طالبان از کشف یک کارخانه تولید مواد مخدر در هلمند خبر داد

چین هنوز حمله روسیه بر اوکراین را محکوم نکرده یا آن را تهاجم نخوانده است، اما نگرانی عمیق خود را در مورد جنگ ابراز کرده است. این کشور همچنین با تحریم‌های اقتصادی روسیه بر سر اوکراین مخالفت کرده است؛ تحریم‌هایی که می‌گوید یکجانبه است و شورای امنیت سازمان ملل آن‌ها را مجاز نمی‌داند.

به گزارش رویترز، معاون وزیر خارجه چین که در یک نشست امنیتی در پکن صحبت می‌کرد، گفت: «تحریم‌ها علیه روسیه بیش از پیش ظالمانه‌تر می‌شود» و افزود که شهروندان روس «بدون هیچ دلیلی» از دارایی‌های‌شان در خارج محروم شده‌اند.

او افزود: «تاریخ بارها ثابت کرده است که تحریم‌ نمی‌تواند مشکلات را حل کند. تحریم‌ها فقط به مردم عادی آسیب می‌زند، بر سیستم اقتصادی و مالی تأثیر می‌گذارد و اقتصاد جهانی را بدتر می‌کند.»

معاون وزیر خارجه چین در حالی از تحریم‌های غرب علیه روسیه انتقاد می‌کند که جو بایدن، رئیس‌جمهور امریکا در تماس تلفونی روز جمعه خود با شی جین پینگ، به همتای چینی‌اش درباره «پیامدهای» حمایت مادی از حمله روسیه هشدار داد.

مسکو از ناتو ضمانت‌های الزام‌آور قانونی خواسته است که مرزهایش را به سوی روسیه گسترش ندهد و به مرزهای سال ۱۹۹۷ خود برگردد.

معاون وزیر خارجه چین می‌گوید: «این پیگیری امنیت مطلق توسط ناتو دقیقاً منجر به عدم امنیت می‌شود. عواقب مواجه ساختن یک قدرت بزرگ با شرایط ناخوشایند، به ویژه یک قدرت هسته‌ای، حتا غیرقابل تصورتر است.»

پیش از این سرمنشی سازمان ملل در باره تشدید بیشتر جنگ در اوکراین هشدار داده بود. او گفته بود: «چشم‌انداز جنگ هسته‌ای که زمانی غیرقابل‌تصور بود، اکنون به دایره رویدادهای امکان‌پذیر بازگشته است.»

روزنامه واشنگتن‌پست گزارش مفصلی از جریان تکسی‌رانی این وزیر پیشین نشر کرده است. پاینده که اکنون برای شرکت تکسی‌رانی "اوبر" رانندگی می‌کند، به این روزنامه گفته است که مبارزه امریکا برای دموکراسی و حقوق بشر در کشورش یک "تظاهر" بود.

این سوال که چه اتفاقی افتاد و چه کسی مقصر سقوط بود، ذهن پاینده را به خود مشغول کرده است. او هموطنان افغان خود را نیز مقصر می‌داند. پاینده می‌گوید: «اگر جدی بگویم، ما اراده جمعی برای اصلاحات نداشتیم.»

پاینده همچنین گفت که خود را نیز مقصر می‌داند و افزوده است که آرزو می‌کرده هیچ‌گاه سمت وزیر مالیه را در پایان سال ۲۰۲۰ قبول نمی‌کرد.

پاینده گفت: «زشتی‌های زیادی دیدیم و شکست خوردیم. من بخشی از شکست بودم. وقتی به بدبختی مردم نگاه می‌کنی و احساس مسئولیت می‌کنی، سخت است.»

خالد پاینده در کنار شغل تکسی‌رانی، به عنوان استاد مهمان در دانشگاه جورج تاون نیز کار می‌کند؛ اما معاش او در این دانشگاه نمی‌تواند مخارچ زندگی‌اش را تأمین کند.

پاینده می گوید که از شغل تکسی‌رانی اش "شکرگزار" است و این‌که از روزگار "ناامید نشده است" برایش اهمیت دارد.

خالد پاینده در سال ۲۰۱۵ واجد شرایط ویزه مخصوص مهاجرت به امریکا شد و در سال ۲۰۱۹ به این کشور نقل مکان کرد.

او اکنون با همسر و چهار فرزندش در ایالت ویرجینای امریکا زندگی می‌کند.

خالد پاینده برای مدت کوتاهی وزیر مالیه افغانستان شد، اما یک هفته قبل از سقوط افغانستان به دست طالبان، از سمتش در این وزارت به دلیل اختلاف با اشرف غنی، رئیس جمهور فراری افغانستان استعفا کرد و به خانواده‌اش در امریکا پیوست.

پیش از این، سید احمدشاه سادات، وزیر سابق مخابرات افغانستان که در سال ۲۰۲۰ به آلمان مهاجرت کرده، به شغل غذارسانی در این کشور روی آورده بود.

ناحیه چهارم از نواحی پر نفوس شهر کابل است. در ویب‌سایت شهرداری کابل آمده است که نفوس این ناحیه به ۴۰۰ هزار نفر می‌رسد.

پیش از این طالبان واژه فارسی "دانشگاه" را از لوحه دانشگاه بلخ حذف کرده بودند.

موضوع به رسمیت شناختن طالبان پس از اجماع منطقه‌ای را نماینده پاکستان هنگام تمدید ماموریت سازمان ملل در افغانستان مطرح کرده است.

به گزارش روزنامه پاکستانی دان، منیر اکرم در پاسخ به این سوال که آیا رای‌گیری اخیر سازمان ملل در باره تمدید ماموریت یوناما بر موضع پاکستان در باره به رسمیت شناختن طالبان تاثیر می‌گذارد، گفت: «زمانی که اجماع وجود داشته باشد، به ویژه در میان کشورهای منطقه، این کار را انجام خواهیم داد.»

قرار است شش همسایه نزدیک افغانستان ماه آینده نشستی در چین برگزار کنند. به گزارش این روزنامه، به رسمیت شناختن گروه طالبان یکی از موضوعات اصلی در دستور کار این نشست خواهد بود. چین، ایران، پاکستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان در این نشست حضور خواهند داشت. یک هیئت طالبان نیز در این نشست شرکت خواهد کرد.

احتمال حضور روسیه نیز در این نشست می‌رود. هند اما دعوت نشده است.

به گفته نماینده پاکستان قطع‌نامه سازمان ملل که روز پنج‌شنبه به تصویب رسید و ماموریت یوناما را برای یک سال دیگر تمدید کرد، یک کاستی دارد: «هیچ اشاره‌ای به دولت غیررسمی در افغانستان نشده است.»

نماینده پاکستان همچنین گفته است که نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان «باید با رضایت و همکاری مقامات محلی عمل کند و از نظر ما عدم موجودیت آنان در این قطع‌نامه، کاستی ماموریت است.»

این زنان جزو گروهی بودند که می‌خواستند از افغانستان تحت حاکمیت طالبان فرار کنند.

عایشه جهانگیر، نویسنده این یادداشت گفته است جامعه جهانی طی دو دهه گذشته از خون و ثروت خود هزینه کرد تا حکومتی براساس انتخابات در افغانستان ایجاد شود، اما طالبان این حکومت را در چند روز سرنگون کرد و رسانه‌ها در عرض چند هفته تمام ماجرا را از رادار خود بیرون انداختند.

خانم جهانگیر نوشته با آنکه دیگر رسانه‌های جهانی توجهی به افغانستان ندارد، هنوز رنج مردم این کشور ادامه یافته است.

هفت ماه پس از تسلط طالبان بر افغانستان، هنوز مکاتب دخترانه همچنان بسته است.

موانع در برابر زنان جوان و تحصیلات عالی در بالاترین حد خود قرار دارد، زنان از بیشترین مشاغل دارای معاش منع شده‌اند، ورزش زنان ممنوع شده است و بیش از ۷۲ درصد از زنان روزنامه‌نگار شغل خود را از دست داده‌اند.

در نخستین روزهای بازگشت طالبان به قدرت، وزارت امور زنان به سرعت توسط طالبان حذف شد و جای آنرا وزارت بدنام امر به معروف و نهی از منکر گرفت.

این وزارتخانه بعداً مجموعه‌ای از محدودیت‌ها را در برابر حق سفر زنان وضع کرد. زنان بخاطر برگزاری تظاهرات مسالمت‌آمیز برای حق کار، تحصیل و بهداشت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. طالبان آنها را ربودند و اکنون تعداد بیشتری از مردم دختران خود را می‌فروشند تا بتوانند زنده بمانند.

با این حال، "سکوت کر کننده‌"ای در رسانه‌های بین‌المللی وجود دارد. به نظر می‌رسد رسانه‌های جهانی از وضعیت اسفبار مردم افغانستان، به ویژه زنان این کشور، خسته شده‌اند.

دشواری زندگی یک زن تحت حاکمیت طالبان برای دنیای بیرون از افغانستان پوشیده نیست. با این حال رسانه‌های بین‌المللی به طور فزاینده‌ای به سرنوشت زنان افغانستان بی‌علاقه شده‌اند.

پس از پوشش اولیه سقوط کابل که اتاق‌های خبر را برای چند هفته مشغول نگه داشت، به محض خروج نیروهای بین‌المللی و پیمان‌کاران غربی از افغانستان، رسانه‌های بین‌المللی نیز افغانستان را ترک کردند.

گاردین نوشته است رها کردن افغانستان توسط ایالات متحده، مردم این کشور را در مسیر پر از ارعاب، وحشت و حبس قرار داد. این روزنامه گفته مردم افغانستان این وضعیت را پیشبینی کرده بودند. نقض حقوق بشر، فقر و "بی‌تابعیتی" که بدترین کابوس آنها را به واقعیت تبدیل کرد.

داکتر عایشه جهانگیر، پژوهشگر فوق دکتری در دانشگاه صنعتی سیدنی در این یادداشت در گاردین نوشته است دولت ایالات متحده تنها کسی نیست که به دنیا در مورد آنچه واقعاً در پایان یکی از طولانی‌ترین جنگ‌های تاریخ رخ داده است، دروغ می‌گوید. به گفته او رسانه‌های بین‌المللی نیز با پنهان کردن اطلاعات و پاره کردن صدای بسیاری از افراد آسیب‌دیده دروغ گفتند.

او تأکید کرده که نبود جنگ به معنای تأمین صلح نیست.