هفتاد و هشت سال از ۱۴ و ۱۵ اگست ۱۹۴۷ گذشته است؛ دو روزی که دیگر تنها یادآور برافراشتن دو پرچم تازه نیست، بلکه نماد دو مسیر کاملا متفاوت دولتسازی شدهاند؛ دو راهی که از یک گسست تاریخی مشترک آغاز شد، اما سرنوشت امروز این دو کشور فرسنگها متفاوت از همدیگر است.
سرنوشتی که از پیش نوشته نشده بود، اما حاصل انتخابهای پیاپی و آگاهانهای است که هرکدام در سیاست، امنیت، اقتصاد و ارزشی که برای سازمانها و ادارههای اصلی کشورشان قایل شدند.
هند در این سالها بیشتر روی توسعه، پیشرفت فناوری و ساخت نهادهای پایدار تمرکز کرد. پاکستان اما زیر سایه دستگاه امنیتیاش، مسیر «رویارویی دایمی با هند» و جستجوی «عمق استراتژیک» در افغانستان را پیش گرفت؛ سیاستی که نه تنها اقتصاد و سیاست خود پاکستان را امروز فرسوده، بلکه افغانستان را هم به ویرانی کشاند. همین رویکرد یکی از عوامل مهم بازگشت طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱ بود؛ رویدادی که امروز به یکی از بزرگترین بحرانهای انسانی و حقوق بشری جهان، به ویژه برای زنان و دختران افغانستان، انجامیده است.
هر دو کشور پس از تقسیم، فقیر و زخمی آغاز کردند؛ باید میلیونها مهاجر و آواره را جا میدادند و قواعدی مینوشتند که بتواند جامعههای متنوع را کنار هم نگهدارد. اما خیلی زود سامانههای سیاسیشان آنها را در دو مسیر جدا گذاشت. هند، با همه بحرانهایش، پیوسته به انتخابات و رقابت زیر کنترول غیرنظامی برگشت که پیوستگی در سیاست اقتصادی و تحمل برای یک جامعه فدرالی را ممکن کرد. پاکستان در مقابل، دههها میان حکومت مستقیم و غیرمستقیم نظامی دست به دست شد؛ اقتدار غیرنظامی را تضعیف کرد، دادگاهها و رسانهها را سیاسی ساخت و یک «دکترین امنیتی» را جایگزین «استراتژی ملی» کرد. وقتی ارتش تعریف کند کشور برای چه وجود دارد، همه چیز ـ از بودجه و دیپلماسی تا کتابهای درسی، برای «درگیری بعدی» آماده میشود، نه برای ساختن مکتب، کارخانه یا بندر بعدی.
این اختلاف اولویتها اقتصاد دو کشور را شکل داد. از سال ۱۹۹۱ به اینسو، هند به آرامی اقتصاد بسته خود را آزادتر کرد، روی زیربنا سرمایهگذاری کرد و یک سیستم دیجیتال سراسری ساخت که فساد را کم کرد، دسترسی مالی را بالا برد و به نوآوری بخش خصوصی میدان داد. امروز، هند در آستانه تبدیل شدن به چهارمین اقتصاد بزرگ جهان از نظر تولید ناخالص داخلی و سومین از نظر برابری قدرت خرید است. پاکستان اما میان عوامگرایی کوتاه مدت و مداخلههای نظامی دست به دست شد؛ نتیجهاش پایه مالیاتی کوچک، بحرانهای پیاپی توازن پرداختها و تکیه دایمی بر وامهای صندوق بینالمللی پول بود. اینها تفاوتهای سطحی نیست؛ پیامدهای مستقیم دو رویکرد کاملا متفاوتاند.
فناوری در هند به نماد اعتماد به آینده تبدیل شد. موفقیت ماموریت «چاندرایان-۳» در فرود نزدیک قطب جنوبی ماه و پرتاب رصدخانه خورشیدی «آدیتیا-ال۱» نشان داد که دولت و بخش خصوصی میتوانند برای هدفهای ملی دست به دست هم بدهند و علم را با جاه طلبی اقتصادی و اعتبار جهانی پیوند بزنند. در پاکستان، برعکس، نگاه «اول امنیت» بر سیاست و اقتصاد چیره شد. دکترین «عمق استراتژیک» که در کالجهای نظامی پرورده شد، بر این تصور استوار بود که میتوان با نشاندن یک حکومت فرمانبر در کابل و استفاده از نیابتیها، هند را مصروف و متوازن کرد. این شاید روی نقشه هوشیارانه بود، اما در عمل فاجعهآفرین بود. شبکههای جنگجویانی که برای نفوذ فرامرزی آموزش دیدند، خود دولت پاکستان را از درون تضعیف کردند، سیاست خارجی را کج کردند و کشور را در معرض تحریم، انزوا و بازگشت خشونت به خانه قرار دادند.
بیشترین هزینه این دکترین در افغانستان دیده میشود. در دوران جهاد ضد شوروی و بعد در دهه ۱۹۹۰، نهادهای امنیتی پاکستان از گروههای اسلامگرا حمایت کردند که بعدها به طالبان و شبکه حقانی قوام یافتند. پس از ۲۰۰۱ هم این پیوند ها هرگز قطع نشد. پاکستان در سقوط جمهوری افغانستان در اگست ۲۰۲۱ نقش چشمگیر داشت که منجر به برگشت طالبان برای بار دوم بر سر قدرت شد و رژیمی را روی کار آوردند که نتنها بیثبات باقی ماند که محدودیتهای سخت بر زنان و دختران نیز تحمیل کرده است و به گروههای تندرو که به همسایههای افغانستان حمله میکنند، از جمله خود پاکستان، پناه داده یا در برابرشان چشم بسته است.
امروز پاکستان با رکورد حملات «تحریک طالبان پاکستان» روبرو است؛ جنگجویانی که از همان مرزی میگذرند که زمانی خود پاکستان برای بیثبات کردن افغانستان از آن بهره میگرفت. راهبردی که قرار بود امنیت و وسیلهای برای فشار یا نفوذ بر دیگران به دست بیاورد، حالا نه امنیت آورده و نه آن وسیله فشار را.
این ذهنیت امنیتی، کار روزمره «ملتسازی» را هم کنار زد. وقتی نظامیان «مدافعان اصلی کشور» معرفی شوند و نه پارلمان و مسئولان منتخب، فشار برای باز کردن مسیرهای تجاری، ساختن پروژههای انرژی منطقهای یا آوردن بودجه دفاعی زیر کنترول غیرنظامی، کاهش مییابد.
هر بحران، از کارگل تا ممبئی و تیراندازیهای مرزی، بهانهای تازه میشود تا گفته شود ارتش سپر اصلی کشور است. نتیجهاش اقتصادی ضعیف، هزینههای نظامی بالا، قطع برق، تورم و بدهیهای پی در پی صندوق بینالمللی پول است که سرمایهگذاری را ضعیف و زندگی مردم عادی را سختتر میکند.
البته مسیر هند هم بدون مشکل نیست. فقر، نابرابری و آسیبپذیری در برابر تغییر اقلیم چالشهای جدیاند. با این همه، اصلاحات پی در پی، جذب سرمایه، و کارکرد نسبتا پایدار نهادها، این کشور را در مسیر رشد نگهداشته است.
مشکل پاکستان مردمش نیستند. استعداد، انرژی و ظرفیت در میان شهروندانش فراوان است. نویسندگان، انجینیران، کارآفرینان و سربازان آن با استعداد و پرکارند و جامعه مهاجرش در جهان میدرخشد. اما روایت تنگ امنیتی جامعه را اسیر کرده است. تا زمانی که هزینههای دفاعی به نفع توسعه کاهش نیابد، روابط با هند عادی نشود، تجارت با همسایهها عادی و غیرامنیتی نشود و افغانستان بهعنوان همسایه مستقل ـ نه ابزار نفوذ ـ دیده نشود، پاکستان از یک بسته صندوق بینالمللی پول به بسته بعدی خواهد رفت.
در دنیای امروز، رشد اقتصادی بیشتر از همه به «اندازه بازار»، «قاعدههای روشن» و «اعتماد» وابسته است. بازار بزرگ واحد هند، سیاستهای کم نوسانتر و سرمایهگذاری در شبکههای ترانسپورتی و دیجیتال، تولید را به داخل کشانده و صادرات خدمات را گسترش داده است. در پاکستان، بیثباتی سیاست و اقتصاد ریسک را بالا برده که دلیل اقتصاد شکننده این کشور است؛ زیرا سرمایهگذاران شاید بازدهی آهسته را بپذیرند، اما تغییر ناگهانی قاعدهها و «بحران پولی» را نه.
میشود گفت هند از بخت جمعیت جوان و روابط خوب جهانی هم بهره برده است؛ درست است. اما بخت، زمانی کار میکند که نهادهایی داشته باشید تا آن را به دستاورد پایدار تبدیل کنند. در اصل فاصله ذهنی همینجاست: هند، بارها، روی قمار بازار باز، توسعه فناوری و تداوم نهادی روی آورده است؛ چیزی که در درازمدت قدرت و رفاه میآورد. پاکستان، روایت محاصره و رویارویی را ادامه و چند برابر کرده است؛ روایتی که باید برد استراتژیک وعده میداد، اما تا فعلا شکست اقتصادی تحویل داده است. نتیجه این دو رویکرد در هر سال در میانه اگست دیده میشود. یک پایتخت از رشد اقتصادی و پیشرفت علمی میگوید؛ پایتخت دیگر دنبال وام بعدی میگردد، تلفات شورش را میشمارد و همسایهها را مقصر میخواند، در حالیکه ریشه اصلی خرابی در انتخابهای استراتژیک خودش است.
این سخن توهین نیست. کشورها وقتی میپذیرند داستان کهنه دیگر کارایی ندارد، میتوانند تغییر کنند. پاکستان میتواند سریعتر از آنچه بسیاری میپندارند داستان تازهای بنویسد. درصورت تثبیت کامل کنترول غیرنظامی، عادیسازی روابط و تجارت با هند و دیدن افغانستان بهعنوان شریک ثبات، نه کارگاه تولید جهادی، پاکستان پاداش بهتری در امنیت انرژی بهتر، بازارهای سرمایه عمیقتر بدست خواهد آورد.
تا آن زمان، هرگاه به ۱۴ و ۱۵ اگست نگاه میکنیم و میپرسیم چرا دو کشور همزمان تولد اینقدر از هم دور شدند، پاسخ نیرومند این است: یکی سختی ساختن نهادهای پایدار را انتخاب کرد؛ دیگری میانبر فریبنده نیابتیها را.
گفتوگوهای امنیتی نمایندگان امریکا و پاکستان نشان میدهد که حکومت ترامپ به موضوع داعش خراسان در افغانستان و پاکستان اهمیت قایل است و در این راستا به همکاری اسلامآباد نیاز دارد. پذیرایی گرم ترامپ از فرمانده قدرتمند ارتش پاکستان گویای این واقعیت است.
این توافق برای مبارزه مشترک با شبهنظامیان و داعش خراسان در حالی شکل گرفت که پاکستان سالها تلاش کرد امریکا را به مشارکت در نبرد با شبهنظامیان ترغیب کند. امریکا به دلیل بیاعتمادی ناشی از جنگ افغانستان، از پذیرش درخواستهای پاکستان خودداری کرده بود.
پس از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان، روابط پاکستان و امریکا سردتر شده بود. امریکا از پاکستان دلخور بود، زیرا این کشور ۲۰ سال از طالبان در جنگ علیه نیروهای امریکایی و دولت پیشین افغانستان حمایت کرده بود. اما به نظر میرسد تلاشهای اسلامآباد برای متقاعد کردن امریکا به همکاری در مبارزه با تروریسم سرانجام نتیجه داده است.
حکومت بایدن با شعار تمرکز بر تهدید چین از افغانستان خارج شد و تروریسم از دستورکار سیاست خارجی این کشور بیرون شد. به دنبال آن، ارتقای روابط پاکستان و امریکا نیز موضوعیت خود را از دست داد. اما، تلاش داعش خراسان برای نفوذ در خاک امریکا و عملیات تروریستی موفق آن در روسیه، خطر این گروه افراطی را برجسته کرد و مسئله امنیت را بار دیگر در محور رویکرد امریکا در قبال پاکستان قرار داد.
نمایندگان دو کشور طی چند روز گذشته مذاکرات و گفتوگوهای متعددی در سطوح مختلف درباره مبارزه با تروریسم آغاز کردند. مهمترین این گفتوگوها بین عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان و دونالد ترامپ در کاخ سفید در ماه جوزا انجام شد. همچنین، اسحاق دار، وزیر امور خارجه پاکستان، بهصورت مستمر با مارکو روبیو، همتای امریکایی خود، درباره مبارزه با تروریسم و برقراری صلح و ثبات منطقهای گفتوگو کرده است.
در تازهترین مورد، نمایندگان امریکا و پاکستان روز سهشنبه بار دیگر بر عزم مشترک خود برای مقابله با «تمامی اشکال تروریسم» تاکید کردند و بهطور خاص به داعش شاخه خراسان که در مناطق مرزی افغانستان و پاکستان مستقر است، تحریک طالبان پاکستان و جداییطلبان بلوچ اشاره کردند.
مایکل کوگلمان، مدیر مطالعات جنوب آسیا در مرکز ویلسون، بیانیه مشترک پاکستان و امریکا در مقابله با تروریسم را از «مثبتترین و پرشورترین» بیانیههایی خواند که در سالهای اخیر از سوی دو کشور منتشر شده است. او این بیانیه را به توافق امریکا و پاکستان پس از یازدهم سپتامبر مقایسه کرد. پاکستان از کشورهایی بود که به امریکا در برچیدن رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ و دستگیری چهرههای ارشد این گروه و متحد آن القاعده همکاری کرد.
این کارشناس ارشد امریکایی با اشاره به توافقهای اخیر امریکا و پاکستان نوشت که دو کشور در مدت کوتاهی راه طولانی را پیمودهاند.
اهمیت مبارزه مشترک امریکا و پاکستان علیه داعش چیست؟
همکاری پاکستان و امریکا در زمینه مقابله با داعش پس از آن آغاز شد که پاکستان شریفالله، عامل حمله به نیروهای امریکایی در میدان هوایی کابل را به امریکا تحویل داد. این حمله برای ترامپ و جمهوریخواهان از اهمیت ویژهای برخوردار است، زیرا خروج آشفته نیروها و کشته شدن۱۳ سرباز امریکایی در کابل تبر ترامپ و جمهوریخواهان را در حمله به کارنامه سیاست خارجی حکومت بایدن دسته کرد. تحویل این عضو داعش شاخه خراسان گام مهمی از سوی پاکستان برای جلب اعتماد و توجه ترامپ بود. ترامپ رسماً از پاکستان بهخاطر این اقدام در نشست مشترک کانگرس قدردانی کرد.
همکاری در مبارزه با داعش فصل جدیدی از روابط امنیتی و سیاسی واشنگتن و اسلام آباد را رقم میزند. پاکستان از امریکا خواسته است که در بخش معادن این کشور سرمایهگذاری کند و حتا در بخش ارزهای دیجیتال مانند بیت کوین با شرکتهای مربوط به خانواده ترامپ قرارداد امضا کرده است. با این حال، همکاریهای امنیتی در صدر دستورکار دو کشور قرار خواهد داشت.
با شکست القاعده در افغانستان و منطقه، سیاست امریکا بر مهار چین، به خصوص در آسیا و آفریقا متمرکز شد. اما، برجستهشدن تهدید داعش، پای امریکا را در منطقه نگه میدارد. این بار برخلاف بعد از یازده سپتامبر، امریکا بر از میان بردن هستههای عملیاتی داعش از طریق فضا و همکاری با پاکستان متمرکز خواهد بود و نه شکلدهی دولتهای دموکراتیک امریکا محور.
سود و زیان طالبان از همکاری پاکستان و امریکا
این همکاری در حالی شکل میگیرد که طالبان افغانستان در چهار سال گذشته از مبارزه با داعش بهعنوان ابزاری برای چانهزنی و کسب امتیاز از جامعه جهانی استفاده کرده است. امریکا پیشتر با طالبان در زمینه مقابله با داعش همکاری داشته و تبادل اطلاعاتی با این گروه را تایید کرده است. گزارشهایی نیز حاکی از حمایت سیا، سازمان اطلاعات امریکا، از طالبان در این زمینه است.
تمرکز بر داعش فرصتی برای طالبان نیز است که با کمک به از بین بردن این تهدید به واشنگتن نزدیکتر شوند. البته، اگر طالبان در مهار داعش خراسان موفق نشوند و این گروه حملاتی در خاک امریکا انجام دهد، طالبان شاهد عملیات پهپادها و اصابت موشکهای هوشمند امریکا در خاک افغانستان خواهند بود.
روسیه با نگرانی از شکلگیری تهدید گروههای شبهنظامی و نگهداشتن افغانستان در دایره نفوذ خود، حکومت طالبان را به رسمیت شناخت. بهرسمیتشناختهشدن این گروه توسط روسیه عمدتاً به دلیل نقش آنها در مبارزه با داعش بود، زیرا روسیه بدترین ضربه در تاریخ معاصر خود را از داعش خراسان متحمل شده است.
طالبان با همین رویکرد خواهان بهبود روابط با امریکا است. اما، ارتباط این گروه با سازمانهای تروریستی، پناه دادن به گروههای شبهنظامی و سابقه درگیری خونین با امریکا موانع عمده در برابر عادی سازی روابط این گروه با واشنگتن است. اما، مهار داعش و دیگر گروه تروریستی دستکم نخواهد گذاشت که امریکا فشار نظامی و اقتصادی بر طالبان را افزایش دهد.
در حالی که امریکا و پاکستان برای مقابله با داعش به توافق رسیدهاند، سازمان ملل متحد اخیراً نسبت به افزایش حضور تروریستهای خارجی در افغانستان و آسیای مرکزی هشدار داده است. این سازمان اعلام کرد که داعش شاخه خراسان مستقر در افغانستان از طریق فضای مجازی افراد را جذب میکند. کارشناسان سازمان ملل معتقدند که داعش شاخه خراسان «جدیترین تهدید» برای اروپا و امریکا به شمار میرود.
تحریک طالبان پاکستان و جداییطلبان بلوچ
همکاری امریکا در مقابله با تحریک طالبان پاکستان و جداییطلبان بلوچ نیز از اهمیت ویژهای برخوردار است. پاکستان در چهار سال گذشته تلاش کرد از طریق گفتوگو و مذاکره، طالبان افغان را متقاعد کند که مانع حملات تحریک طالبان پاکستانی شود و پناهگاههای این گروه شورشی را در خاک افغانستان برچیند.
همچنین، پاکستان حملات هوایی به خاک افغانستان انجام داد و برخی از فرماندهان تحریک طالبان پاکستان را در مناطق شرقی این کشور هدف قرار داد. اما این تلاشها و فشارها نتیجهای در پی نداشت. تحریک طالبان پاکستان همچنان در خاک افغانستان فعال است و گفته میشود حدود «شش هزار نیرو» دارد.
با این که اولویت امریکا مبارزه با داعش خراسان در افغانستان و پاکستان است، اما اسلام آباد امیدوار است که به این کشور در مبارزه با شبه نظامیان پاکستانی مستقر در افغانستان نیز کمک کند. هنوز مشخص نیست که آیا امریکا سران طالبان پاکستانی را در خاک افغانستان هدف قرار خواهد داد یا به پشتیبانی اطلاعاتی و لجستیکی از پاکستان بسنده خواهد کرد.
همکاری مشترک احتمالی پاکستان و امریکا علیه تیتیپی میتواند فشار بر طالبان افغان را افزایش دهد. زیرا، این دو گروه پیوندهای عمیقی دارند و طالبان افغان نشان دادهاند که تحت هیچ شرایطی از حمایت تحریک طالبان پاکستان دست نمیکشند.
با این حال، مشخص نیست که واشنگتن به سیاست فشار اسلامآباد بر طالبان برای مهار تیتیپی میپیوندد یا نه. بیانیه مشترک روز سهشنبه نمایانگر نیت امریکا است اما الزاماً تضمین کننده اقدام عملی علیه شبهنظامیان مخالف اسلامآباد نخواهد بود.
جداییطلبان بلوچ
توافق امریکا و پاکستان شامل مبارزه با جداییطلبان بلوچ نیز میشود. امریکا اخیراً جداییطلبان بلوچ و لوای مجید، گروه کماندویی آن را در فهرست گروههای تروریستی خود قرار داد.
در بیانیه مشترک پاکستان و امریکا به حمله مرگبار جداییطلبان بلوچ به قطار جعفر اکسپرس نیز اشاره شده است؛ حملهای که پاکستان رسماً هند را به سازماندهی و مدیریت آن متهم کرده است.
پاکستان جداییطلبان بلوچ را گروهی مورد حمایت هند میداند. از این رو، اقدامات اخیر امریکا پیامی به هند نیز تلقی میشود، بهویژه در شرایطی که روابط هند و امریکا به شدت پرتنش و بحرانی است.
نتیجهگیری
همکاری در مبارزه با داعش به محور اصلی همکاریهای سیاسی و امنیتی پاکستان و امریکا تبدیل شده است. این امر نشان میدهد که پاکستان موفق شده منطق جدیدی برای روابط خود با امریکا تعریف کند.
موضوع داعش بار دیگر پای امریکا را در همسایگی افغانستان باز میکند. از همه مهمتر، اگر طالبان نتوانند تهدید داعش را در افغانستان مهار کنند، احتمال حملات موشکی و پهپادی امریکا در خاک افغانستان وجود دارد.
