وزارت معارف طالبان روز پنجشنبه ۶ حمل، طی مراسمی سال تعلیمی ۱۴۰۵ را آغاز کرد و مقامات طالبان زنگ مکاتب را نواختند. مکاتب دخترانه بالاتر از صنف ششم به دستور طالبان برای پنجمین سال متوالی بسته مانده و طالبان در آغاز سال جدید آموزشی هیچ اشارهای به محرومیت آموزشی دختران نکردند.
سال جدید تعلیمی با حضور مقامات ارشد طالبان شامل معاون اداری رئیسالوزرای طالبان، مقامهای وزارت معارف، اطلاعات و فرهنگ و دیگر ادارات این گروه آغاز شد.
وزیر معارف طالبان در مراسم آغاز سال تعلیمی حضور نداشت.
رئیس اداره امور طالبان: نصاب تعلیمی حکومت پیشین از خارج وارد شده بود
نورالحق انور، رئیس اداره امور طالبان در مراسم آغاز سال تعلیمی، مدعی شد که نصاب تعلیمی در حکومت پیشین، از خارج وارد شده بود. او گفت که آن نصاب تعلیمی، نیازمندیها را برآورد نمیکرد.
این مقام طالبان افزود که کار روی نصاب تعلیمی در اداره طالبان جریان دارد و «تلاش میشود براساس نیازمندیها ترتیب شود.»
طالبان پس از بازگشت به قدرت نصاب آموزشی و تحصیلی افغانستان را به طور گسترده مطابق با قرائت سختگیرانه دینی خود تغییر داده است. امری که شهروندان افغانستان را نسبت به گسترش افراطگرایی و آینده فرزندانشان نگران کرده است.
این در حالی است که اعتراضها برای بازگشایی مکاتب و دانشگاهها بهروی دختران پس از بیش از چهار سال حاکمیت طالبان همچنان ادامه دارد.
با بسته ماندن مکاتب و دانشگاهها به روی دختران، طالبان اما ساخت مدارس دینی را افزایش دادهاند.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان ماه جدی گفت که بیش از ۲۰ هزار مدرسه تحت پوشش وزارت معارف فعال اند. به گفته او، حدود دو و نیم میلیون دانشآموز در این مدارس علوم دینی میخوانند.
حامد کرزی، رئیسجمهور سابق کشور خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاها بهروی دختران و ایجاد فرصتهای کاری برای زنان شده است. او بار دیگر گفت تداوم این ممنوعیتها میتواند پیامدهای جبران ناپذیری برای کشور داشته باشد.
به گزارش این شبکه خبری، این پناهجویان شامل زنان و کودکان، در وضعیت رقتباری شب و روز را در این پایگاه سپری میکنند. از آغاز جنگ میان امریکا و اسرائیل با ایران، پایگاه سیلیه بارها هدف حملات موشکی قرار گرفته است.
صدها پناهجوی افغان در این پایگاه، در زمان حکومت بایدن به امریکا انتقال یافتند، اما شماری دیگر به دلایلی نامعلوم در آنجا باقی ماندهاند. افغان ایواک، سازمان حامی پناهجویان افغان میگوید که این پناهجویان اکنون در وضعیت بلاتکلیف به سر میبرند و در سایه حملات و هشدارهای امنیتی زندگی میکنند.
ساکنان کمپ به ایبیسی نیوز گفتهاند که در هفتههای نخست درگیریها هیچ پناهگاه یا امکانات حفاظتی مناسبی در اختیار نداشتند و هنگام حملات ناچار بودند فقط در داخل ساختمانها پنهان شوند. به گفته آنان، ترکشهای موشک حتی به داخل اتاقهای خواب از جمله اتاقهایی که کودکان خردسال حضور داشتند، سقوط کرده بود.
پناهجویان ویدیوهایی را به صورت مخفیانه ضبط و به ایبیسی نیوز ارسال کردهاند که شرایط دشوار زندگی در این اردوگاه را نشان میدهد. آنها به دلیل ترس از اخراج یا تنبیه، درخواست کردهاند هویتشان پنهان بماند.
حدود چهار هفته پس از آغاز جنگ خاورمیانه، ساکنان این پایگاه گزارش دادهاند که اردوگاه دیوارهای بتنی جدیدی در ورودی و خروجی ساختمانها نصب کرده و کارگران به آنها توصیه میکنند در صورت شنیدن آژیر خطر، فوراً به پناهگاهها بروند. با وجود این، بسیاری از پناهجویان همچنان احساس امنیت نمیکنند.
یک مادر جوان افغان گفت که دخترش نخستین گامهای زندگیاش را در همین پایگاه برداشته و بیش از یک سال است که خانوادهاش در این مکان به سر میبرد.
او افزود: «نمیتوانم همیشه غذای مناسب یا اسباببازیهایی را که دوست دارد برایش فراهم کنم.»
احمد، از همکاران سابق نیروهای امریکایی در افغانستان میگوید که پسرش از ترس موشکها زیر تخت میخوابد. او بیش از ۱۸ ماه است با فرزندانش در اردوگاه زندگی میکند. این همکار سابق نیروهای امریکایی تاکید کرد: «حکومت امریکا ما را به دوحه آورد، اما حالا بیسرنوشت هستیم.»
بسیاری از پناهجویان میگویند که در ازای همکاری و به خطر انداختن جانشان برای دولت امریکا، وعده زندگی بهتر دریافت کرده بودند، اما اکنون نه تنها این وعده عملی نشده، بلکه دوباره در میانه یک جنگ دیگر گرفتار شدهاند.
وزارت خارجه امریکا اعلام کرد که در حال رسیدگی به نگرانیهای ساکنان اردوگاه است و برنامه دارد تا پایان ماه مارچ جمعیت اردوگاه را به یک کشور ثالث منتقل کند. با این حال، پناهجویان میگویند هنوز هیچ اطلاع دقیقی از مقصد یا زمان انتقال خود دریافت نکردهاند.
بر اساس آمار افغان ایواک، حدود ۸۰۰ نفر از ساکنان کمپ پیشتر برای انتقال به امریکا تایید شده بودند، اما روند اسکان مجدد آنها با روی کار آمدن حکومت ترامپ متوقف شده است.
شاون وندایور، رئیس افغان ایواک، تاکید کرده است: «هیچ مانع قانونی یا ساختاری برای ورود این افراد به امریکا وجود ندارد.»
این نهاد با ارسال چندین نامه به وزارت خارجه امریکا خواستار آن شده که پناهجویان در این کمپ بیسرنوشت با نگرانی و ترس رها نشوند. بیشتر ساکنان اردوگاه زنان و کودکان هستند و آیندهشان همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد.