صندوق امانی سازمان ملل برای افغانستان اعلام کرد کمبود آب همچنان یکی از چالشهای اصلی این کشور است و تنها با اقدام جمعی میتوان آن را حل کرد. این نهاد تاکید کرد اقدامات ملل متحد در تامین آب سالم در افغانستان نشان میدهد که همکاری مشترک میتواند نتایج موثری داشته باشد.
طبق آمار ارائه شده، در طول سال گذشته میلادی، ۸۴۰ هزار و ۸۲۶ نفر با حمایت سازمان ملل متحد در افغانستان به آب سالم دسترسی پیدا کردند.
صندوق امانی سازمان ملل برای افغانستان میگویددسترسی جوامع به آب سالم تاثیر فوری بر سلامت، کرامت و امید مردم داشته است.
سازمان بینالمللی «مرسی کورپس» قبلا هشدار داد که فقط در ولایت کابل، هفت میلیون نفر با بحران حیاتی کمبود آب مواجهاند. این سازمان با اشاره به خشکشدن نیمی از چاههای عمیق در کابل، گفت که این شهر احتمالا تا سال ۲۰۳۰ خشک شود.
رستم خبیبولین، رئیس مرکز تجاری روسیه در افغانستان اعلام کرد که طالبان قصد دارد با امضای چندین قرارداد جدید با روسیه، از این کشور فرآوردههای نفتی بخرد. به گفته وی، قراردادهای جدید در ماه می امسال در مجمع اقتصادی روسیه و جهان اسلام در شهر کازان امضا خواهد شد.
گفته شده، با قراردادهای جدید، روسیه علاوه بر فرآوردههای نفتی، محصولات زراعتی خود را هم به اداره طالبان میفروشد.
به گزارش رسانههای روسی، افزون بر آن، «امضا یک قرارداد با یک شرکت ساختمانی روسی جهت سرمایهگذاری در توسعه زیرساختهای افغانستان برنامهریزی شده است.»
خبیبولین گفت: «قرار است در این مجمع سه قرارداد برای طرف افغان جهت خرید فرآوردههای نفتی و محصولات زراعتی و همچنین قراردادی برای سرمایهگذاری یک شرکت ساختمانی روسی در توسعه زیرساختهای افغانستان امضا شود.»
مجمع اقتصادی روسیه و جهان اسلام از ۱۳ تا ۱۵ ماه می امسال در شهر کازان برگزار خواهد شد.
وزیر معادن طالبان در اگست ۲۰۲۵ در نشستی در شهر کازان، از شرکتهای روسی خواسته بود تا در بخش انرژی افغانستان، از جمله بخش نفت و گاز، سرمایهگذاری کنند.
روسیه تنها کشوری است که طالبان را به رسمیت شناخته است.
در پی گزارشها درباره دعوت از نمایندگان طالبان به بروکسل در هفتههای آینده، یک گروه حامی زنان افغان در نامهای سرگشاده از مقامهای ارشد اتحادیه اروپا خواست که از هرگونه تعامل با طالبان خودداری کرده و به تعهدات خود در قبال حقوق بشر و حقوق زنان در افغانستان پایبند بمانند.
در این نامه که نسخهای از آن به افغانستان اینترنشنال رسیده، آمده است که میزبانی از نمایندگان طالبان تحت عنوان «گفتوگوهای فنی» درباره اخراج مهاجران، اقدامی «سیاسی» است که به مشروعیتبخشی به یک «رژیم سرکوبگر» میانجامد.
نهاد هماهنگی زنان فعال افغان در این نامه نوشت که چنین تعاملی به معنای عادیسازی وضعیت موجود است و برای زنان افغان «خیانت» تلقی میشود.
این سازمان با اشاره به وضعیت زنان پس از بازگشت طالبان به قدرت، گفته است که زنان از آموزش، کار و مشارکت در جامعه محروم شدهاند و این وضعیت مصداق «آپارتاید جنسیتی» است.
در نامه هشدار داده شده که گفتوگو درباره اخراج مهاجران به افغانستانِ تحت حاکمیت طالبان، خطرات جدی حقوقی و انسانی به همراه دارد.
در این نامه از اتحادیه اروپا خواسته شده است که گفتوگوهای برنامهریزیشده با طالبان را فوراً لغو کند، تعهد خود به حقوق زنان افغان را بهگونه علنی تایید کند، از اخراج مهاجران به افغانستان در شرایط کنونی جلوگیری نماید و در تصمیمگیریها با نهادهای زنان افغان مشورت کند.
این سازمان تاکید کرد که ادامه این روند میتواند اعتبار اتحادیه اروپا را زیر سوال ببرد و از آن به «همدستی» با طالبان تعبیر شود.
شماری از نمایندگان کانگرس امریکا از طرح حکومت دونالد ترامپ برای انتقال پناهجویان افغان به جمهوری دموکراتیک کنگو بهشدت انتقاد کردهاند.
خوان وارگاس، عضو کانگرس، این اقدام را «وحشتناک و شرمآور» خواند و گفت با کسانی که برای امریکا جان خود را به خطر انداختهاند، بهگونهای غیرانسانی برخورد میشود.
آمی برا، دیگر عضو کانگرس، نیز این طرح را «خیانت ظالمانه» به مترجمان افغان، نیروهای همکار و خانوادههای شان دانست و گفت آنان اکنون میان بازگشت به افغانستان تحت حاکمیت طالبان یا انتقال به کشوری با بحران شدید انسانی، «انتخابی غیرممکن» دارند.
برا از حکومت ترامپ خواست به تعهداتش در قبال این افراد عمل کند.
بر اساس گزارش نیویارکتایمز، ترامپ در نظر دارد حدود ۱۱۰۰ پناهجوی افغان، از جمله ۴۰۰ کودک را از کمپ السیلیه در قطر به کنگو منتقل کند. این افراد پس از سقوط کابل به این کمپ منتقل شده و وعده دریافت ویزا و انتقال به امریکا به آنان داده شده بود.
با گذشت نزدیک به پنج سال از خروج امریکا از افغانستان، هنوز هزاران پناهجوی افغان در کشورهای منطقه در وضعیت نامعلوم بهسر میبرند. دونالد ترامپ با برگشت به کاخ سفید روند انتقال همکاران سابق این کشور در افغانستان را متوقف کرد.
در اسلامآباد، روایت مهاجران افغان اغلب از مواجهه با پولیس و شب و روزهای تلخی که با ترس و زندگی پنهانی گره خورده، آغاز میشود. روایتهایی از در زدنهای ناگهانی، بازداشت و صدها دالر و کلداری که برای رهایی شان از بازداشت پرداخته میشود.
خانوادههایی هم هستند که کار شب و روزشان پنهان شدن از دید پولیس است.
برای تهیه این گزارش از زندگی افغانهایی که سرنوشتشان میان وعده رفتن و سایه بازداشت معلق مانده، با دستکم چهار خانواده در اسلامآباد صحبت کردیم.
آنها پذیرش انتقال به کانادا، آلمان و فرانسه را دارند.
این افراد در جیبشان اسناد وعده دریافت ویزای یکی از کشورهای غربی را دارند ولی برای چند روز ماندن در اسلامآباد تا رسیدن به پروازی که زندگیشان را تغییر دهد، تقلا دارند.
دکانی که با پول و خواهش، به سرپناه شبانه تبدیل شد
فریدون اهل هرات است. او یک سال پیش زمانی که در یک تظاهرات به حمایت از دگرباشان جنسی شرکت کرده بود توسط طالبان بازداشت شد و هفتهها در زندان بود. وقتی طالبان او را به گونه موقت آزاد کرد، فریدون به پاکستان گریخت و حالا او و خانوادهاش در مسیر دریافت ویزا و انتقال به کانادا هستند.
او میگوید رفتار پولیس پاکستان زندگی را برای وی و فرزندانش تلخ کرده است. ویزایشان به پایان رسیده و هر روز با نگرانی از بازداشت سپری میشود. به گفته او، فشار این وضعیت به حدی رسیده که تقریبا همه اعضای خانواده شبها به قرص خوابآور پناه میبرند.
اگر چه او داستانها و روایتهای زیادی از فرار از دست پولیس دارد، اما روایت خوابیدن تمام اعضای خانواده و یک خانواده افغان دیگر در یک دکان کوچک در حاشیه محلهای در اسلامآباد برایش فراموشناشدنی است.
او میگوید: «مسئول مهمانخانهای که در آن بهگونه غیرقانونی بهسر میبردیم، خبر داد که ممکن است، شب پولیس برای جستوجو بیاید. جایی برای ماندن نداشتیم، با یک خانواده افغان دیگر از مهمانخانه بیرون شدیم، حتا نمیدانستیم کجا میرویم.»
او افزود: «در میانه راه، دکانی را دیدیم که هنوز باز بود. نزدیک شدیم و با خواهش از دکاندار خواستیم اجازه بدهد شب را در دکان کوچک او بخوابیم.
او میگوید دکاندار ابتدا قبول نمی کرد، زیرا ریسک مواجهه با پولیس برایش دشوار بود. فریدون گفت: «در نهایت به دکاندار پول تقریبا خوبی دادیم تا راضی شد در دکانی که هیچ امکاناتی برای نشستن یا خوابیدن نداشت، شب را به سر ببریم.»
او دو ماه پیش پدر دختری شد که در اسلامآباد و در روزهایی که زندگی برای همه اعضای خانواده دشوار است به دنیا آمد.
فریدون میگوید حتا رانندههای پاکستانی وقتی بدانند که بدون ویزا هستیم برای انتقال ما از جایی به جای دیگر چندین برابر کرایه میگیرند.
زنی که برای چند دقیقه صدای شوهرش پول میپردازد
پای صحبتهای مردی نشستم که هنوز میعاد ویزای خودش باقی مانده، اما ویزای همسر و سه کودکش به پایان رسیده است. پولیس اعضای خانوادهاش را بازداشت کرده و به اردوگاهی در حاشیه اسلامآباد منتقل کرده است؛ جایی که حالا تنها راه ارتباطشان، تماسهای کوتاه اما پرهزینه است.
این مرد میگوید: «خانمم هر چند روز یک بار با من تلفنی صحبت میکند و برای هر بار صحبت، پول گزافی به کارکنان کمپ میدهیم.»
او برای اینکه ثابت کند خانوادهاش در مسیر انتقال به کشور سومی قرار دارد و بازگشت به افغانستان برایشان خطر آفرین است، وکیل گرفته است. میگوید بارها تلاش کرده وضعیت را توضیح دهد، اما تا حالا نتیجهای نگرفته است.
این مرد که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، میگوید برای رهایی اعضای خانوادهاش از او مبلغ درشتی خواستهاند؛ پولی که توان پرداختش را ندارد. در این میان، خودش بیرون از کمپ مانده و خانوادهاش داخل کمپ. فاصلهای که هر چند روز یکبار، فقط با یک تماس کوتاه پر میشود.
ویزاهایی که روی کاغذ ماندهاند
یک خبرنگار افغان ساکن اسلامآباد که بهدلیل شرایط امنیتی نخواست نامش در گزارش ذکر شود، میگوید شش ماه از پایان اعتبار ویزایش گذشته و هیچ راهی برای تمدید آن ندارد.
او با خانوادهاش منتظر انتقال به فرانسه است.
این خبرنگار افغان در گفتوگو با افغانستان اینترنشنال از روزهایی میگوید که با خانوادهاش در بیثباتی سپری کرده و ناچار شده است که دستکم سهبار محل زندگی خود را تغییر دهد.
او که خودش بارها تجربه تعقیب و گریز پولیس در اسلامآباد را دارد، میگوید پیدا کردن خانه برای افغانهایی که ویزا ندارند، بحران جدی است: «هرجا میرویم، وقتی بفهمند ویزا نداریم، یا اصلا خانه نمیدهند یا خیلی زود مجبور میشویم آنجا را ترک کنیم.»
این خبرنگار نزدیک به دو سال است در پاکستان زندگی میکند.
میگوید بیش از یک سال میشود که تمدید ویزا برای افغانهای داخل پاکستان عملا متوقف شده است. در عین حال، گرفتن ویزای جدید هم به مراجعه حضوری به سفارت پاکستان در کابل یا قنسولگریهای این کشور در داخل افغانستان مشروط شده است، شرطی که برآورده کردنش برای بسیاری، در عمل ممکن نیست.
او گفت در این میان، بازار سیاه ویزا برای افغانهایی که موقتا در پاکستان زندگی میکنند، شکل گرفته است. به گفته او، در حالی که هزینه رسمی ویزای سیاحتی ششماهه تنها ۱۸ دالر است، همین ویزا اکنون تا حدود دو هزار دالر معامله میشود و حتی با این قیمت هم بهسختی پیدا میشود.
به گفته او: «در نهایت، تاوان اختلاف میان طالبان و پاکستان را مردم عادی میپردازند.»
پس از این که طالبان و پاکستان برسر حضور شبهنظامیان پاکستانی در افغانستان دچار اختلاف شدند، مهاجران افغان به ابزار فشار تبدیل شدند. حکومت پاکستان صدها هزار مهاجر افغان را از خاکش خارج کرده است. به نظر میرسد که اسلام آباد تصور میکرد با اخراج مهاجران میتواند برای طالبان بحران ایجاد کند و این گروه را وادار کند که با اسلام آباد به توافق برسد.
طالبان خواستههای پاکستان را نپذیرفته است و حکومت پاکستان هم قول داده است که تا آخرین نفر مهاجران افغان را اخراج کند.
پاکستان بر کشورهای غربی مانند آلمان و کانادا فشار آورده است تا مهاجرانی را که از این کشورها وعده انتقال دریافت کردهاند، هرچه زودتر از پاکستان بیرون کنند. ولی این کشورها که در داخل تحت فشار برای کاهش پذیرش مهاجر دارند، عجلهای برای صدور ویزای و انتقال پناهجویان افغان ندارند.
همه چیز با پول حل میشود
خانواده دیگری که در انتظار انتقال به آلمان به سر میبرند، نیز در گفتوگو با افغانستان اینترنشنال گفتند گاهی نیازی به تعقیب و گریز نیست. کافی است جیبهای تان پول خوبی داشته باشد.
یک عضو این خانواده گفت: «قبلا برای گریز از فشار پولیس از روشهای متعددی استفاده کردیم، واسطهگری، فرار و هر راهی که به ذهن ما میرسید. اما بعدا متوجه شدیم که پول، به تنهایی میتواند همه کارها را با هم انجام دهد.»
پیش از این نیز افغانهایی در وضعیت مشابه، با وجود داشتن پروندههای انتقال به کشورهای دیگر، از سوی پولیس پاکستان بازداشت و به افغانستان بازگردانده شدهاند.
در یک نمونه، سه ماه پیش ۸۱ نفر از پاکستان به کابل اخراج شدند. طالبان این افراد در یک مهمانخانه در کابل تحت نظارت قرار داد.
دادگاه عالی کنیا روز چهارشنبه حکم استرداد عبدالظاهر قدیر، معاون پیشین پارلمان افغانستان به امریکا را تایید کرد. قدیر از سوی دادگاهی در نیویارک متهم به قاچاق مواد مخدر و نگهداری اسلحه شده است.
عبدالظاهر قدیر در ۲۵ حمل ۱۴۰۴ در یک هوتل در نایروبی، پایتخت کنیا، دستگیر شد. او مدعی بود برای امور تجاری به کنیا سفر کرده است.
قاضی دادگاه عالی کنیا تاکید کرد که این کشور به عنوان امضاکننده معاهدات بینالمللی مبارزه با قاچاق مواد مخدر و سلاح، نمیتواند از مسئولیت خود در این زمینه شانه خالی کند.
دادگاه عالی حکم سال گذشته دادگاه ابتدایی کنیا را تایید کرد و اعلام داشت که درخواست ایالات متحده «مشروع و مبنای قانونی» دارد. ایالات متحده خواستار تسلیمکردن ظاهر قدیر به این کشور شده است.
قاضی هنگام اعلام حکم گفت که طبق «اصول بینالمللی»، ظاهر قدیر قابل تحویل به امریکا است. به گفته او، حتی اگر کنیا با امریکا معاهده دوجانبه نداشته باشد، بر اساس قوانین و معاهدات بینالمللی پذیرفتهشده، امکان استرداد وجود دارد.
ظاهر قدیر هنگام صدور حکم در دادگاه حضور داشت.
عبدالظاهر قدیر و ادوارد اونگه، وکیل او، با استرداد مخالفت کردند و آن را «تلاشی سیاسی» برای آزار وی خواندند.
قدیر ادعا کرد که هیچ سابقه کیفری ندارد، شهروندی قانونمدار است و در حال حاضر سازمانهای مدنی، دانشگاهی و سیاسی متعددی را در افغانستان رهبری میکند. او همچنین گفت که پیشتر به شدت با دخالت امریکا در افغانستان مخالفت کرده بود، از این رو این پرونده پوششی برای یک تعقیب سیاسی است.
ظاهر قدیر، فرزند حاجی عبدالقدیر، از چهرههای جهادی سابق است. او سالها به عنوان عضو و معاون پارلمان پیشین افغانستان فعالیت داشته است.
پیشتر طالبان وعده دادند که پرونده این مقام حکومت پیشین را بهگونه جدی بررسی میکنند. امیرخان متقی، سرپرست وزارت خارجه طالبان نیز گفته بود که «در حد توان» اقدامات لازم را در این زمینه انجام خواهد داد.