویو ډېری کورنۍ خپلو اصلي سیمو ته د ستنېدو هوډ نهلري. د دې مهم لاملونه د کورونو ویجاړېدل، د کار نشتوالی او د ژوند د لومړنیو امکاناتو کمښت بلل شوي دي.
