• العربية
  • پښتو
  • English
Brand
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • روایت شما
  • ورزش
  • بازار
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • روایت شما
  • ورزش
  • بازار
  • پوسته
  • زبان
    • العربية
    • پښتو
    • English
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • روایت شما
  • ورزش
  • بازار
کلیه حقوق قانونی این سایت متعلق به ولانت‌مدیا است.
volant media logo

براندازی طالبان یا دعوت به کمپ دیوید؛ اگر ترامپ پیروز انتخابات شود با طالبان چه خواهد کرد؟

عارف یعقوبی
عارف یعقوبی

روزنامه‌نگار، افغانستان اینترنشنال

۹ عقرب ۱۴۰۳، ۱۴:۰۸ (‎+۰ گرینویچ)به‌روزرسانی: ۱۵:۳۰ (‎+۰ گرینویچ)

جو بایدن، رئیس‌جمهور امریکا که دستور خروج این کشور از افغانستان را صادر کرد و یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های تخلیه در تاریخ امریکا را عملی کرد، به زودی کاخ سفید را به رئیس‌جمهور جدید واگذار خواهد کرد.

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که رقابت میان کامالا هریس و دونالد ترامپ تنگاتنگ است. افغانستان در طول مبارزات انتخاباتی ریاست‌جمهوری امریکا، موضوعی مهم و جنجالی بوده است. جمهوری‌خواهان خروج بحرانی امریکا از افغانستان را «لکه ننگینی» در تاریخ امریکا دانسته و آن را به «بی‌کفایتی جو بایدن» نسبت می‌دهند. در مقابل، دموکرات‌ها بحران افغانستان را میراث دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ توصیف می‌کنند که با توافق‌نامه دوحه میان طالبان و دولت قبلی ترامپ آغاز شد.

چه ترامپ پیروز شود یا هریس، ورود رئیس‌جمهور جدید به کاخ سفید تبعاتی برای افغانستان خواهد داشت.

100%

اگر دونالد ترامپ دوباره به مقام ریاست‌جمهوری برسد، با کسانی در افغانستان روبه‌رو خواهد بود که با مایک پمپئو، وزیر خارجه و زلمی خلیلزاد نماینده ویژه‌اش برای صلح افغانستان، به‌طور مستقیم مذاکره و توافق‌نامه دوحه با آن‌ها را امضا کردند. ترامپ در جریان مبارزات انتخاباتی خود بارها از شیوه خروج امریکا از افغانستان انتقاد کرده، اما توضیحی درباره سیاست خود در مواجهه با طالبان در صورت پیروزی ارائه نکرده است.

برای درک بهتر سیاست‌های احتمالی ترامپ، نگاهی به گذشته و دیدگاه‌های او درباره افغانستان ضروری است. او یکی از برجسته‌ترین مخالفان جنگ امریکا در افغانستان بود. اگرچه اصول ثابتی نداشت، اما مخالفتی شدید و حتی تمسخرآمیز با این جنگ ابراز می‌کرد. از سال ۲۰۱۱، چهار سال قبل از ورود رسمی‌اش به کارزار ریاست‌جمهوری، حملات توییتری را علیه حضور امریکا در افغانستان آغاز کرد.

در مارچ ۲۰۱۲، او توییت کرد: «افغانستان یک فاجعه کامل است. ما نمی‌دانیم چه می‌کنیم. آن‌ها، به علاوه‌ همه‌ چیزهای دیگر، ما را به شدت غارت می‌کنند.»

در سال ۲۰۱۳، توییت‌های ترامپ درباره افغانستان بیشتر شد. در جنوری همان سال نوشت: «بیایید از افغانستان خارج شویم. نیروهای ما توسط افغان‌هایی‌که آموزش داده‌ایم کشته می‌شوند و ما در آنجا میلیاردها دالر هدر می‌دهیم. چه کار مزخرفی! بیایید امریکا را بازسازی کنیم.» او در ماه مارچ نوشت: «باید فوری افغانستان را ترک کنیم. دیگر هیچ زندگی‌ای هدر نرود. اگر مجبور شویم دوباره برگردیم، باید سریع و با قدرت برگردیم.»

ترامپ با شعارهای مخالف جنگ امریکا در افغانستان و تمرکز بر مسائل داخلی، در سال ۲۰۱۶ به ریاست جمهوری امریکا رسید.

'افغان‌ها ارزش جنگیدن ندارند'

بخشی خستگی ترامپ از حضور امریکا در افغانستان ناشی از نارضایتی رأی‌دهندگان امریکایی، به‌ویژه سفیدپوستان طبقه کارگر و با تحصیلات پایین بود. او تلاش کرد انتظارات آن‌ها را برآورده کند و از افغانستان خارج شود. اما خروج از افغانستان ساده نبود. جنرال‌های ارشد امریکا مخالف ترک کامل افغانستان بودند. جنرال مک‌مستر، یکی از مشاوران امنیت ملی ترامپ، به شدت با خروج کامل از افغانستان مخالف بود و به‌قدری در موضع خود پافشاری می‌کرد که یکی از مشاوران ترامپ به‌طور استعاری گفته بود «افغانستان جنگ جنرال مک‌مستر است.»

دونالد ترامپ، در دور قبلی ریاست جمهوری خود، با چهره‌های مختلفی گفت‌وگو کرد تا طرحی برای خروج از افغانستان بیابد. او علاوه بر مشاوره با جنرال‌ها، با تعدادی از سربازان عادی امریکا که در افغانستان مأموریت داشتند نیز صحبت کرد. به روایت باب وودوارد، خبرنگار امریکایی، در تاریخ ۱۸ جنوری ۲۰۱۷، ترامپ در کاخ سفید با سه سرباز و یک عضو نیروی هوایی امریکا که در افغانستان خدمت کرده بودند، طعام صرف کرد. مایک پنس، معاون رئیس‌جمهور، مک‌مستر، مشاور امنیت ملی کاخ‌ سفید و استیو بنن، مشاور ارشد دونالد ترامپ نیز در آنجا حضور داشتند. رئیس‌جمهور گفت: «می‌خواهم بفهمم چرا ما ۱۷ سال است که آنجا [افغانستان] هستیم، وضعیت چگونه است و چه اقداماتی باید انجام دهیم. ایده‌های زیادی از افراد مختلف داریم، اما می‌خواهم از کسانی که در میدان هستند بشنوم.»

پس از این گفت‌وگو، ترامپ با استیو بنن صحبت کرد و گفت: «باید بفهمیم چطور می‌توانیم از آنجا [افغانستان] بیرون بیاییم. افغانستان کاملاً فاسد است. مردم آنجا ارزش جنگیدن ندارند. ناتو هیچ کاری نمی‌کند. آن‌ها مانع هستند. اجازه ندهید به شما بگویند چقدر عالی هستند. همه‌اش چرند است.»

طرح حمایت از 'شورش علیه شورش'

کسانی که از نزدیک با دونالد ترامپ همکاری کرده‌اند، می‌گویند او به شکستن قالب‌های متعارف و ایجاد هرج‌ومرج تمایل دارد و از طرح‌هایی که این قالب‌ها را در هم می‌شکند، حمایت می‌کند. در یکی از نشست‌های مهم کاخ سفید، با حضور چهره‌های کلیدی کابینه ترامپ و لیندسی گراهام، سناتور جمهوری‌خواه، او طرح غیرمعمولی را مطرح می‌کند: نابود کردن طالبان با کمک یک گروه شورشی دیگر.

باب وودوارد، نویسنده دو کتاب درباره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، می‌گوید در یکی از نشست‌های کلیدی کاخ سفید، با حضور چهره‌های کلیدی کابینه و لیندسی گراهام، سناتور جمهوری‌خواه، ترامپ طرح غیرمعمولی را درباره افغانستان و جنگ علیه طالبان مطرح کرد: نابود کردن طالبان با کمک یک گروه شورشی دیگر. در این نشست، لیندسی گراهام سناتور جمهوری‌خواه به ترامپ گفت که اشرف غنی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان، اجازه می‌دهد هر تعداد نیروی ضد تروریسم که امریکا بخواهد، در افغانستان داشته باشد و همچنین می‌تواند پایگاه‌های سازمان اطلاعات مرکزی امریکا (سیا) را هر جای افغانستان که بخواهد، ایجاد کند. اما ترامپ با این دیدگاه مخالف بود و گفت: «ما نمی‌خواهیم آنجا برویم و دموکراسی جفرسونی بفروشیم». او اما به یک طرح غیرمعمولی اشاره کرد که قبلاً مطرح شده بود: «راه پیروزی ما این است که یک گروه شورشی علیه طالبان شورشی راه بیندازیم.»

وودوارد می‌نویسد که طرح «شورش علیه شورش» قبل از این نشست در یکی از نشست‌های ترامپ با همکارانش مطرح شده بود اما معلوم نیست طرح این مسئله توسط کدام یکی از همکارانش و در چه سطحی بوده است. باب وودوارد می‌نویسد که ترامپ ایده یک عملیات شورشی علیه طالبان را بسیار دوست داشت؛ طرحی که نهادهای رسمی مطمئن بودند هیچ‌کس نمی‌تواند در آن پیروز شود. رئیس‌جمهور گفت: «این‌ها [فرماندهان مجاهدین] در دهه ۱۹۸۰ با اسب علیه روس‌ها جنگیدند. [کارشان] عالی بود.»

عملیات «شورش علیه شورش» (Renegade operation) به عملیاتی اشاره دارد که به‌طور مخفیانه یا غیرمتعارف انجام می‌شود و خلاف رویه‌های استاندارد است. این اصطلاح معمولاً به نوعی شورش یا انحراف از رویه‌های معمول اشاره دارد. اشاره ترامپ به اسب‌سواران جنگجو، به فرماندهان مجاهدین، از جمله عبدالرشید دوستم است که با اسب در برابر طالبان جنگیدند.

عبدالرشید دوستم، فرمانده قدرتمند اوزبیک‌تبار، در شکست طالبان در دور اول نقش کلیدی داشت. پس از حمله یازدهم سپتامبر و آغاز لشکرکشی امریکا به افغانستان، دوستم یکی از اولین چهره‌های کلیدی ضد طالبان در شمال افغانستان بود که با نیروهای ویژه امریکا همکاری کرد. در روزهای ابتدایی حملات امریکا علیه طالبان در سال ۲۰۰۱، دو تیم ویژه ارتش امریکا با هلی‌کوپتر وارد افغانستان شدند. بر اساس گفته فرماندهان نیروهای ویژه که این ماموریت را برنامه‌ریزی کرده بودند، یکی از این تیم‌ها به دوستم، فرمانده جنگ‌دیده اتحاد شمال در نزدیکی مزار شریف، پیوست و دیگری به محمد‌قسیم فهیم ملحق شد. امریکایی‌ها در آن زمان از مهارت‌های نظامی دوستم در شکست طالبان ستایش کردند.

پس از گذشت سه سال حکومت طالبان، سیاست امریکا در قبال افغانستان تغییر نکرده است. ترامپ بیشتر به انتقاد از نحوه خروج امریکا از افغانستان پرداخته و موضع مشخصی درباره سیاست آینده این کشور اعلام نکرده است. اما سیاستمداران هم‌حزبی او، مانند قانونگذاران جمهوری‌خواه در کانگرس، نسبت به سیاست‌های طالبان در این سه سال انتقادهای سرسختی داشته‌اند.

اگر ترامپ به کاخ سفید برگردد، طرح‌ پیشنهادی او برای افغانستان چه خواهد بود؟ حمایت از شورش علیه طالبان یا صحبت با عبدل (عبدالغنی برادر) و دعوت از او به کمپ دیوید؟

پربازدیدترین‌ها

داعش مسئولیت قتل روحانی شناخته‌شده پاکستانی را بر عهده گرفت
۱

داعش مسئولیت قتل روحانی شناخته‌شده پاکستانی را بر عهده گرفت

۲

تاجیکستان ۲۵۰ خانواده افغان را اخراج کرد

۳

وزیر کار طالبان: جامعه جهانی نباید موضوع کارگران را سیاسی کند

۴

پارلمان اروپا آپارتاید جنسیتی و تروریستی بودن طالبان را رسما بررسی می‌کند

۵

ارتش پاکستان: طالبان با حمایت از شبه‌نظامیان منافع افغانستان را نادیده گرفته است

•
•
•

مطالب بیشتر

مسلمانان امریکا در انتخابات به کی رای می‌دهند؟

۹ عقرب ۱۴۰۳، ۰۴:۴۶ (‎+۰ گرینویچ)
•
پویا هاشمی

تنها کمتر از یک هفته مانده به انتخابات امریکا، تلاش کارزارهای انتخاباتی دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان بیشتر متمرکز به ایالت‌های کیلدی یا میدان‌های اصلی نبرد شده است. به باور استراتیژیست‌های امریکایی، رقابت در انتخابات ۲۰۲۴ تاریخی و بسیار تنگاتنگ خواهد بود.

در فضای به شدت رقابتی انتخابات امریکا، مساله رای مسلمانان ایالات متحده اهمیت یافته و تاثیرگذاری آن روی سرنوشت نتیجه این روند به طور بی‌پیشینه برای هر دو نامزد برجسته‌تر شده است.

براساس آخرین سرشماری نفوس امریکا که در سال ۲۰۱۸ انجام شده بود، جمعیت مسلمانان امریکایی بیشتر از چهار میلیون و ۹۵۳ هزار نفر گزارش شده است. این جمعیت بیشتر در ایالت‌های سواحل شرقی و غربی امریکا مسکن گزین شده‌اند. کالیفرنیا، نیویارک، ویرجینیا، میشیگان، مریلند، ایلینوی، جورجیا و پنسلوانیا از ایالت‌هایی‌اند که بیشترین جمعیت مسلمان را در خود جا داده‌اند.

100%

اگر چه مسلمانان تنها حدود یک درصد از جمعیت امریکا را تشکیل می‌دهند، اما به دلیل تمرکز بر ایالت‌های کلیدی مانند میشیگان، جورجیا و پنسلوانیا که اغلب با اختلاف اندک در انتخابات پیروز می‌شوند، یک بلوک رای‌دهنده مهم به شمار می‌آیند.

جو بایدن در انتخابات ۲۰۲۰ با گرفتن رای ۶۵ درصد رای مسلمانان در این ایالت‌ها، توانست انتخابات را از ترامپ ببرد. حمایت مسلمانان برای پیروزی بایدن حیاتی بود، زیرا او در ایالت‌های کلیدی با اختلاف اندکی برنده شد. جو بایدن در انتخابات قبلی توانست ایالت جورجیا را تنها با اختلاف ۱۲ هزار رای برنده شود، ایالتی که بیش از ۶۱ هزار رای‌دهنده مسلمان در آن سکونت می‌کنند. بایدن در انتخابات ۲۰۲۰ پنسلوانیا نیز با اختلاف ۸۱ هزار رای برنده شد. تعداد رای دهندگان مسلمان در این ایالت به ۱۲۵ هزار نفر می‌رسد.

از سوی دیگر براساس یافته‌های مرکز پژهشی پیو، ۶۲ درصد از جمعیت مسلمان به گونه سنتی تمایل حزبی به دموکرات‌ها دارند، ۱۷ درصد وابسته‌گی حزبی به جمهوری‌خواهان دارند و بقیه ۲۱ درصد مستقل اند. اما ظاهرا در این دوره معادلات تغییر کرده و آمار و ارقام برهم خورده است.

چرا حمایت مسلمانان از دموکرات‌ها کم‌رنگ شده است؟

انستیتوت مطالعات پالیسی‌های اجتماعی و همگرایی که در ایالت میشیگان موقعیت دارد، در پژوهشی در ماه سپتامبر نوشته بود که در این انتخابات، جامعه مسلمانان بیش از هر زمانی در مورد یک مسئله سیاسی متحد به نظر می‌رسند؛ و آن موضع‌گیری دولت امریکا در قبال جنگ غزه است. به نوشته این انستیتوت هر نامزدی که امید به جلب حمایت بخش‌های بزرگی از رای دهندگان مسلمان را دارد، باید به خواسته‌های رای‌‌دهندگان مسلمان برای پایان دادن جنگ غزه پاسخ دهد.

حمایت سیاسی و نظامی گسترده اداره بایدن از اسرائيل در جنگ غزه، باعث شده که برخی از جوامع مسلمان از دموکرات‌ها فاصله بگیرند.

اما جنگ غزه تنها مسئله رای‌دهندگان مسلمان نیست، مبارزه با اسلام‌هراسی، سیاست حمایت از خانواده‌های سنتی و برنامه‌های بیمه صحی از مواردی‌اند که امریکا‌یی‌های مسلمان در انتخاب خود مد نظر خواهند گرفت.

100%

چی کسی در نظرسنجی‌ها در میان رای‌دهنده‌های مسلمان پیشتاز است؟

شورای روابط امریکایی-اسلامی (CAIR) درنظرسنجی‌ای که از ۴۰ هزار رای‌دهنده مسلمان در شش ایالت کلیدی انجام داده، دریافته است که با وجود نارضایتی جامعه مسلمان امریکایی از دموکرات‌ها، در میان رای‌دهندگان آن کامالا هریس با۲۹.۴ درصد نسبت به دونالد ترامپ با ۱۱.۲ درصد پیشتاز است.

در این نظرسنجی آنچه حائز اهمیت است، میزان حمایت مسلمانان از جیل استاین، نامزد حزب سبز ۲۹.۱ درصد است. بیشتر رای دهندگان مسلمانان این حمایت را نوعی از اعتراض در برابر سیاست دموکرات‌ها در قبال جنگ غزه خوانده‌اند.

جیل استاین
100%
جیل استاین

که در سال ۲۰۱۶ هم نامزد بود و هیلاری کلینتون نامزد آن‌وقت دموکرات‌ها پس از شکست در مقابل ترامپ، او را مخرب رای خود دانسته بود؛ در نظرسنجی CAIR توانسته است در سه ایالت کلیدی آریزونا، ویسکانسن و مهم‌تر از همه میشیگان میزان حمایت قابل توجهی از حمایت مسلمانان را کسب کند. و این میزان حمایت می‌تواند به دموکرات‌ها زنگ خطر باشد.

حمایت از ترامپ

امیر غالب، شهردار همترامک در ایالت میشیگان و اهل یمن، به‌عنوان اولین امریکایی عرب و اولین مسلمان که این شهر را مدیریت می‌کند، از دونالد ترامپ حمایت کرد و او را «مرد صلح» توصیف کرد. این چرخش کلان در موضع‌گیری مسلمانان و ترامپ نشان‌دهنده تغییرات قابل توجهی است. ترامپ با کسب حمایت امیر غالب، در تلاش است تا با جامعه مسلمان و عرب امریکایی در این ایالت ارتباط برقرار کند و به‌نظر می‌رسد که قصد دارد با این حمایت، شمار قابل توجهی از رای‌دهندگان مسلمان در دیگر ایالت‌ها را نیز به سمت خود جلب کند. حضور ترامپ در کنار شماری از رهبران مسلمان در ایالت میشیگان، صحنه‌ای غیرمعمول بود و نشان‌دهنده تغییر در سیاست‌های او و دیدگاه مسلمانان در انتخابات ریاست جمهوری امسال با دوره قبلی است. رای دهندگان مسلمان تنها در ایالت میشیگان پر اهمیت نیست.

امیر غالب و دونالد ترامپ
100%
امیر غالب و دونالد ترامپ

ترس از بازگشت 'قانون منع مهاجرت مسلمانان'

یکی از نگرانی‌های مهم در میان مسلمانان امریکا این است که با پیروزی ترامپ، ممکن است «قانون منع مهاجرت مسلمانان» به امریکا دوباره روی کار شود. به همین دلیل، کامالا هریس به‌دنبال این تا مسلمان‌ها از ترامپ رو برگردانند. باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین امریکا، در کمپین انتخاباتی هریس در ایالت پنسیلوانیا، از مسلمانان خواست که به ترامپ رأی ندهند. او به یاد مسلمانان آورد که ترامپ در دوره گذشته سیاست‌های سختگیرانه‌ای علیه آن‌ها داشت و گفت: «اگر شما یک مسلمان امریکایی هستید و از اتفاقاتی که در خاورمیانه روی می‌دهد ناراحت هستید، چرا به کسی رأی می‌دهید که ممنوعیت مسلمانان را تصویب کرده و مکرراً نشان می‌دهد که شما بخشی از جامعه امریکایی ما نیستید؟»

100%

نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری امریکا هنوز مشخص نیست، اما یک چیز واضح است: نقش مسلمانان در این انتخابات می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد. مسلمانان امریکا برای سال‌ها بر بهبود و ساخت ظرفیت‌های نهادی تمرکز کرده‌اند تا شیوه تعامل مسلمانان در سیاست تغییر کند. به‌نظر می‌رسد که در این مسیر پیشرفت‌های قابل توجهی حاصل شده است و جامعه مسلمانان به تدریج در تلاش است تا تأثیر بیشتری در عرصه سیاسی داشته باشد.

واقعیت دو چهره «میانه‌رو و افراطی» طالبان

۹ عقرب ۱۴۰۳، ۰۰:۳۵ (‎+۰ گرینویچ)
•
فضل محمود فضلی

هبت‌الله آخوندزاده، رهبر طالبان، تلاش می‌کند تا مردم افغانستان را به تسلیم شدن به ایدیولوژی افراطی مدرسه اکوره‌ وادار کند. رسانه‌ها و کارشناسان باور دارند که این تلاش در سه سال اخیر با چالش مواجه شده‌است.

حقیقت این است که با توجه به ساختار، تاریخ و فرهنگ سیاسی متنوع جامعه افغانستان، مسیر افغان‌ها از طالبان جدا است. حتا، طالبان نیز با تسلیمی به این ایدیولوژی مشکل دارند.

پس از توافق ننگین دوحه بین طالبان و ایالات متحده، یک شکاف آشکار در درون طالبان ظاهر شد که آن را می‌توان نتیجه روابط امریکا با گروهی از طالبان دانست.

تیم مذاکره کننده امریکا در قطر با ایجاد شکاف دو هدف را دنبال می‌کرد. یکی، معامله با طالبان را برای امریکایی‌ها و کشورهای متحد خود این گونه توجیه کنند که طالبان تغییر کرده و تمام اعضای آن به ایدیولوژی افراطی مدرسه اکوره اعتقاد ندارند.

دوم، امریکایی‌ها می‌خواستند نشان دهند جنگ شان در افغانستان موفق بوده و از طالبان تضمینی برای خروج امن نیروهای امریکایی از افغانستان دریافت کرده‌اند.

علاوه بر این، زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه امریکا قبل از توافق دوحه موفق شد چهره‌های سیاسی و جهادی افغانستان و کشورهای متحد امریکا را متقاعد کند که طالبان نسبت به دهه نود تغییر کرده و این ظرفیت را دارند که به عنوان یک گروه میانه‌رو با سایر افغان‌ها و نیز با جهان تعامل داشته باشد.

رسانه‌های امریکایی و نویسندگان نزدیک به امریکا نیز در معرفی طالبان به عنوان یک گروه میانه‌رو نقش بازی کردند. حالا، مردم اکثرا اعتراف می‌کنند که فریب این اشتباه را خورده اند و برخی هم از شرم فریبکاری امریکا سکوت اختیار کرده‌اند.

ترکیب تیم مذاکره‌کننده طالبان و نقش ایالات متحده آمریکا در آن

همان‌طور که نماینده ویژه ایالات متحده در ساختار و ترکیب تیم مذاکره کننده صلح جمهوریت مداخله کرد، در ترکیب تیم مذاکره کننده طالبان نیز اعمال نفوذ کرد.

تیم مذاکره کننده طالبان از سال ۲۰۱۳ به تدریج زیر تاثیر ایالات متحده شکل گرفت که متشکل از چند گروه بود.

گروه تی‌۵ که هسته اصلی تیم مذاکره‌کننده طالبان را تشکیل می‌داد، از گوانتانامو به دوحه منتقل شدند و در آنجا در مذاکرات جابجا و فرصت‌ دیدارها برای آن ها فراهم شد.

گروه دیگر طالبانی بودند که بیشتر آن‌ها از امارات متحده عربی به دوحه آمده بودند و کاروبار شان تجارت هم بود.

موضوع دیگر شامل ساختن عبدالغنی برادر در گروه مذاکره کننده، بر خلاف میل هبت‌الله و توسط نماینده ویژه امریکا بود. هنگامی که مذاکرات در سال ۲۰۱۸ آغاز شد، هبت‌الله، عبدالحکیم حقانی، فرد نزدیک به خود را به رهبری مذاکرات منصوب کرد. اما در نتیجه معامله نماینده ویژه امریکا با جنرال باجوه، رئیس وقت ارتش پاکستان، برادر از زندانی در پاکستان رها شده و به عنوان رئیس هیئت طالبان منصوب شد.

موضوع دیگر شامل کردن شاخه یعقوب مجاهد، از جمله کاکای او به تیم مذاکره کننده بود. یعقوب که در سال ۲۰۱۸ و اوایل سال ۲۰۱۹ توسط هبت‌الله به طور کامل منزوی شده بود، با میانجیگری پاکستان به عنوان نماینده ویژه و معاون هبت‌الله منصوب شد.

طرح دیگر امریکا قرار گرفتن شبکه حقانی در هیئت مذاکره کننده طالبان بود؛ انس حقانی در نتیجه فشارها بر حکومت افغانستان برای نشان دادن "همه شمول بودن" هیئت مذاکره‌کننده طالبان از زندان بگرام آزاد شد و او به هیئت مذاکره کننده طالبان پیوست و به این ترتیب، یک بار دیگر سراج حقانی به شکل نمادین به عنوان معاون دیگر هبت‌الله تعیین شد.

در همین‌حال، طالبان طرفدار ایران تا آخر به تیم دوحه نپیوستند.

نماینده ویژه امریکا در آستانه مذاکرات دوحه اصرار داشت که تیم مذاکره‌کننده طالبان از موضع شورای کویته هم نمایندگی کند. اما اگر به روند هفت ساله تشکیل تیم مذاکره کننده طالبان نگاه شود، به نظر می‌رسد که این ترکیب نه تنها از طالبان در کویته نمایندگی کامل نمی‌کرد، بلکه اکثریت اعضای آن تقریبا یک دهه با شورای کویته نه تماس مستقیم داشتند و نه هم غیرمستقیم.

اعضای تیم طالبان روابط بسیار نزدیکی با امریکا داشتند و حتی گفت‌وگوی شان با دیگر افغان‌ها و دیپلومات‌های خارجی سبک بسیار امریکایی داشت. به این معنی که آن‌ها نیز مانند دیپلومات‌های امریکایی در ارتباط به یک مسئله مشخص، پیام‌های متفاوت و متضاد به افراد مختلف می‌دادند تا یک نوع سردرگمی ایجاد کنند.

این رفتارهای مبهم نتیجه کارگاه‌های آموزشی‌ای بود که بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ توسط سازمان‌های غیردولتی موظف شده ایالات متحده در دوحه برای آنها داده شده بود.

قول‌وقرارهای طالبان کابل‌نشین با امریکا

ایالات متحده از طالبان مستقر در کابل خواسته‌است تا هبت‌الله را تشویق کنند که در اداره کشور دخالت نکند و تنها به عنوان یک رهبر مذهبی باقی بماند.

همچنین، دستورات بزرگ مذهبی این گروه باید توسط یک شورای مشورتی اتخاذ شود تا طالبان با انعطاف‌پذیری و تدبیر سیاسی زمینه برسمیت شناختن حکومت خود را فراهم کنند و ضمیمه‌های مخفی توافقنامه دوحه نیز به راحتی عملی شوند.

تضادها و رقابت‌های مخفی طالبان بر سر قدرت، پس از سال ۱۴۰۰ به تدریج خود را آشکار ساخته است. طالبان مقیم کابل که به زور توافقنامه دوحه به قدرت رسیده‌اند و به اجرای تعهدات پنهانی و آشکار آن با امریکا متعهد هستند، اکنون نهادهای دولت را در کابل در اختیار دارند و هر روز در میدان سیاست و نظامی، در مقایسه با هبت‌الله قوی‌تر می‌شوند.

آنها به ایالات متحده گفته‌اند نظامی ایجاد خواهند کرد که کشورهای جهان آن را معتدل یابند، اما در واقعیت، این یک مجوز پنهانی برای طالبان است تا هر طور که مایل اند، بر افغان‌ها ظلم کنند و وضعیت را به کمک رسانه‌های غربی به طور مطلوب بازتاب دهند. این ریاکاری سیاسی عنصر اصلی استراتژی طالبان در دوحه بود تا همه باور کنند که با به اصطلاح طالبان مدرن رو‌به‌رو اند.

پس از سقوط کابل، طالبان کابل‌نشین به زندگی مجلل روی آورده‌اند. آنها برای ازدواج مجدد و داشتن موتر با هم رقابت می‌کنند، در رستورانت‌های لوکس مهمانی برگزار می‌کنند و در تجارت و قراردادهای دولتی سهم دارند.

آنها برای تعطیلات به دوبی و کشورهای آسیای میانه می‌روند و به یوتیوبران زن پول می‌دهند تا از طالبان چهره معتدل ترسیم کنند. این گروه از سوی همتایان غربی خود «طالبان تجاری» نامیده می‌شوند، زیرا بیشتر بر ثروت، تبلیغات شخصی و بازرگانی تمرکز دارد تا ایدیولوژی یا عقیده.

طالبان مستقر در قندهار؛ موضع سختگیرانه اکوره

در سوی دیگر،هبت‌الله آخندزاده و دوستان نزدیکش در حلقه قندهار تلاش دارند سخت‌ترین و افراطی‌ترین حاکمیتی مبتنی بر آموزه‌های مدرسه اکوره را بر افغان‌ها تحمیل کنند.

دیدگاه هبت‌الله این است که در افغانستان باید تنها تفسیر او از اسلام عملی شود و جایی برای انتقاد و مخالفت وجود نداشته باشد. این اندیشه رادیکال که از تفکر مدرسه اکوره سرچشمه می‌گیرد، می‌خواهد که تمام مردم افغانستان مانند هبت‌الله فکر کنند و با تنوع آرا و سبک زندگی مخالف است.

در حالی که طالبان دوحه‌نشین مدعی میانه رو بودن هستند و می‌گویند که رژیم شان برای آغاز تحصیل دختران رهنمودها و تدابیری را روی دست می‌گیرد؛ اما هبت‌الله و دوستانش مانند ملا ندیم، در جهت مخالف در حرکت هستند.

آنها هنوز هم در مورد حق آموزش دختران بر اساس شریعت اختلاف نظر دارند. هبت‌الله در پیام‌های صوتی‌اش حتا مخالفت خود را با مکاتب عصری پسرانه نیز ابراز داشته‌است.

هبت‌الله در سخنرانی‌هایش نفرت خود را از رسانه‌های مدرن مانند تلویزیون نشان داده و اخیراً در یک سخنرانی در تخار گفت: «در بیست سال اخیر افغان‌ها از مسیر اسلام دور شده اند، زیرا بسیاری از مردم تلویزیون تماشا می کنند.»

بین طالبان دوحه و قندهار در گسترش ظلم، استبداد و ترس تفاوتی وجود ندارد. هر دو گروه مردم را می‌کشند وشکنجه می‌کنند که این موضوع به یک روال عادی تبدیل شده‌است.

هبت‌الله از این اقدامات خود پشیمان نیست. به تازگی او به کشتار زندانیان در قندوز اذعان کرده و گفت که عاملان این قتل‌ها از وظیفه برکنار شده یا تغییر یافته‌اند. این نشان می‌دهد که چگونه عادی‌سازی چنین ظلم‌هایی در میان رهبران طالبان جا افتاده‌است.

هرچند تضاد آشکار میان طالبان کابل‌نشین و قندهار‌نشین دیده می شود اما، گروهی از رسانه‌های غربی تلاش دارند که یک بخشی از طالبان را به جهان میانه‌رو معرفی کنند.

از نظر من، این نوع تفکیک همان‌طور که مشکلات کشور را در گذشته حل نکرد، اکنون نیز فقط درد و رنج افغان‌ها را افزایش می‌دهد.

درس‌هایی از ریاکاری طالبان

اول، هیچ گروه افراطی قابل اصلاح نیست؛ هر نوع خوش‌بینی و تلاش در این زمینه، تکرار تجارب تلخ گذشته و یک اشتباه بزرگ است.

دوم، خواستن هر نوع کمک از بیگانگان برای حل مسایل سیاسی کشور یا دخیل کردن آنها در امور داخلی، به معنای تکرار تجارب ناکام قبلی و درس نگرفتن از تاریخ است. اشتراک در کنفرانس‌ها و برنامه‌های خارجی‌ها و دلبستگی به آنها به امید ایجاد تغییر مثبت در افغانستان، هیچ نتیجه‌ای ندارد. تجربه نشان داده‌است که هیچ خارجی در بر خورد با افغانستان صادق نیست.

سوم، مواضع کنونی خارجی‌ها در مورد ارزش‌های حقوق بشری، حقوق زنان و آموزش دختران نیز پر از منافقت است. آنها در گذشته برای دفاع از همین ارزش‌ها جنگ‌ها به راه می‌انداختند.

اما در آستانه روند دوحه برای افغان‌ها گفتند که دیگر از حقوق بشری آنها، کار زنان و تحصیل دختران حمایت نمی‌کنند.در این راستا اصلا نباید به آنها اعتماد کنیم و بهترین راه برای ما این است که بدون کمک آنها راه پیشرفت را انتخاب کنیم.

چهارم، جامعه افغانستان یک جامعه متنوع فکری است و تلاش هبت الله برای اداره این کشور بر اساس آموزه‌های مدرسه اکوره با شکست مواجه می‌شود.جامعه افغانستان افراط‌گرایی طالبان را رد کرده‌است. این واکنش جامعه در کنار اراده نیاز به تدبیر، انسجام، و تلاش دارد که ملی‌گرایان افغان باید آن را انجام دهند. این راه موفقیت است، حتی اگر دشوار، نفس‌گیر و زمان‌بر باشد.

پنجم، سلطه هیچ گروه نیابتی بر افغانستان و به دستور بیگانگان، پایدار نیست. زیرا، با واقعیت‌های سیاسی افغانستان همخوانی ندارد. همچنین، قدرت‌های خارجی عمداً به خاطر منافع خود در میان گروه‌های نیابتی تفرقه می‌اندازند و آنان را در برابر یک دیگر قرار می‌دهند.

ششم، این انتظار که در نتیجه مداخلات خارجی، حاکمیت ملی در افغانستان احیا شود، کاملاً پوچ است. تمام ملی‌گرایان افغان باید اختلافات خود را کنار بگذارند و بر راه‌های عملی و مشورت در مورد مسایل بزرگ ملی کشور تمرکز کنند.

انتخابات امریکا چه معنایی برای پاکستان دارد؟

۸ عقرب ۱۴۰۳، ۰۰:۲۱ (‎+۰ گرینویچ)

روزنامه پاکستانی دان در تحلیلی نوشت که پیروزی ترامپ یا هریس تاثیر چندانی بر جایگاه پاکستان در سیاست خارجی ایالات متحده نخواهد داشت، زیرا واشنگتن پاکستان را از زاویه روابط با چین، هند و ایران می‌نگرد.

اوزیر یونس، تحلیلگر روزنامه، در این مقاله با اشاره به خروج امریکا از افغانستان و گسترش روابط واشنگتن با دهلی‌نو، توضیح می‌دهد که این عوامل به کاهش اهمیت پاکستان انجامیده است.

به گفته او، «با توجه به تعمیق روابط پاکستان و چین، بسیاری از کارشناسان امنیت ملی امریکا از هر دو حزب معتقدند که تلاش برای جلوگیری از نزدیکی پاکستان به مدار ژئوپلیتیک چین بی‌فایده است.»

نویسنده همچنین یادآور می‌شود که این نگرش در هر دو حزب امریکا دیده می‌شود و به همین دلیل، واشنگتن اخیراً شرکت‌هایی که به برنامه موشکی پاکستان تجهیزات تامین کرده‌اند، تحریم کرده است.

اوزیر یونس با مرور تاریخچه روابط امریکا و پاکستان طی دو دهه گذشته، به تغییرات کلیدی در دوران ریاست‌جمهوری اوباما و تشدید آن در دوره ترامپ اشاره می‌کند. استراتژی امنیت ملی ۲۰۱۷ ترامپ نیز این تغییر را به وضوح نشان داد و محوریت خود را بر تهدیدات تروریست‌ها و شبه‌نظامیان فراملی مستقر در پاکستان گذاشته بود. در این سند، از پاکستان خواسته شده بود تا اقدامات ضدتروریستی خود را افزایش دهد و به‌عنوان کشوری مسئول در قبال تسلیحات هسته‌ای عمل کند.

براساس مقاله، در استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۲ دولت بایدن حتی به پاکستان اشاره‌ای نشده است، که این امر حاکی از آن است که امریکا تا حدی از پاکستان عبور کرده است.

در مقاله آمده است: «وزارت خارجه ایالات متحده اهداف دیپلوماتیک خود در روابط با اسلام‌آباد را به حوزه‌های محدودتری مانند مقابله با تروریسم و تقویت ثبات منطقه‌ای کاهش داده است و تأکید می‌کند که توانایی‌های نظامی پاکستان نباید تهدیدی برای امریکا یا متحدان و شرکای آن باشد.»

در ادامه، نویسنده پیش‌بینی می‌کند که در صورت ریاست‌جمهوری کامالا هریس، احتمالاً رویکرد دولت بایدن در قبال پاکستان تا حدودی ادامه خواهد یافت، هرچند ممکن است به دلیل سوابق هریس در حمایت از حقوق بشر و محیط زیست، دولت او در این موارد تاکید بیشتری داشته باشد.

در مقابل، ریاست‌جمهوری ترامپ می‌تواند با تغییراتی همراه باشد، عمدتاً به دلیل شخصیت و دیدگاه‌های خاص او. اگرچه برخی انتظار دارند که ترامپ نسبت به ارتش پاکستان در زمینه دموکراسی و بازداشت عمران خان موضع سختگیرانه‌ای اتخاذ کند، اما نویسنده باور دارد که ترامپ به رهبران قدرتمند نظامی علاقه‌مند است و احتمالاً تنها به بیان اظهاراتی سطحی در مورد دموکراسی بسنده خواهد کرد.

نویسنده در پایان اشاره می‌کند که برخی تصمیمات پاکستان، مانند عادی‌سازی روابط با هند یا تعهد به مقابله با تروریسم فرامنطقه‌ای، می‌تواند به بهبود تعامل امریکا با پاکستان کمک کند. با این حال، تصمیمات کلیدی در این زمینه همچنان در دستان نهاد نظامی پاکستان است و به این ترتیب، ارتش احتمالاً همچنان شریک اصلی واشنگتن در تعاملات دو کشور خواهد ماند.

همزمان با افزایش نارضایتی از غرب، گروه بریکس اهمیت پیدا کرده‌است

۷ عقرب ۱۴۰۳، ۱۷:۲۱ (‎+۰ گرینویچ)

بریکس، باشگاه اقتصادهای نوظهور، ممکن است هنوز فاصله زیادی با رقابت با صندوق بین‌المللی پول یا به چالش کشیدن سلطه دالر امریکا در نظام مالی جهان داشته باشد. اما، اولین نشست بریکس با اعضای جدیدش، نشان می‌دهد که این گروه وزن بیشتری پیدا کرده‌است.

رویترز در تحلیلی نوشت در حالی که نگرانی‌ها از انتخابات امریکا بر نشست این هفته روسای شرکت‌های مالی جهان در واشنگتن سایه افکنده بود، ولادیمیر پوتین با لبخندی در شهر کازان روسیه، از رهبران کشورهایی که تقریباً نیمی از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند، استقبال کرد.

بیانیه پایانی نشست طولانی بود و جزئیات کمی در مورد ایجاد میکانیزم‌های جدید پرداخت و تجارت که می‌تواند ساختارهای مالی تحت سلطه غرب را دور بزند، ارائه شد.

امریکا و اروپا به دنبال آغاز جنگ اوکراین برای منزوی کردن روسیه تلاش کردند. رهبران امریکا و اروپا از کشورهای جهان خواستند که با اوکراین ابراز همبستگی کرده و برای جلوگیری از تعرض بیشتر روسیه، به تحریم و فشار بر این کشور بپیوندند. اما، نشست اخیر بریکس نشان داد که این استراتژی شکست خورده‌است.

این نشست برای روسیه چندین پیروزی دیپلوماتیک به همراه داشت: آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل و رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه که عضو ناتو است و علاقه خود را برای پیوستن به گروه بریکس ابراز کرده، در این نشست حضور پیدا کردند. هند و چین از این نشست برای تقویت روابط خود استفاده کردند.

آلیسیا گارسیا-هریرو، عضو ارشد اندیشکده اقتصادی بروگل به رویترز گفت: «آنها (کشورهای غربی) اهمیت این موضوع را درک نمی‌کنند. همه این‌ها نشان می‌دهد که غرب در حال از دست دادن قدرت بین‌المللی‌اش است.»

احتمالاً، کازان جایگاه تاریخی برتون وودز را به دست نخواهد آورد. برتون وودز شهری در نیوهمپشایر امریکا است که ۸۰ سال پیش فاتحان جنگ جهانی دوم در آن نظام پولی‌ای طراحی کردند که بر اقتصاد جهانی تسلط یافت و برتری دالر را تثبیت کرد.

با این حال، مذاکرات این هفته نارضایتی از سیستمی را برجسته کرد که خواسته‌های بخش بزرگی از جهان را برآورده نمی‌کند. طی دهه گذشته، اقتصادهای در حال توسعه شاهد کاهش سرمایه‌گذاری‌ بوده و دیدگاه‌های کشورهای نوظهور در تصمیم‌گیری‌های صندوق بین‌المللی پول به درستی در نظر گرفته نشده‌است.

حالا برخی از این کشورها به دنبال کسب عضویت در بریکس اند و به نظر می‌رسد که آن را به عنوان یک فرصت می‌بینند. روسیه اعلام کرده‌است که بیش از ۳۰ کشور درخواست عضویت داده‌اند.

انتظارات غیر واقعی؟

ماریو هولتزنر از موسسه مطالعات بین‌المللی اقتصادی ویانا باور دارد که عملکرد بریکس از زمان تاسیس آن در سال ۲۰۰۶ به دست برازیل، روسیه، هند و چین متفاوت بوده‌است. به عنوان مثال، ایجاد این گروه تاکنون مسیر رشد اقتصادی سرانه چهار کشور بنیان‌گذار این باشگاه را تغییر نداده‌است.

از سوی دیگر، بریکس توانایی کمتری در برابر نهادهای مالی غربی داشته‌است. بانک توسعه بریکس امسال ۵ میلیارد دالر به کشورهای متقاضی وام داده‌است. این در حالیست که بانک جهانی بیش از ۷۲ میلیارد دالر در قالب اعتبارات، وام‌ها و کمک‌ها به کشورها پول داده‌است. همچنین، سایر پروژه‌ها نیز هنوز در مراحل ابتدایی خود هستند.

شرط‌بندی محتاطانه

بسیاری از مفسران نیز اشاره می‌کنند که با گسترش این گروه، عدم تعادل در اندازه و نفوذ کشورهای عضو و گاهی تضادها در دستورکار و منافع دولت‌های عضو ممکن است اجماع‌ در مورد طرح‌های مشترک را دشوارتر کند.

با این حال، از آنجا که بریکس در حال حاضر یک‌ پنجم از تجارت جهانی را به خود اختصاص داده‌است، کشورهای خواهان عضویت، به این گروه به‌عنوان یک حوزه مهم مبادلات تجاری می‌بینند و در این چارچوب می‌توانند روابط و مبادلات تجاری خود را گسترش دهند.

محمد اورنگ‌زیب، وزیر مالیه پاکستان، در حاشیه نشست صندوق بین‌المللی پول در واشنگتن به رویترز گفت: «ارتباط با این دهلیزهای[اقتصادی] مزایای بسیار زیادی دارد. بنابراین، ما واقعاً مشتاق به عضویت در بریکس هستیم.»

منتقدان سیستم مالی کنونی می‌گویند امریکا با استفاده از تسلط دالر در مبادلات بین المللی و سیستم پرداخت‌ها مانند سوئیفت، کشورهای مخالف خود را تحریم می‌کند. برخی از کشورها نگران اند که مخالفت با سیاست‌های کشورهای غربی آنان را مشمول تحریم‌های غرب کند.

در حال حاضر، بیشتر ناظران تردید دارند که توافق بریکس برای راه‌اندازی سیستم پرداخت مستقل به زودی بتواند برتری دالر را به چالش بکشد. با این حال، صحبت و طرح چنین ابتکاراتی برای کشورهایی که منتقد تحریم‌های یکجانبه غربی اند، جذاب است.

هامیش کینر، تحلیلگر ارشد شرکت وریسک مپل‌کرافت گفت: «شما به نوعی با ایجاد این ساختار جایگزین، خود را از اصطکاک‌های آینده با غرب در زمینه‌های ژئوپلیتیکی محافظت می‌کنید.» او بریکس را «نشانه و نه علت تغییر نظم جهانی» توصیف کرد.

احتمالاً، برای شماری از کشورها بریکس پیش از آن که جایگزینی کامل برای صندوق بین‌المللی پول باشد، ابزاری برای مدیریت ریسک در جهانی با تغییرات جیوپولیتیکی است.

طرح‌های سیاسی یا احساسات و عواطف؛ امریکایی‌ها به چه چیزی رای می‌دهند؟

۷ عقرب ۱۴۰۳، ۱۳:۰۲ (‎+۰ گرینویچ)
•
عارف یعقوبی

در سال ۲۰۱۶، شکست هیلاری کلینتون در برابر دونالد ترامپ برای بسیاری از امریکایی‌ها غافلگیرکننده بود. بیشتر پیش‌بینی‌ها نشان می‌داد که خانم کلینتون برنده خواهد شد، اما این‌گونه نشد.

تحلیلگران به بررسی علل این شکست پرداختند اما یک نکته قابل توجه بود: کلینتون نه به خاطر عدم ارائه طرح انتخاباتی، بلکه به دلیل ارائه طرح‌های زیاد و تمرکز بیش از حد بر جزئیات آن‌ها شکست خورد. او در تجمعات انتخاباتی خود درباره برنامه‌هایش به‌طور مفصل صحبت می‌کرد، در حالی‌که ترامپ با استفاده از عناوین جذاب و شعارهای ساده، با احساسات و عواطف رای‌دهندگان ارتباط برقرار ‌می‌کرد.

کلینتون بعداً در کتابش با عنوان «آنچه اتفاق افتاد» به این موضوع اعتراف کرد و نتیجه‌گیری کرد که او نتوانسته تعادل میان ارائه راه‌حل‌ها و برقراری ارتباط احساسی با رای‌دهندگان را حفظ کند.

این تضاد در رویکردها در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ امریکا میان کاملا هریس و دونالد ترامپ نیز مشهود است. ترامپ با رفتارهای تحریک‌آمیز و عوام‌فریبانه، مانند رفتن به رستوران زنجیره‌ای مک‌دونالد، سعی دارد احساسات مردم را برانگیزد، در حالی‌که هریس در تلاش است تا به نقد رسمی برنامه‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی ترامپ بپردازد.

کاراکتر یا برنامه؛ مردم به چه چیزی رای می‌دهند؟

حزب جمهوری‌خواه به‌طور معمول به‌عنوان نماینده سرمایه‌داران و طبقه متوسط رو به بالا شناخته می‌شود، در حالی که حزب دموکرات حامی طبقه کارگر و اقشار کم‌درآمد جامعه امریکا است. اما در سال‌های اخیر، این وضعیت تغییر کرده و تعداد بیشتری از کارگران و اعضای طبقه متوسط به حزب جمهوری‌خواه گرایش پیدا کرده‌اند. این تغییر باعث نگرانی استراتژیست‌های دموکرات شده است.

یکی از مباحث مهم در گفت‌وگوهای درون‌حزبی دموکرات‌ها این است که باید به ارائه طرح‌های اقتصادی متفاوت، سخت‌گیری در سیاست‌های مهاجرتی و انعطاف‌پذیری در داشتن اسلحه، توجه بیشتری داشته باشند. اما سوال اصلی این است که مردم به چه چیزی رای می‌دهند؟ آیا طرح‌های جامع اقتصادی کلید جلب رضایت رای‌دهندگان است، یا اینکه ویژگی‌های نامزدها، شیوه‌های پیام‌رسانی و کاراکتر آن‌ها نقش بیشتری دارند؟

یافته‌های علمی نشان می‌دهند که رای‌دهندگان بیشتر به شخصیت و ویژگی‌های نامزدها رای می‌دهند تا به خود سیاست‌ها. برخی از پژوهشگران روان‌شناسی و علوم شناختی بر این باورند که «افراد به برنامه‌ها و سیاست‌هایی رای می‌دهند که سیاستمداران محبوب آن‌ها ارائه می‌دهند.» گابریل لنز، استاد دانشگاه کالیفرنیا در برکلی و پژوهشگر این حوزه، بر این نکته تاکید می‌کند که موفقیت یک برنامه سیاسی به نامزد ارائه‌دهنده آن بستگی دارد. اگر طرحی توسط سیاستمداری محبوب معرفی شود، احتمالاً مورد استقبال قرار می‌گیرد، اما اگر این برنامه از سوی سیاستمداری غیرمحبوب ارائه شود، حتی اگر کیفیت بالایی داشته باشد، مردم به آن رای نخواهند داد.

سیاستمدار محبوب چگونه انتخاب می‌شود؟

محققانی‌ که به بررسی انگیزه‌های رای‌دهندگان می‌پردازند، بر این باورند که انتخاب «سیاستمدار محبوب» بیشتر یک تصمیم عاطفی و احساسی است تا اینکه صرفاً منطقی و مبتنی بر داده‌های علمی باشد. این انتخاب به نحوه رفتار و کنش‌های سیاستمداران و هم‌خوانی آنها با عواطف و ویژگی‌های اجتماعی رای‌دهندگان بستگی دارد.

در سال‌های اخیر، بسیاری از امریکایی‌ها، به‌ویژه سفیدپوستان متوسط و کارگر، احساس می‌کنند که واشنگتن ارتباط معناداری با آن‌ها ندارد. طبقه نخبه، که در دانشگاه‌های معتبر تحصیل کرده‌اند، سیاست می‌کنند و تصمیمات را به‌نفع ایده‌آل‌های خود اتخاذ می‌کنند، نه به نفع طبقه کارگر. این رای‌دهندگان، واشنگتن را بریده از خود می‌دانند و تصور می‌کنند که لیبرال‌های تحصیل‌کرده و نخبه، خارج از دسترس‌اند. افزایش این سرخوردگی، جامعه امریکا را دو قطبی کرده و ظهور دونالد ترامپ نیز به همین مسئله مرتبط است.

بسیاری از هواداران ترامپ او را یکی از خود می‌دانند؛ ترامپ به زبان ساده صحبت می‌کند، به نگرانی‌های داخلی توجه دارد و مهم‌تر از همه، یکی از سیاستمداران کارکشته واشنگتن نیست. این موضوع باعث شده که حتی گذشته جنجالی ترامپ، مانند محکومیت‌های قضایی و اظهارات «نژادپرستانه‌»اش، تاثیر چندانی در کاهش محبوبیت او نداشته باشد. چند روز مانده به روز انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۴، به نظر می‌رسد انتقادات و هشدارها از سوی چهره‌های کلیدی سیاست امریکا، حتی کسانی که زمانی در کابینه ترامپ بودند، مانند جان کلی، رئيس دفتر سابق او، تاثیر زیادی بر تصمیم‌گیری رای‌دهندگان نداشته است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که رقابت میان کامالا هریس و دونالد ترامپ تنگاتنگ است.

جاناتان هایت، روانشناس و نویسنده امریکایی، که تحقیقات زیادی درباره انگیزه‌های رای‌دهندگان انجام داده، معتقد است که مردم دیدگاه‌های سیاسی و سیاستمدار محبوب خود را بر اساس «تعلقات و وابستگی‌های قبیله‌ای خود انتخاب می‌کنند، نه عقلانیت طرح‌ها و سیاست‌ها.» به عبارت دیگر، هواداران ترامپ چندان نگران دقیق بودن سیاست‌ها و اظهارات او نیستند؛ آنها ترامپ را یکی از خود می‌دانند و رفتارهای او به تقویت این احساس کمک می‌کند. این دسته از رای‌دهندگان به جامع بودن طرح‌ها توجهی ندارند، بلکه مسئله این است که آنها خانم هریس را یکی دیگر از نخبه‌های واشنگتن می‌شناسند که با امریکایی‌های عادی، به‌ویژه سفیدپوستان کم‌درآمد و کم‌تحصیل، هم‌خوانی ندارد.

'مردم آدم‌های پولدار را می‌پسندند'

کاملا هریس در روزهای اخیر ادبیات خود را کمی تغییر داده و سعی دارد با لحن تندتری به ترامپ حمله کند تا از نظر احساسی مردم را بسیج کند. برای مثال، او برای اولین بار ترامپ را یک «فاشیست» خواند و یا با ظاهر شدن در کنار هنرمندانی مثل بیانسه تلاش کرد رای‌دهندگان جوان را به سمت خود جلب کند. اما به نظر می‌رسد کار بسیار دشواری پیش رو دارد. با وجود این‌که خانم هریس از دونالد ترامپ جوان‌تر است، اما در رسانه‌های اجتماعی مثل تیک‌تاک، صحبت‌ها و رفتارهای ترامپ بیشتر جوانان را درگیر می‌کند.

علاوه براین، آن‌گونه که جوان ویلیامز، نویسنده امریکایی، می‌گوید ترامپ در میان طبقه کارگر امریکایی جذابیت خاصی دارد، زیرا او پولداری است که رفتارهای عوام‌فریبانه می‌کند. ویلیامز می‌‌گوید که «افراد طبقه کارگر امریکایی عاشق ثروتمندان هستند و کسانی را که ثروت خود را به رخ می‌کشند، می‌پسندند.»

از این‌رو، موفقیت در انتخابات آینده امریکا به میزان زیادی به توانایی نامزدان در ایجاد ارتباط عاطفی با رای‌دهندگان بستگی دارد. در حالی‌که طرح‌ها و سیاست‌ها مهم هستند، عواطف و احساسات مردم نقش حیاتی در تصمیم‌گیری‌های سیاسی ایفا می‌کنند. نامزدی که بتواند این احساسات را درک کند و به آنها پاسخ دهد، شانس بیشتری برای جلب حمایت و اعتماد رای‌دهندگان خواهد داشت.