نشریه امریکایی دیپلومات در مطلبی درباره طالبان نوشته است که رهبران این گروه، از اشتباهات دوره نخست رژیم خود درس گرفته‌اند و در زمینه کنترول، تحکیم قدرت و مدیریت افغانستان متفاوت و پیچیده‌تر عمل می‌کنند. با این حال، دیپلومات نوشت که رهبران طالبان از نظر ایدئولوژیک تغییر نکرده‌اند.
این مقاله پنجشنبه ۱۶ میزان با عنوان «درس‌هایی که طالبان آموخته‌اند» منتشر شد. در این مقاله آمده است که اداره طالبان با گسترش نفوذ در جوامع محلی، تقویت حضور در سراسر کشور و ایجاد ایست‌های بازرسی، کنترول خود بر افغانستان را تحکیم کرده است.
نویسنده با اشاره به شیوه‌های تازه این گروه برای نظارت بر مردم و مدیریت رفت‌وآمدها نوشته است که طالبان در مقایسه با دوره نخست حاکمیت خود، اکنون توانمندتر شده است؛ اما این تغییر در شیوه حکومت‌داری به معنای تغییر در باورهای بنیادی این گروه نیست.
بر اساس این مقاله، یکی از درس‌های اصلی طالبان از تجربه گذشته، درک اهمیت نفوذ در ساختارهای محلی و ایجاد سازوکارهایی برای حفظ کنترول بر جامعه بوده است.
اگنیشکا پیکولیکا، نویسندهٔ این مقاله، در عین حال تأکید می‌کند که ثبات امنیتی مطرح‌شده در دور حاکمیت طالبان با محدودیت‌های گسترده بر حقوق و آزادی‌های مردم همراه بوده است. محرومیت دختران از آموزش بالاتر از صنف ششم، محدودیت بر اشتغال و حضور اجتماعی زنان و سرکوب رسانه‌ها و منتقدان، از جمله پیامدهای حکومت‌داری طالبان است که در این مقاله به آن‌ها پرداخته شده است.
به این ترتیب، افزایش توانایی طالبان در حفظ قدرت لزوماً به بهبود وضعیت حقوق بشر یا گشایش فضای اجتماعی منجر نشده است.
این مقاله همچنین به بحران‌های اقتصادی و انسانی افغانستان، از جمله بیکاری، فقر، ناامنی غذایی و فشار بر منابع و خدمات عمومی در پی بازگشت گستردهٔ مهاجران افغان از ایران و پاکستان، می‌پردازد.
به نوشتهٔ دیپلومات، با وجود آن‌که طالبان توانسته است کنترول خود را بر کشور تثبیت کند، بخش بزرگی از مردم همچنان با مشکلات معیشتی و دشواری‌های جدی اقتصادی روبه‌رو هستند.
در بخش دیگری از مقاله، به رویکرد کشورهای منطقه در برابر حکومت طالبان اشاره شده است. چین، روسیه و برخی کشورهای آسیای مرکزی با حکومت این گروه تعامل کرده‌اند؛ رویکردی که نشان می‌دهد بسیاری از بازیگران منطقه‌ای، حاکمیت طالبان را واقعیتی سیاسی در افغانستان در نظر می‌گیرند. با این حال، تعامل منطقه‌ای به‌خودی‌خود نشانهٔ تغییر ایدئولوژیک طالبان نیست.
آقای معنوی روز جمعه ۱۷ میزان در یادداشتی در اکس نوشت که طالبان از آغاز فعالیت سیاسی خود دو پناهگاه ساخته بود: «دین و قوم». به گفته او، شعار دینی و ادعای حکومت بر مبنای شریعت، سال‌ها مهم‌ترین پشتوانه طالبان بود و این گروه هر مخالفت سیاسی را با قرائت دینی خود پاسخ می‌داد.
او افزوده است که این سنگر پس از رسیدن طالبان به قدرت به‌تدریج ترک برداشته و اکنون از درون همان حوزه‌های دینی که طالبان سال‌ها مشروعیت خود را از آن می‌گرفت، صداهایی علیه این گروه بلند شده است.
وزیر عدلیه پیشین افغانستان در این زمینه به اظهارات اخیر مفتی عبدالرحیم، رئیس جامعةالرشید کراچی، اشاره کرده است. به گفته معنوی، وقتی یک عالم و مدرس شناخته‌شده در حوزه دیوبندی طالبان را «خوارج» می‌خواند و مشروعیت دینی آن را به چالش می‌کشد، موضوع دیگر صرفاً اختلاف سیاسی میان پاکستان و طالبان نیست، بلکه سنگر دینی این گروه نیز هدف قرار گرفته است.
معنوی همچنین به ادعاهایی درباره دریافت کمک از هند و استفاده طالبان از فناوری نظامی اسرائیل اشاره کرده است. او گفته است گروهی که خود را نماینده یک قرائت «خالص و مستقل» از اسلام معرفی می‌کند، باید درباره مناسبات و منابع حمایت خارجی خود پاسخ روشن بدهد.
به گفته معنوی، طالبان پناهگاه دیگری نیز دارد: قوم. او گفته است طالبان در سال‌های اخیر بیش از پیش کوشیده است خود را پشت عنوان قوم پنهان کند و از احساسات قومی برای حفظ موقعیت سیاسی خود بهره بگیرد.
معنوی افزوده است که این پناهگاه نیز دیگر استحکام گذشته را ندارد و بخشی از پشتون‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که دفاع از طالبان به نام قوم می‌تواند در نهایت «هزینه‌ای تاریخی» بر دوش خود این قوم بگذارد.
او در ادامه، مواضع اخیر گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی، را مهم دانسته و گفته است حکمتیار پس از سال‌ها رابطه پرپیچ‌وخم با طالبان، اکنون با ادبیاتی صریح‌تر در برابر این گروه موضع می‌گیرد و بر واگذاری قدرت به مردم، نمایندگی سیاسی و تغییر ساختار سیاسی تأکید می‌کند.
معنوی گفته است اهمیت این موضع در آن است که پناهگاه قومی طالبان نیز وارد مرحله تازه‌ای شده است. به باور او، تجربه حکمتیار در بسیج سیاسی و سازماندهی اجتماعی می‌تواند به او امکان دهد بخشی از جامعه‌ای را که طالبان سال‌ها مدعی نمایندگی آن بوده، دوباره مخاطب قرار دهد.
او در پایان پرسیده است که آیا پناهگاه قومی طالبان نیز مانند پناهگاه دینی این گروه ظرفیت خود را از دست خواهد داد یا خیر.
معنوی تأکید کرده است که طالبان نمی‌تواند برای همیشه پشت «دیوار دین و قوم» پنهان بماند و افغانستان به تغییر قواعد بازی سیاسی نیاز دارد.
گلبدین حکمتیار در روزهای اخیر به‌شدت از طالبان انتقاد کرده و گفته است که وضعیت افغانستان به‌زودی تغییر خواهد کرد. او از طالبان خواسته است قدرت را به مردم واگذار کند و زمینه برگزاری انتخابات، تشکیل شورای ملی و تدوین قانون اساسی را فراهم سازد.
مواضع اخیر حکمتیار در حالی مطرح می‌شود که او پس از بازگشت طالبان به قدرت در اسد ۱۴۰۰، رابطه‌ای پرتنش و پیچیده با این گروه داشته است.
الجزیره روز جمعه ۱۷ میزان، گزارش داد که در یک حراج زمرد در دفتر مقام‌های محلی طالبان در پنجشیر، نزدیک به سه هزار قیراط زمرد فروخته شد. این بیست‌وسومین حراج از این نوع در سال جاری بود.
طبق این گزارش، بسیاری از خریداران از کابل و شماری نیز از خارج افغانستان آمده بودند. آنان پیش از آغاز حراج، قطعات زمرد را از نزدیک بررسی می‌کردند و برای سنجش کیفیت سنگ‌ها، نور تلفن همراه خود را از میان آن‌ها عبور می‌دادند.
غلام مصطفی حبیبی، تاجر سنگ‌های قیمتی، به الجزیره گفت: «زمرد پنجشیر به‌دلیل کیفیت بسیار بالا در سراسر جهان خریداران زیادی دارد. به همین دلیل قیمت آن در مقایسه با زمردهای دیگر جهان بیشتر است.»
الجزیره می‌گوید ارزش زمرد فروخته‌شده تا اکنون در افغانستان نزدیک به ۴۰۰ میلیون افغانی، معادل ۶.۱۲ میلیون دالر، برآورد شده که در مقایسه با سال گذشته افزایش چشمگیری داشته است.
محمد امان رضایی، مسئول بخش معادن در پنجشیر که بر فعالیت شماری از معادن کوچک نظارت می‌کند، می‌گوید اکنون بیش از ۱۵ هزار نفر در بخش معادن این ولایت کار می‌کنند.
طالبان می‌گوید از زمان بازگشت به قدرت در سال ۲۰۲۱، با ده‌ها سرمایه‌گذار، عمدتا از چین، روسیه و ایران، برای استخراج سنگ‌های قیمتی و دیگر مواد معدنی قرارداد بسته است.
براساس گزارش بانک جهانی، درآمدهای دولتی در ماه‌های اپریل و می نسبت به دوره مشابه سال گذشته ۲۲ درصد افزایش یافته است. حراج معادن و منابعی مانند نفت و مواد معدنی قیمتی از عوامل این افزایش عنوان شده است.
با این حال، بخش استخراج سنگ‌های قیمتی افغانستان همچنان با کمبود سرمایه‌گذاری و تخصص بین‌المللی روبه‌رو است.
والی طالبان در پنجشیر، به الجزیره گفته است که پیشنهادهای مختلفی برای ایجاد یک بازار بین‌المللی برای مواد معدنی قیمتی افغانستان، به‌ویژه در کابل، مطرح شده است.
او گفت ماشین‌آلات پروسس می‌تواند وارد شود تا مواد معدنی پیش از صادرات به بازارهای جهان در افغانستان پروسس و معیاری شود.
افغانستان اینترنشنال پیشتر در گزارشی درباره استخراج و فروش زمرد پنجشیر دریافت که روند استخراج این سنگ قیمتی زیر نظارت مستقیم نیروهای طالبان انجام می‌شود و بیشتر عملیات استخراج در اختیار قراردادی‌هایی است که با طالبان ارتباط مستقیم دارند.
یک منبع آگاه گفته بود باشندگان محل بیشتر به‌عنوان کارگر استخدام می‌شوند و روزانه ۳۰۰ افغانی دریافت می‌کنند.
این منبع همچنین گفته بود کمتر از نیمی از زمرد استخراج‌شده به مزایده رسمی راه پیدا می‌کند و بخش باقی‌مانده از مسیرهای دیگر فروخته می‌شود. به گفته او، استخراج زمرد با وجود درآمد قابل توجه، تاثیر چشمگیری بر اقتصاد محلی پنجشیر نداشته است.
اعلام‌های رسمی طالبان معمولا فقط مقدار زمرد و مجموع قیمت فروش را منتشر می‌کند و جزئیات مربوط به قیمت پایه، روند رقابت میان خریداران و معیارهای تعیین قیمت به‌صورت منظم در دسترس عموم قرار نمی‌گیرد. همچنین نشانه روشنی از ارزیابی سنگ‌ها توسط کارشناسان مستقل یا لابراتوارهای معتبر پیش از فروش منتشر نشده است.
کارشناسان می‌گویند نگرانی از حملات بعدی پاکستان، احتمال هدف قرار گرفتن رهبران طالبان و تلاش اسلام‌آباد برای گسترش فشارهای سیاسی و نظامی، طالبان را در برابر پاکستان در موقعیت دشوار و منفعلانه‌ای قرار داده است.
پاکستان در شب ۳۰ سنبله، ولایت‌های کنر و پکتیکا را هدف حملات هوایی قرار داد. در شب دوم میزان، ولایت‌های قندهار، پکتیا و خوست را بمباران کرد و در شب هشتم میزان نیز بار دیگر به کنر و هلمند حمله کرد.
ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، پس از حمله اول میزان گفت که افغان‌ها «پاسخ مناسب» خواهند داد. او پس از حمله سوم میزان نیز بر اتخاذ «موضع قاطع» و دادن «پاسخ مناسب» تأکید کرد.
این رویکرد با واکنش طالبان به حملات هوایی قبلی پاکستان تفاوت آشکاری دارد. در موارد پیشین، طالبان در کنار محکومیت حملات هوایی، درگیری‌های مرزی را تشدید کرد و از حملات پهپادی و عملیات در خاک پاکستان خبر داد.
اما این بار حتی ادعای حمله پهپادی نیز با واکنش متفاوت طالبان روبه‌رو شد.
پس از حملات هوایی پاکستان به قندهار، پکتیا و خوست در ۳ میزان، ارتش پاکستان اعلام کرد که طالبان در واکنش، هشت پهپاد را به سمت پاکستان روان کرده و این پهپادها در نزدیکی تورخم و کوهات سرنگون شده‌اند. طالبان بلافاصله این ادعا را رد کرد. ذبیح‌الله مجاهد گفت: «واقعیت ندارد. از خاک افغانستان هیچ‌گونه حمله درون‌مرزی یا حمله دیگری به طرف پاکستان نشده است.»
او در بیانیه‌ای نیز ادعای عبور پهپاد از خاک افغانستان را «شایعه» خواند که حلقات نظامی پاکستان برای توجیه «تجاوز بی‌باکانه» منتشر کرده‌اند.
این تغییر موضع، به باور ناظران، نشانه‌ای از احتیاط شدید طالبان در برابر پاکستان است.
پاکستان تهدید را افزایش می‌دهد
هم‌زمان، مقام‌های پاکستانی به‌طور پی‌هم هشدار داده‌اند که حملات علیه مواضع گروه‌های مسلح در داخل افغانستان ادامه خواهد یافت.
شریف چودری، سخنگوی ارتش پاکستان، پس از حملات اخیر گفت که اسلام‌آباد بر سر تمامیت ارضی و امنیت خود «مصالحه نمی‌کند» و برای مقابله با تهدیدهایی که از خاک افغانستان سرچشمه می‌گیرند، «هر اقدام لازم» را انجام خواهد داد.
رانا ثناالله، مشاور نخست‌وزیر پاکستان نیز گفت که اسلام‌آباد حق حمله به مواضع گروه‌های تروریستی را برای خود محفوظ می‌داند.
مقام‌های پاکستانی حملات اخیر را محدود توصیف کرده‌اند، اما پیام سیاسی آن روشن است: اسلام‌آباد می‌خواهد به طالبان بفهماند که در صورت ادامه حملات تحریک طالبان پاکستان در داخل پاکستان، آماده است دامنه عملیات خود را در خاک افغانستان گسترش دهد.
مقام‌های پاکستانی پیوسته تاکید دارند که تنها یک خواسته از طالبان دارند: از حمله به پاکستان از خاک افغانستان جلوگیری کند و حمایت از تحریک طالبان پاکستان را متوقف سازد.
اما طالبان تاکنون حاضر نشده است این خواست را به‌طور کامل بپذیرد.
ناتوانی طالبان
مصطفی مدثر، پژوهشگر مسایل منطقه، به افغانستان اینترنشنال گفت که طالبان در شرایط کنونی توانایی دادن پاسخ موثر نظامی به پاکستان را ندارد. او گفت که طالبان در گذشته چند حمله پهپادی انجام داد، اما این حملات بیشتر مصرف تبلیغاتی و داخلی داشت و نتوانست آسیبی به پاکستان وارد کند.
به گفته مدثر، هرگونه واکنش نظامی طالبان می‌تواند پاکستان را به افزایش حملات ترغیب کند.
او گفت: «به هر میزانی که طالبان پاسخ بدهد، پاکستان حساس‌تر می‌شود، مرزها را بیشتر می‌شکند و ضربه شدیدتری به طالبان وارد می‌کند.»
مدثر معتقد است که طالبان اکنون نگران است پاسخ نظامی به حملات پاکستان، مرحله تازه‌ای از درگیری را آغاز کند، مرحله‌ای که ممکن است این بار رهبران طالبان را نیز در معرض حملات مستقیم قرار دهد.
او گفت حملات اخیر پاکستان، به‌ویژه در قندهار و هلمند، برای طالبان دارای پیامی «خطرناک و حساب‌شده» بوده است.
برخی منابع نیز گفته‌اند که در حمله به قندهار، قطعه محافظان ملا هبت‌الله، رهبر طالبان، هدف قرار گرفته است.
حملات مرزی طالبان نیز با واکنش گسترده پاکستان روبرو شده است. در این حملات، ده‌ها نیروی طالبان کشته شده‌اند. پاکستان ادعا می‌کند که در عملیات «غضب للحق» بیش از ۷۰۰ نیروی طالبان را کشته است. طالبان این ادعا را رد می‌کند.
این را نیز باید افزود که کشورهای منطقه مانند ترکیه، قطر و چین خواهان افزایش تنش میان طالبان و پاکستان نیستند. از این رو، خودداری طالبان از افزایش تنش، حاوی این پیام است که این گروه خواهان درگیری و تنش نیست، برعکس پاکستان به دنبال جنگ و تنش است.
هراس از هدف قرار گرفتن رهبران طالبان
یک تحلیلگر آشنا با مناسبات درونی طالبان در کابل نیز به افغانستان اینترنشنال گفت که طالبان از آغاز بحران با پاکستان تمایل نداشت وارد یک رویارویی مستقیم شود، زیرا سرنوشت این گروه همچنان با پاکستان پیوندهای عمیق دارد.
به گفته این ناظر که به دلیل حساسیت زندگی در کابل مایل نیست نامش برده شود، طالبان اکنون با یک محاسبه دشوار روبه‌رو است: پاسخ نظامی ندادن، نشانه ضعف تلقی می‌شود، اما پاسخ دادن می‌تواند زمینه را برای حملات گسترده‌تر پاکستان فراهم کند.
او گفت طالبان نگران است که اگر به حملات اخیر پاسخ نظامی بدهد، پاکستان این بار رهبران طالبان را هدف قرار دهد.
این نگرانی در شرایطی مطرح می‌شود که پاکستان در ماه‌های اخیر تلاش کرده است فشار خود بر طالبان را در چند سطح افزایش دهد، از فشار دیپلوماتیک و منطقه‌ای گرفته تا اقدامات نظامی و تلاش برای تقویت مخالفان طالبان.
به گفته او، طالبان بخشی از مشکل را نه در اسلام‌آباد بلکه در واشنگتن می‌بیند. طالبان معتقد است پاکستان در بسیاری از موارد بر اساس منافع امریکا حرکت می‌کند و موضوعاتی مانند سرنوشت زندانیان، بازگشت احتمالی امریکا به بگرام و روابط واشنگتن با منطقه، در محاسبات کابل نقش دارد.
او گفت: «طالبان بیشتر مصروف چانه‌زنی با امریکا است، اما امریکا مصروف ایران است.»
از این منظر، طالبان تلاش می‌کند از طریق تعامل با امریکا از فشار پاکستان بکاهد، در حالی که واشنگتن در حال حاضر اولویت‌های دیگری در منطقه دارد.
چرا طالبان با تی‌تی‌پی برخورد نمی‌کند؟
یکی از مهم‌ترین اختلاف‌های کابل و اسلام‌آباد، موضوع تحریک طالبان پاکستان است.
پاکستان می‌گوید طالبان باید مانع استفاده از خاک افغانستان برای حمله به پاکستان شود. طالبان نیز به‌طور رسمی می‌گوید اجازه نمی‌دهد از خاک افغانستان علیه کشورهای دیگر استفاده شود، اما حاضر نشده است برای سرکوب تی‌تی‌پی وارد یک رویارویی مستقیم شود.
هرچند برخی منابع می‌گویند رهبر طالبان بارها به تی‌تی‌پی هشدار داده است که از حمله به پاکستان خودداری کند. همچنین طالبان شماری از اعضای تی‌تی‌پی را از مناطق مرزی به شمال و مناطق مرکزی افغانستان منتقل کرده و حتی در برابر حمله به پاکستان موضع شرعی گرفته است.
اما این اقدامات نتوانسته است پاکستان را قانع کند.
اسلام‌آباد می‌خواهد طالبان به‌صورت عملی و ملموس تضمین کند که از خاک افغانستان علیه پاکستان استفاده نخواهد شد. به همین دلیل، اختلاف دو طرف تنها بر سر اظهارات سیاسی نیست، بلکه بر سر نوع و میزان اقدام عملی طالبان علیه تی‌تی‌پی است.
تحلیلگر نزدیک به طالبان گفت که این موضوع برای طالبان بسیار پیچیده‌تر از آن است که صرفاً با بازداشت یا سرکوب تی‌تی‌پی حل شود.
به گفته او، «اگر طالبان با تی‌تی‌پی وارد تنش شود، این اقدام می‌تواند به رویارویی با مجموعه‌ای از گروه‌های مسلح مستقر در افغانستان منجر شود، از جمله با اویغورها، چچنی‌ها، القاعده و جنگجویان اوزبیک.»
او گفت: «دشمنی با یکی، دشمنی با همه است.» به گفته این کارشناس، طالبان نه توانایی مقابله هم‌زمان با همه این گروه‌ها را دارد و نه اراده سیاسی چنین کاری را.
این کارشناس معتقد است اسلام‌آباد نیز این وضعیت را به‌خوبی درک کرده و فشار بر طالبان را صرفاً به مسئله تی‌تی‌پی محدود نکرده است. او گفت: «پاکستان موضوعات گسترده‌تری مانند گروه‌های بلوچ، خط دیورند، ترانزیت و روابط افغانستان با هند را در محاسبات خود در نظر دارد.»
به گفته او، «پاکستان در هشت دهه گذشته شاید برای نخستین بار خود را در یک موقعیت بسیار مناسب استراتژیک و منطقه‌ای در برابر افغانستان می‌بیند و تصور می‌کند می‌تواند از این موقعیت برای گرفتن امتیازات بیشتر استفاده کند.»
او وضعیت طالبان را چنین توصیف کرد: «طالبان در دوراهی عجیبی گرفتار مانده است.» این کارشناس با یادآوری یک ضرب‌المثل گفت: «گنجشک هوشیار در دو دام می‌افتد.»
شکاف در داخل افغانستان
مصطفی مدثر، پژوهشگر مسایل منطقه، می‌گوید طالبان در داخل افغانستان نیز نتوانسته است حمایت یکپارچه‌ای در برابر حملات پاکستان ایجاد کند.
به گفته او، جامعه افغانستان در برابر حملات پاکستان دوپارچه شده است و بخشی از غیرپشتون‌ها حتی از حملات پاکستان علیه مواضع طالبان حمایت می‌کنند.
مدثر می‌گوید تلاش طالبان برای ایجاد بسیج عمومی علیه پاکستان تاکنون موفق نبوده است.
به باور او، پاکستان احتمالاً حملات خود را با شدت بیشتری ادامه خواهد داد و هم‌زمان حمایت از مخالفان طالبان را افزایش خواهد داد.
در کنار فشار پاکستان، طالبان با افزایش فعالیت مخالفان مسلح نیز روبه‌رو است.
جبهات مخالف طالبان در بخش‌های مختلف کشور فعال‌تر شده‌اند و هم‌زمان گزارش‌هایی از تلاش پاکستان برای تقویت و بسیج جریان‌های سیاسی مخالف طالبان وجود دارد. فعال شدن دوباره حزب اسلامی گلبدین حکمتیار و تلاش برای سازماندهی نیروهای سیاسی در بیرون از ساختار طالبان، از نمونه‌هایی است که در این چارچوب مطرح می‌شود.
از سوی دیگر، برخی مخالفان طالبان تلاش دارند از همان مسیرهایی استفاده کنند که طالبان در گذشته برای گسترش نفوذ خود استفاده کرده بود.
هشدارهایی که هنوز عملی نشده‌اند
در میان مقام‌های طالبان، نورالله نوری، وزیر سرحدات و قبایل، از جمله مقام‌هایی است که به‌طور پی‌هم به پاکستان هشدار داده است. اما در سطح رهبری طالبان، واکنش‌ها محتاطانه‌تر بوده و بسیاری از مقام‌های ارشد این گروه در برابر حملات اخیر سکوت کرده‌اند.
امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان، نیز در نشست مسکو گفت که مشکل با پاکستان می‌تواند از طریق مذاکره حل شود.
این موضع در کنار رد ادعای حملات پهپادی علیه پاکستان، یک پیام روشن دارد: طالبان در شرایط کنونی نمی‌خواهد وارد مرحله‌ای شود که کنترول آن برایش دشوار باشد. اما، واقعیت این است که روابط از مرحله‌ای عبور کرده که دوباره به حالت عادی برگردد.
طالبان در آغاز بحران از پاسخ شدید، پیشروی تا پیشاور و حتی تصرف پنجاب سخن می‌گفت. اما اکنون، به جای عملی کردن این تهدیدها، تلاش می‌کند از تشدید رویارویی جلوگیری کند.
به همین دلیل، آنچه امروز در برابر پاکستان دیده می‌شود، بیش از آن‌که یک سیاست تهاجمی باشد، نوعی عقب‌نشینی حساب‌شده است؛ عقب‌نشینی‌ای که از ناتوانی نظامی طالبان، نگرانی از هدف قرار گرفتن رهبران این گروه، اختلاف بر سر تی‌تی‌پی و فشارهای هم‌زمان سیاسی و نظامی پاکستان ناشی می‌شود.
