این پژوهشگر ۶۴ ساله امریکایی شش هفته پس از آزادی، با کیتی پاولیچ، مجری شبکه نیوزنیشن گفتوگو کرد. او در این مصاحبه از بازداشت بدون طرح اتهام، انتقال در بازداشتگاهها و لحظه آزادیاش سخن گفت.
دنیس کویل گفت که حدود ۱۰ مامور طالبان در ماه جنوری سال گذشته وارد خانه او در کابل شدند و چشمان او را بستند و به محل دیگری منتقل کردند. این شهروند امریکایی افزود که طالبان حدود دو هفته پس از این اقدام به او گفتند که روند بازداشت او طولانی خواهد بود و «ممکن است سالها دوام کند.»
آقای کویل میگوید نخستین ارتباط او با خانوادهاش حدود پنج ماه بعد با دریافت نامه از خواهرش برقرار شد. او گفت که دوران اسارتش با بازجوییهای تهدیدآمیز همراه بود که پس از ۵۳ روز به خانهای بزرگتر اما دور منتقل شد.
آقای کویل گفته است که برخی از نگهبانان طالبان با او رفتار مهربانانه داشتند و یکی از آنها زمینه گفتوگوی این پژوهشگر با خانوادهاش را فراهم کرده است.
او رهایی خود را «ناگهانی» توصیف کرده و افزود که طالبان پیش از آزادی به او گفته بودند وسایلش را جمع کند و ظرف یک ساعت به میدان هوایی منتقل خواهد شد.
دنیس کویل گفت: «چهارده ماه در انتظار روزی بودم که دوباره با مادرم و خانوادهام ارتباط برقرار کنم.»
او در چهارم حمل سال جاری خورشیدی از زندان طالبان آزاد شد.
طالبان گفته بودند که خانواده به ویژه مادر این گروگان در نامهای به رهبر طالبان خواهان آزادی او شده بود.
ایالات متحده امریکا میگوید محمدشاه حبیبی و پل اووربی جونیور، دو شهروند امریکایی دیگر همچنان در بازداشت طالبان بهسر میبرند.
مقامهای امریکایی تاکید دارند که طالبان برای گرفتن امتیازات سیاسی، از تاکتیکهای تروریستی استفاده میکند.
