زوج بریتانیایی که پس از نزدیک به هشت ماه زندان در افغانستان آزاد شدند، گفتهاند که خود را شهروند افغانستان میدانند و میگویند در صورت فراهم شدن شرایط دوباره به این کشور بازخواهند گشت.
باربی رینولدز ۷۶ ساله و همسرش پیتر رینولدز ۸۰ ساله در ماه فبروری هنگام سفر به خانهشان در ولایت بامیان بازداشت و سپس در توقیف طالبان نگهداری شدند. آنان نزدیک به دو دهه در افغانستان زندگی کرده و یک نهاد آموزشی و تربیتی را در این کشور اداره میکردند.
خانم رینولدز پیش از پرواز از کابل به دوحه گفت: «اگر بتوانیم، برمیگردیم. ما شهروند افغانستان هستیم.» این سخنان در حالی بیان شد که خانواده آنها پس از آزادی در قطر دوباره به هم پیوستند.
اعضای خانواده رینولدز با ابراز «خوشحالی بیپایان» از آزادی آنان، از تلاشهای دولتهای قطر و بریتانیا و همچنین مداخله سازمان ملل قدردانی کردند. دختر این زوج، سارا انتویسل، در فرودگاه دوحه در حالی که اشک میریخت مادرش را در آغوش گرفت و گفت: «از اینکه دوباره خانوادهمان را به ما برگرداندید، سپاسگزاریم.»
طالبان اتهامی که منجر به بازداشت این زوج شده بود را «نقض قوانین افغانستان» عنوان کرده، اما جزئیاتی ارائه نکرده است.
جرمیا مامابولو در کنفرانس کمبریج برای افغانستان گفت که آپارتاید فقط به تبعیض نژادی محدود نمیشود و شامل تبعیض جنسیتی و اقتصادی هم میشود. او «شجاعت زنان افغانستان» را ستود که با وجود خطرات بزرگ، همچنان برای حق آموزش و کرامت انسانی خود مبارزه میکنند.
سفیر افریقای جنوبی در لندن همچنین به شباهتهای مبارزه مردم کشورش با رژیم آپارتاید افریقای جنوبی و مبارزات مردم افغانستان اشاره کرد. او گفت مبارزه موفق افریقای جنوبی با رژیم آپارتاید، جنبههای مختلف داخلی و بینالمللی داشت، از مقاومت و بسیج تودهای، فعالیتهای زیرزمینی در داخل تا فشارهای بینالمللی، تحریمهای اقتصادی و بایکوت ورزشی که همه در کنار هم سرانجام به پایان رژیم نژادپرست افریقای جنوبی انجامید.
آقای مامابولو تاکید کرد که پیروزی بر رژیم آپارتاید در افریقای جنوبی، بدون همبستگی جهانی بر پایه اصول مشترکی مانند عدالت، دموکراسی و حقوق بشر ممکن نبود.
سفیر افریقای جنوبی در بریتانیا گفت که قانون اساسی کشورش پس از رژیم آپارتاید بر اساس همین ارزشها و یک فلسفه بومی ساخته شد که میگوید «من هستم چون ما هستیم». به گفته جرمیا مامابولو، چنین رویکردی میتواند برای افغانستان امروز هم همانقدر کارساز باشد که در دهه ۱۹۹۰ برای افریقای جنوبی کارساز بود.
این دیپلومات افریقایی تأکید کرد که مردم افغانستان نباید امیدشان را از دست بدهند. او گفت: همانگونه که مردم افریقای جنوبی با همبستگی جهانی «ناممکن» را ممکن کردند، افغانستان نیز میتواند با پیوند نیروهای داخلی و حمایت بینالمللی به آیندهای فراگیر برسد.
سفیر افریقای جنوبی پیشنهاد کرد که نهادهایی چون «بنیاد ماندلا» تجربه خود در زمینه آشتی و مقاومت را با جامعه مدنی افغانستان شریک کنند.
آقای مامابولو در کنفرانس کمبریج همچنین به مبارزات احمدشاه مسعود، فرمانده ارشد ائتلاف ضدطالبان اشاره کرد و گفت او تا زمان ترورشدر سال ۲۰۰۱، در برابر افراطیت ایستاد.
کنفرانس سالانه کمبریج که از سوی نهادی به نام موزاییک برگزار می شود، همچنین با حضور سخنرانهایی از افغانستان و کشورهای دیگر، به بررسی راهحلهای ارایه شده برای برون رفت افغانستان از وضعیت کنونی پرداخت.
برگزارکنندگان این کنفرانس، از مجموع ۱۲ نقشه راه ارائه شده توسط طیفها و گروههای مختلف، یک راهحل جامع تهیه کردهاند که در این نشست درباره آن بحث شد.
