مجاهد میگوید کمکهای خارجی «آزادی و اراده» طالبان را محدود میکند
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان میگوید که وابستگی به کمکهای خارجی و منابع مالی بیرونی به «آزادی و اراده» این گروه در افغانستان آسیب میزند و کشور را بدهکار جامعه جهانی میکند.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان میگوید که وابستگی به کمکهای خارجی و منابع مالی بیرونی به «آزادی و اراده» این گروه در افغانستان آسیب میزند و کشور را بدهکار جامعه جهانی میکند.
او روز دوشنبه هنگام سخنرانی در مراسم افتتاح چند پروژه در قندهار به دورههای حضور شوروی و امریکا در افغانستان اشاره کرد و گفت که افغانستان در نهایت چندین برابر هزینه پروژههای زیربنایی ساختهشده در آن دورهها را پرداخته بود.
مجاهد گفت که اداره طالبان تلاش کرده است روند توسعه و آبادانی کشور را با استفاده از منابع و ظرفیتهای داخلی و با مشارکت مستقیم مردم پیش ببرد. او بر تولیدات داخلی و خودکفایی افغانستان تأکید کرد و آن را راه دستیابی به استقلال واقعی دانست.
سخنگوی طالبان افزود که کمکهای کشورهای خارجی و سازمانهای بینالمللی همواره با شروط سیاسی و اقتصادی همراه بوده و در درازمدت به زیان افغانستان تمام شده است.
به گفته او، تأمین مالی پروژههای زیربنایی باید از طریق درآمدهای داخلی و سرمایهگذاری بازرگانان ملی انجام شود تا کشور از بار سنگین بدهیها رهایی یابد.
نیاز به کمک خارجی
سازمان ملل در گزارشهای متعددی گفته است که ادامه بحران بشری، از جمله کمبود غذا، افغانستان را به کمک نهادهای بینالمللی وابسته کرده است. مقامهای طالبان نیز در دیدار با نمایندگان سازمانهای خارجی بر ادامه کمکهای خارجی تأکید کردهاند.
آنها گفته اند که کمکهای خارجی باید بدون شرط و جدا از مسائل سیاسی در اختیار افغانستان قرار گیرد. همچنین، بخشی از کمکهای خارجی به جای تمرکز صرف بر امدادرسانی، به برنامههای توسعهای اختصاص داده شود.
وزارت اقتصاد طالبان در ماه اسد گفته بود که افغانستان به برنامههایی نیاز دارد که فراتر از کمکهای اضطراری باشد و به ایجاد شغل، تقویت زیرساختها و کاهش وابستگی اقتصادی کمک کند.
دینمحمد حنیف، وزیر اقتصاد طالبان، در دیدار با برونو لمارکی، نماینده ویژه دبیرکل ملل متحد در کابل، خواستار آن شده بود که کمکهای بینالمللی بهتدریج از تمرکز بر نیازهای بشردوستانه به سوی برنامههای توسعهای سوق داده شود.
حنیف گفته بود که فقر، بیکاری، ضعف زیرساختهای اقتصادی، خشکسالیهای پیدرپی و بازگشت مهاجران فشار زیادی بر اقتصاد افغانستان وارد کرده و این کشور همچنان به حمایت بینالمللی نیاز دارد.
ذبیحالله مجاهد نیز در واکنش به بستهشدن مراکز صحی در افغانستان، خواستار ادامه کمک نهادهای خارجی به بخش صحت شده و گفته بود مسائل صحی نباید با موضوعات سیاسی پیوند داده شود. او در نشست خبری ۱۸ سنبله گفت که اگر کمکهای خارجی کاهش یابد، طالبان تلاش خواهد کرد که کمبود آن را جبران کند.
پیشتر شماری از شاهدان عینی به افغانستان اینترنشنال گفته بودند که عصر شنبه، ۲۱ سنبله دستکم هشت زن در منطقه تایمنی کابل بازداشت شدهاند. برخی منابع خبری دیگر شمار بازداشتشدگان را تا ۲۰ زن، از جمله یک زن باردار، گزارش کردهاند.
آقای معنوی در واکنش به ادامه بازداشت زنان در کابل در شبکه اجتماعی اکس نوشت: «هیچ عنوانی، حتی عنوان دین و شریعت نمیتواند مجوز تحقیر انسان، اعمال زور خودسرانه و هتک حرمت زنان و دختران یک جامعه باشد.»
به گفته او، محرومکردن زنان و دختران از حقوق اساسی و «دستاندازی به حرمت زنان و دختران مردم» تحت هر عنوانی، تعرض به کرامت انسانی است.
وزیر پیشین عدلیه همچنین از سکوت در برابر چنین رفتارهایی انتقاد کرد و گفت که عادیشدن این وضعیت، جامعه را به «تماشاگر ظلم» تبدیل میکند.
در واکنشی دیگر، صحرا کریمی، فیلمساز افغان، نیز در واکنش به گزارشهای بازداشت زنان در کابل، طالبان را به اعمال فشار گسترده بر زنان و دختران متهم کرد. او در اکس نوشت: «طالبان زندگی را به جان زن و دختر افغانستان زهر کردهاند.»
واکنش کاربران شبکههای اجتماعی
گزارشها درباره بازداشت زنان در تایمنی کابل با واکنش گسترده شماری از کاربران شبکههای اجتماعی نیز روبهرو شده است. برخی کاربران، برخورد نیروهای طالبان با زنان را خلاف کرامت انسانی و آموزههای اسلامی دانسته و خواستار پاسخگویی طالبان شدهاند.
محمدفواد، از کاربران شبکههای اجتماعی، بازداشت خودسرانه زنان، بهویژه زنان باردار، را «اقدامی غیرانسانی» و نقض کرامت انسانی و حقوق اساسی شهروندان خواند. او از طالبان خواست به جای «سرکوب و ارعاب»، حقوق، امنیت و حرمت زنان افغانستان را رعایت کند.
نور کابلی، کاربر شبکه اجتماعی، نیز با اشاره به ویدیوی منتشرشده از این رویداد، از برخورد نیروهای طالبان با یک زن در جاده ابراز نگرانی کرد و حضور مردانی را که شاهد این صحنه بودند، اما قادر به جلوگیری از آن نبودند، «وحشتناک» توصیف کرد.
شماری دیگر از کاربران نیز محدودیتهای طالبان علیه زنان و دختران را زمینهساز افزایش فشارهای اجتماعی و خانوادگی دانستهاند. برخی آنان تأکید کردهاند که محرومیت دختران از آموزش و محدودیتهای شدید اجتماعی، پیامدهای گستردهای برای آینده آنان و جامعه افغانستان خواهد داشت.
مسعودالله، از کاربران شبکههای اجتماعی، محدودیتهای طالبان بر آموزش و زندگی اجتماعی دختران را عامل افزایش آسیبهای اجتماعی دانست و گفت که محرومیت دختران از آموزش و آگاهی، آنان را با خطرهایی چون ازدواج زودهنگام و خشونت خانوادگی روبهرو میکند.
با وجود انتقادهای گسترده از بازداشت زنان و برخورد ماموران امر به معروف طالبان با آنان، این اداره گفته است که روش خود را تغییر نخواهد داد و انتقادهای عمومی تاثیری بر سیاستها و عملکردش ندارد.
به گزارش تایمز آسیای میانه، رزمایش سازمان پیمان امنیت جمعی از ۲۱ سنبله آغاز شده و تا ۲۸ سنبله در منطقه کوکتال در ولایت ژتیسو قزاقستان ادامه دارد.
نیروهای واکنش سریع این سازمان در مناطق کوهستانی و بیابانی، مقابله با نفوذ گروههای مسلح در مناطق سرحدی را تمرین میکنند. این رزمایش در شرایطی برگزار میشود که روسیه و تاجیکستان بار دیگر نسبت به فعالیت گروههای مسلح در افغانستان ابراز نگرانی کردهاند.
آندری بلوسوف، وزیر دفاع روسیه در ۱۷ سنبله گفت که کشورش توجه ویژهای به تقویت مرز تاجیکستان و افغانستان دارد.
در پی چند حمله از خاک افغانستان در اواخر سال گذشته، تاجیکستان از اعضای این سازمان خواست که کمکهای بیشتری برای حفاظت از مرز این کشور فراهم کنند. در حملاتی در عقرب و قوس ۱۴۰۴، پنج شهروند چین و دو مرزبان تاجیک کشته شدند.
در این راستا، طلعتبیک مصدقوف، دبیرکل سازمان پیمان امنیت جمعی در ۶ سنبله اعلام کرد که نخستین محموله تجهیزات و تسلیحات برای تقویت این مرز در پاییز امسال به تاجیکستان ارسال خواهد شد.
سازمان پیمان امنیت جمعی یک ائتلاف نظامی و امنیتی متشکل از روسیه، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و ارمنستان است. تاجیکستان تنها عضو این سازمان است که با افغانستان مرز مشترک دارد.
با وجود گسترش گفتوگوی کشورهای آسیای میانه با طالبان پس از بازگشت این گروه به قدرت در اسد ۱۴۰۰، فعالیت گروههای مسلح در افغانستان، بهویژه داعش خراسان، همچنان نگرانی امنیتی مشترک اعضای این سازمان است.
براساس برآورد سازمان ملل، حدود ۱۵ تا ۲۰ هزار جنگجو وابسته به حدود ۲۰ گروه مسلح در افغانستان حضور دارند. روسیه شمار آنان را تا ۲۳ هزار نفر برآورد کرده است.
روزنامه تایمز آسیای میانه نوشت که طالبان در اواخر دهه نود میلادی یکی از تهدیدهای جدی برای کشورهای آسیای میانه تلقی میشد، اما اکنون این رزمایش سازمان پیمان امنیت جمعی متوجه این گروه نیست. روسیه حکومت طالبان را به رسمیت شناخته و حتی تاجیکستان نیز بهتدریج کانالهای ارتباطی با این گروه ایجاد کرده است.
تمرکز امنیتی اعضای سازمان اکنون بیشتر بر گروههایی چون داعش خراسان است. این گروه مسئولیت حمله سوم حمل ۱۴۰۳ به تالار کروکوس در نزدیکی مسکو را برعهده گرفت که بیش از ۱۴۰ نفر در آن کشته شدند.
نفوذ گروههای مسلح، قاچاق مواد مخدر و ناامنی در مرز افغانستان همچنان از مهمترین نگرانیهای امنیتی سازمان پیمان امنیت جمعی است.
بر اساس تازهترین گزارش سازمان ملل، دسترسی به خدمات صحی برای حدود یکسوم زنان در افغانستان بدتر شده است. افغانستان اینترنشنال برای بررسی دلیل این وضعیت، شرایط کارمندان صحی زن و تاثیر محدودیتهای اعمالشده بر آنان با شماری از منابع پزشکی گفتوگو کرده است.
دستکم پنج داکتر و کارمند صحی زن در شفاخانههای کابل و مزارشریف از افزایش محدودیتها و دشوارتر شدن شرایط کاری خود سخن گفتهاند.
الزام به داشتن محرم، رعایت مقررات سختگیرانه پوشش، تفکیک محیط کار زنان و مردان، محدودیت در فراگیری آموزشهای پزشکی و نظارت ماموران امر به معروف بر شفاخانهها از برخی محدودیتهایی هستند که به گفته منابع پزشکی، بر کار پزشکان و کارمندان صحی زن اعمال میشود.
«زمانی که امر به معروف برای نظارت میآید، مجبور میشوم کارم را متوقف کنم»
یک پزشک زن از یک شفاخانه در کابل گفت نظارت ماموران امر به معروف در محل کار، گاهی مستقیما روند کاری او را متوقف میکند.
او میگوید: «من تنها کارمند صحی زن در بخشی هستم که کار میکنم. زمانی که امر به معروف برای نظارت میآید، من مجبور میشوم کار خود را متوقف کنم و از آنجا بیرون شوم. چون اجازه کار با مردان را نمیدهند.»
به گفته او، ماموران امر به معروف هفتهای دو بار از شفاخانه نظارت میکنند تا جدایی محیط کاری زنان و مردان و همچنین پوشش کارمندان زن را بررسی کنند.
این داکتر میگوید مقررات پوشش نیز سختتر شده است و زنان در محیط کاری باید لباس دراز، روبند و دستکش بپوشند. به گفته او، در برخی ولایات حتی برای بیماران زن نیز داشتن محرم هنگام مراجعه به مراکز صحی الزامی شده است.
او میگوید این وضعیت آینده نیروی صحی زن را نیز تهدید میکند. این پزشک که نخواست نامش فاش شود، افزود: «زنان نمیتوانند در بخش صحی آموزش ببینند و این مورد سبب شده کارمندان صحی زن با گذشت هر روز کمتر شوند.»
تفکیک زنان و مردان و الزام داشتن محرم
یک کارمند صحی زن دیگر در کابل میگوید جداسازی محیط کاری زنان و مردان فرصت یادگیری برخی مهارتهای عملی را از آنان گرفته است. او میگوید در بخش زنانه تنها عملیاتهای مانند سیزارین انجام میشود.
برخی کارمندان صحی در کابل میگویند الزام داشتن محرم در این ولایت اعمال نمیشود اما برخی دیگر تاکید میکنند که در مسیر رفت و آمد به شفاخانه به دلیل نداشتن محرم با مشکلاتی روبرو شدهاند.
این کارمند صحی از کابل گفت این محدودیت امکان کار بیشتر و اضافه کاری را از او گرفته است. او گفت: «حتی نمیتوانم بیشتر از زمان خود اضافهکاری کنم، که به شدت نیازمندم. مجبورم همان زمان رخصتی خود را به خانه برسانم، چون ناوقت شود، شام میشود و هیچ موتری مرا سوار نمیکند.»
به گفته این کارمند پزشکی زن، اگر بیماری در ساعات شب نیاز به خدمات فوری داشته باشد، ممکن است کارمند صحی زن نتواند خود را به شفاخانه برساند و زنان بیمار نتوانند به خدمات پزشکی دسترسی پیدا کنند.
پزشکان و کارمندان صحی زن در افغانستان همچنین از مهاجرت شمار زیادی از همکاران خود بهویژه متخصصات به دلیل تشدید این محدودیتها سخن گفتهاند.
یک داکتر و یک کارمند صحی زن در ولایت بلخ به افغانستان اینترنشنال تایید کردهاند که نظارت امر به معروف بر کار زنان در این ولایت تشدید شده است.
کارمند صحی در این ولایت گفت که بخشی از تمرکز ذهنی او بهجای رسیدگی به بیماران، صرف رعایت محدودیتها و مقررات میشود. این زن که در یکی از شفاخانههای خصوصی در مزارشریف کار میکند افزود که نظارت مکرر ماموران امر به معروف بر پوشش کارمندان صحی بر روحیه او تاثیر گذاشته است.
این زن گفت: «چندین بار هنگام اجرای وظیفه، ماموران امر به معروف طالبان وارد بخش صحی زنان شدند و از نوع پوشش ما ایراد گرفتند. ما پوشش درست و مناسب داشتیم.»
او میگوید زنانی را میشناسد که به دلیل شرایط موجود، وظیفه خود را ترک کرده یا برای ادامه زندگی و کار از کشور خارج شدهاند.
کاهش تعداد زنان متخصص
نگرانی از کاهش کارمندان صحی و نیروی متخصص زن از نگرانی اصلی نیروهای متخصصی است که با افغانستان اینترنشنال گفتوگو کردند.
پزشکان و کارمندان صحی زن هشدار میدهند که ادامه محدودیتهای آموزشی، آینده نظام پزشکی کشور را تهدید میکند و سالها پس از این هیچ کارمند صحی زن وجود نخواهد داشت.
یک پزشک از کابل میگوید توقف آموزش زنان باعث شده است کارمندان صحی زن موجود وارد نظام صحی نشوند. به گفته او کاهش برخی امتیازات و معاشات پزشکان پس از سقوط حکومت جمهوری نیز بر وضعیت کاری کادر صحی تاثیر گذاشته است.
او همچنین میگوید در بسیاری از مراکز صحی، جداسازی بخشها و ورودیهای زنان و مردان با جدیت بیشتری دنبال میشود و ماموران امر به معروف بهصورت دورهای از شفاخانهها نظارت میکنند.
او افزود: «برخی از ماموران توصیههای خود را با لحنی تند به کارمندان صحی بیان میکنند که باعث میشود کارمندان آن را مداخله در امور تخصصی خود بدانند و در نتیجه نسبت به ادامه کار دلسرد شوند.»
این داکتر همچنین افزوده است که در برخی موارد محدودیتهایی بر نحوه ارائه خدمات پزشکی از جمله «داروهای ضدبارداری، سقط جنین خودخواسته و انجام عملیات جراحی بدون حضور و رضایت پایواز» اعمال میشود.
تاخیر در درمان بیماران
کارمند صحی مزارشریف میگوید یک بیمار زن که از منطقهای دور برای دریافت درمان فوری نیاز به مراجعه به مرکز صحی داشت، به دلیل نداشتن همراه مرد یا محرم نتوانست بهموقع به مرکز برسد.
او میگوید: «زمانی که بالاخره با همراه به مرکز رسید، وضعیتش نسبت به زمان اولیه بدتر شده بود و نیاز به بررسی و مراقبت بیشتری داشت.»
این موضوع در روایت کارمند صحی دیگر در کابل نیز دیده میشود. او میگوید محدودیت در شیفتهای شب میتواند باعث تاخیر در ارائه خدمات درمانی شود. داکتران و کارمندان صحی زن هشدار میدهند که محدودیتهای طالبان نباید عادیسازی شوند.
