صالح روز جمعه در یادداشتی در حساب کاربری خود در اکس نوشت که روند صلح افغانستان برای انتقال قدرت به طالبان طراحی شده بود. او گفت اگر روند واقعی صلح وجود میداشت، اشرف غنی و خودش نمیتوانستند مانع آن شوند.
معاون رئیسجمهور افزود که در جریان مذاکرات دوحه، این تصور بهصورت گسترده تبلیغ شد که اشرف غنی و امرالله صالح تنها مانع صلحاند و با کنار رفتن آنها، توافق با طالبان امکانپذیر میشود.
او نوشت: «هدف این بود که زیر عنوان پروسه صلح، از جمهوریت چیزی جز اسم و پوست باقی نماند، محتوا و معنای آن را در اذهان از بین ببرند و بعد همان اسم و پوست بیبطن را در یک مجلس علنی منحل کنند و برای طالبان مشروعیت بسازند.»
صالح رسانهها را به همراهی با روند دوحه متهم کرد
صالح همچنان شماری از رسانهها را متهم کرد که در جریان مذاکرات صلح «وجدان خود را به کرایه داده بودند» و برنامههای ضدجمهوریت برای آنها درآمد بیشتری داشت.
او افزود که این رسانهها درباره عاملان حملات و آدمرباییهای شهری ابهام ایجاد میکردند، در حالی که به ادعای او، طالبان مسئول این رویدادها بود.
صالح انفجار چهارراهی زنبق کابل را یکی از نمونهها خواند و مدعی شد عامل آن به درخواست زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه پیشین امریکا برای صلح افغانستان، از زندان آزاد شد. او از این زندانی نامی نبرد اما به نظر می رسد هدف آقای صالح انس حقانی، برادر سراجالدین حقانی است.
توافق دوحه در دهم حوت ۱۳۹۸ میان امریکا و طالبان امضا شد. دولت افغانستان طرف این توافق نبود. براساس متن توافق، امریکا متعهد شد همه نیروهای خود و متحدانش را در مدت ۱۴ ماه از افغانستان خارج کند.
آزادی تا پنج هزار زندانی طالبان و تا یک هزار زندانی طرف مقابل نیز پیش از آغاز گفتوگوهای بینالافغانی در آن گنجانده شده بود.
حکومت پیشین افغانستان در سال ۱۳۹۹، در پی فشارهای سیاسی و برای زمینهسازی گفتوگوها، هزاران زندانی طالبان را آزاد کرد. شماری از مقامهای حکومت پیشین بعدا گفتند برخی از این زندانیان دوباره به میدان جنگ برگشتند.
طالبان در ۲۴ اسد ۱۴۰۰ کابل را تصرف کرد و اشرف غنی از افغانستان خارج شد. آخرین سرباز امریکایی نیز در نهم سنبله همان سال افغانستان را ترک کرد و حضور نظامی ۲۰ ساله امریکا پایان یافت.
وعده انتقال به غرب بخشی از روند تضعیف جمهوریت بود
صالح نوشت که پس از سال ۲۰۱۸، امریکا و متحدان غربی آن به نزدیک به ۳۰۰ هزار عضو نیروهای حکومت پیشین و افراد فعال در رسانهها، جامعه مدنی و نهادهای امدادی و انکشافی وعده انتقال به غرب دادند.
او این برنامهها را بهطور کلی با نام «اسآیوی» یاد کرده است.
برنامه اسآیوی برای افغانهایی ایجاد شد که دستکم یک سال با دولت امریکا، نیروهای امریکایی یا ماموریتهای مشخص بینالمللی کار کرده بودند.
خبرنگاران، فعالان جامعه مدنی و کارکنان برخی نهادهای مورد حمایت امریکا بعدا در مسیر جداگانه «اولویت دوم پذیرش پناهندگان» قرار گرفتند.
صالح گفت که در آغاز سال ۲۰۲۰ تلاش کرده بود مقامهای امریکایی را قانع کند صدور ویزا و وعده انتقال فرماندهان و نیروهای قطعات خاص به غرب را متوقف کنند.
به گفته او، این وعدهها فضایی ایجاد کرده بود که برخی افراد تصور میکردند مخالفت با خط فکری خلیلزاد و روند دوحه ممکن است آنها را از این امتیاز محروم کند.
او افزود که خروج نیروهای نظامی، خبرنگاران، فعالان جامعه مدنی و افراد تحصیلکرده از افغانستان، زمینه را برای اجرای برنامههای طالبان بدون «دغدغه و تشویش» فراهم کرده است.
کمکهای خارجی برای بقای طالبان
صالح ادعا کرد که در پنج سال گذشته ۱۷ میلیارد دالر به طالبان پرداخت شده است. او نوشت اگر ۱۰ درصد این پول برای مبارزه با طالبان هزینه میشد، کسی مجبور به فرار از افغانستان نمیشد.
صالح همچنین مدعی شد که در ۲۲ سرطان سال جاری، ۱۱ میلیارد افغانی در پولند چاپ و به طالبان تحویل داده شده و هزینه چاپ آن هشتونیم میلیون دالر بوده است.
قرارداد چاپ اسکناس در سال ۱۳۹۸ خورشیدی، پیش از بازگشت طالبان، با یک شرکت پولندی امضا شده بود. براساس گزارش رویترز، ارزش این قرارداد هشتونیم میلیون دالر بود و براساس آن، اسکناسهایی به ارزش مجموعی ۱۰ میلیارد افغانی چاپ شد.
نخستین محموله آن در عقرب ۱۴۰۱، پس از تسهیل پرداخت از سوی امریکا، به کابل رسید.
صالح همچنان گفت که مشکلات و نارساییهای نظام جمهوری قابل حل بود و ساختار آن امکان تفاهم و تقسیم قدرت را فراهم میکرد.
او سقوط حکومت پیشین را نتیجه یک «دسیسه» برای تحویل افغانستان به طالبان خواند و گفت در آینده درباره هدف اصلی این روند بیشتر خواهد نوشت.