گروهی از فعالان حقوق بشر به ریاست فوزیه کوفی، عضو پیشین مجلس نمایندگان افغانستان، در سفر به اسلامآباد با مقامهای وزارت خارجه پاکستان درباره محافظت از افغانهای در معرض خطر گفتوگو کردند.
همزمان با شدتگرفتن اخراج مهاجرین افغان، فعالان حقوق بشر در اسلامآباد با مقامات پاکستانی دیدار کردند تا از آنان بخواهند پناهجویان در معرض تهدید طالبان را اخراج نکنند.
فعالان حقوق بشر در اسلامآباد با حنا ربانی کهر، معاون وزارت خارجه و محمدصادق خان، فرستاده ویژه پاکستان برای افغانستان، ملاقات کردند.
در خبرنامهای که به افغانستان اینترنشنال رسیده، آمده است که این نشست با هدف جلب توجه به وضعیت انسانی مهاجران برگزار شد.
فوزیه کوفی گفت در این دیدار، طرحی پنجمادهای در حمایت از مهاجرین و پناهجویان افغان به مقامهای پاکستانی ارائه شد.
پس از ورود طالبان به کابل در اسد ۱۴۰۰ هزاران مهاجر افغان بهدلیل تهدیدهای مستقیم از سوی طالبان ناچار به ترک کشور شدند و اکنون در پاکستان، در شرایط بلاتکلیف، بدون دسترسی به خدمات اساسی و بدون حمایت حقوقی مناسب بهسر میبرند.
فعالان حقوق بشر هشدار میدهند که بازگرداندن این افراد به افغانستان، بهویژه زنان، خبرنگاران، فعالان حقوق بشر و نظامیان پیشین، میتواند پیامدهای جدی جانی برای آنان به همراه داشته باشد.
یک عضو این خانواده گفت ابراهیم روز سهشنبه، ۲۸ حوت ۱۴۰۳ برای بازگشت داوطلبانه در اردوگاه امام رضا واقع در گردنه تنباکو ثبتنام کرد تا به افغانستان برگردد. به گفته او، با این حال ابراهیم در همین روز در گردنه تنباکو ناپدید شد.
از آنزمان تاکنون اداره مهاجرین و اتباع ایران حاضر نشده است ویدیوی دوربینهای مداربسته اردوگاه را در اختیار خانواده رحمانی و پولیس بگذارد.
خانواده رحمانی گفت ساک و چمدان ابراهیم در اردوگاه هست، اما خودش ناپدید شده است.
آنها از مسئولان اردوگاه خواستند اجازه دهند برای پیدا کردن سرنوشت این مهاجر، دوربینهای امنیتی نصبشده در اردوگاه را بررسی کنند، اما مسئولان بیش از ۱۰ روز اجازه ندادند دوربینها بررسی شود.
این خانواده میگوید بعدا مجبور شدهاند از وزارت اطلاعات ایران نامه ببرند تا دوربینهای اردوگاه بررسی شود. سپس مسئولان اردوگاه گفتند خود ما دوربینها را چک کردیم. در دوربینها ورود ابراهیم دیده میشود، خروجش نه.
در یک نامه رسمی اداره اتباع و مهاجرین ایران گفته است دسترسی به تصاویر دوربین مداربسته ممکن نیست.
خانواده ابراهیم گفتند «هر اتفاقی که افتاده در داخل اردوگاه امام رضا رخ داده.»
آنها از مقامات جمهوری اسلامی ایران و طالبان میخواهند کمک کنند که این جوان افغان پیدا شود.
خانواده رحمانی میگوید پس از ناپدید شدن او، به سفارت افغانستان در تهران مراجعه کردهاند و خواستار پیگیری رسمی شدهاند.
در یک نامه رسمی سفارت افغانستان در تهران که یک نسخه آن به افغانستان اینترنشنال رسیده، دیده میشود که این سفارتخانه از «مراجع محترم ذیربط جمهوری اسلامی ایران» خواسته است برای ردیابی این مهاجر همکاری کنند.
دفتر امور اتباع و مهاجرین خارجی ایران در یک نامه رسمی در ۱۷ حمل ۱۴۰۴ در پاسخ به نامه ریاست پولیس آگاهی تهران بزرگ نوشته است: «با توجه به محدود بودن فضای ذخیره دستگاه دیویآر دوربینهای مداربسته در حال حاضر دسترسی به تصاویر دوربینهای مداربسته میسر نمیباشد.»
بیبی ناز، مادر ابراهیم در یک فایل صوتی که به افغانستان اینترنشنال فرستاد از مقامات طالبان و جمهوری اسلامی ایران میخواهد تلاش کنند پسرش پیدا شود.
خانم بیبی ناز گفت ابراهیم تنها نانآور کودکان خانوادهاش است و در نبود او کودکانش بیسرنوشت خواهد ماند.
