هند حدود ۱۶ میلیون دالر به افغانستان کمک میکند
همزمان با گرمی روابط هند و اداره طالبان، این کشور در بودجه مالی جدید خود یکونیم میلیارد روپیه (حدود ۱۶ و نیم میلیون دالر) کمک برای افغانستان در نظر گرفته است.
همزمان با گرمی روابط هند و اداره طالبان، این کشور در بودجه مالی جدید خود یکونیم میلیارد روپیه (حدود ۱۶ و نیم میلیون دالر) کمک برای افغانستان در نظر گرفته است.
سند بودجه حکومت هند نشان میدهد که این کشور کمکهای بشردوستانهاش به افغانستان را نسبت به سال پیش اندکی افزایش داده است، اما این رقم در برابر کمکهایی که دهلینو به دولت پیشین افغانستان میداد، ناچیز است.
در سال مالی ۲۰۲۵، رقم کمک هند به افغانستان بالغ بر ۱۰۰ کرور (نزدیک به ۱۱ میلیون دالر) بود.
بیشترین کمکهای هند به کشورهای جنوب شرق آسیا، مانند بوتان و سریلانکا که روابط خوبی با هند دارند، اختصاص یافته است. در سند بودجه دیده میشود که هند کمکهای خود را به شماری از این کشورها افزایش داده است.
افزایش کمکهای هند به افغانستان تحت حاکمیت طالبان با گرمی روابط دهلی با این گروه رابطهای نزدیک دارد. دهلی نه تنها سفارت و قنسولگریهای افغانستان را به طالبان واگذار کرده است، بلکه در ماههای گذشته میزبان وزیران خارجه، تجارت و صحت عامه طالبان نیز بوده است.
استقبال گرم از امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان نشانگر تمایل هند به گسترش بیشتر روابط با طالبان است، روابطی که اسلامآباد را حساس کرده و پیوسته هند و طالبان را به حمایت از شبهنظامیان و حملات آنها در خاک پاکستان متهم میکند.
در سند بودجه هند توضیح داده نشده که این پول در چه بخشها یا پروژههایی مصرف خواهد شد. قبلا، هند به اداره طالبان کمکهای دارویی و غذایی ارسال کرده بود.
با توجه به اختصاص منابع مالی محدود، به نظر میرسد که برخلاف علاقه طالبان، دهلی در پروژههای زیربنایی اداره طالبان سهم نخواهد گرفت و کمکهایش به امدادرسانی محدود خواهد ماند.
با این که کمکهای هند به اداره طالبان افزایش یافته است، در مقایسه با کمکهای آن به دولت پیشین ناچیز هست.
هند در فاصله سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ مجموعاً بیش از ۳ میلیارد دالر کمک به افغانستان اختصاص داده بود. کمکهای هند با سقوط دولت پیشین در ۲۰۲۱ متوقف شد اما در سال ۲۰۲۴ از سر گرفته شد.
از پروژههای بزرگ هند در افغانستان میتوان به ساخت بند سلما، پارلمان و شاهراه زرنج-دلارام به طول حدود ۲۱۵ کیلومتر که غرب افغانستان را به بندر چابهار در ایران وصل میکرد، اشاره داشت.
یک منبع محلی در ولسوالی اسپینبولدک قندهار، به شرط فاش نشدن نامش، به افغانستان اینترنشنال گفت که این سه زن احتمالاً چند ماه پیش کشته شدهاند و اجسادشان بهگونه پنهانی در دامنههای کوه سارگو در این ولسوالی دفن شده بود.
این منبع افزود که باشندگان، مقامات طالبان را در این ولسوالی از محلی مشکوک آگاه کردند و پس از خاکبرداری، بقایای اجساد کشف و برای شناسایی به شفاخانه منتقل شد.
وی همچنین گفت که اجساد در کیسههایی قرار داده شده بودند، که این اقدام نشانهای از پنهانکاری عمدی و تلاش برای جلوگیری از بررسی پرونده بوده است. تاکنون هویت زنان کشتهشده و انگیزه قتل مشخص نشده است.
طالبان نیز تا کنون در این باره ابراز نظر نکرده است.
پیتر رینولدز، ۸۰ ساله و همسرش باربی در ماه دلو سال گذشته هنگام بازگشت به خانه در بامیان بهدست طالبان بازداشت و پس از حدود هفت ماه از زندان آزاد شدند.
آنها به روزنامه دیلیمیل گفتند به مدت سه ماه در سلولهای «نمناک، آلوده به موش و سوسک» در زندان پلچرخی کابل نگهداری میشدند.
آقای رینولدز وضعیت زندان پلچرخی تحت کنترول طالبان را «شیهترین چیزی به جهنم» توصیف کرد.
این زندان که در دهه ۱۹۷۰ برای پنج هزار زندانی طراحی شده بود، اکنون تا ۱۵ هزار زندانی را در خود جای داده است.
باربی همراه با ۱۵ زن دیگر و دو کودک، در یک سلول کوچک با پنج تخت دوطبقه سپری میکردند. باربی گفت: «چهار حمام وجود داشت، اما هیچکدام کار نمیکرد. ما مجبور بودیم از شیرهای آب استفاده کنیم و آب به مجرایی پر از زباله در وسط دهلیز سرازیر میشد.»
او افزود که در بخشی که حدود ۲۳۰ زن و ۴۰ کودک نگهداری میشدند، تنها هفت تشناب وجود داشت و گاهی کودکان از آنها درست استفاده نمیکردند و وضعیت بسیار ناخوشایندتر میشد.
باربی گفت: «دختری که بالای تخت من میخوابید، ۱۹ سال داشت و بهخاطر رانندگی زندانی شده بود. زنان در دوره طالبان اجازه رانندگی ندارند. بدتر از همه اینکه موتر از دوستپسرش بود و داشتن دوستپسر هم ممنوع است. به همین دلیل شش ماه زندانی شد.»
او افزود: «یک زن فقط به دلیل اینکه با یک مرد صحبت کرده بود، شوهرش حسادت کرده و آن مرد را کشته بود. اما چون همیشه مرد مقصر شناخته نمیشود، زن به پنج سال زندان محکوم شد و اجازه دیدن چهار کودک اش را نداشت.»
یک زن دیگر گفته بود که پس از بیکار شدن شوهر و پسرانش به کار کردن روی آورد و فقط به همین دلیل زندانی شده است.
باربی گفت: «تقریبا ۹۰ درصد زنانی که با من بودند مجرم نبودند. بسیاریشان نمیدانستند حکمشان تا چه زمانی است. بعضیها ماهها و حتی سالها فقط در انتظار ماندهاند.»
بعدا این زوج برای پنج هفته به یک زیرزمین بدون پنجره، پر از موش و سوسک که تحت مدیریت استخبارات طالبان منتقل و سرانجام در میانه ماه سنبله آزاد شدند.
