یک مقام وزارت داخله طالبان میگوید که براساس دستورالعمل تازه، بر واردات و استفاده از کمرههای پهپادی و امنیتی در سراسر افغانستان محدودیت وضع شده است. او گفت که استفاده از این تجهیزات تنها با دستور وزیر داخله طالبان یا جواز رسمی ممکن است.
عنایتالله ذوالفقار، از مقامهای وزارت داخله طالبان به رسانه «سلامپرس» گفت: «تنها به کسانی اجازه استفاده از کمرههای امنیتی و پهپادی داده میشود که جواز داشته باشند.»
او همچنین افزود: «صاحبان هتلها نیز در صورت استفاده از کمرههای امنیتی باید برای فعالیت کمرهها فورم دریافت کنند، محل استفاده بررسی میشود و در برابر جواز یکساله، ۲۰ هزار افغانی مالیه میپردازند.»
وی افزوده است که براساس این دستورالعمل، کاربران اجازه ندارند پهپادهای خود را بیشتر از ۱۰ متر از سطح زمین به پرواز درآورند.
او همچنین گفته است: «افرادی که پیش از این از پهپاد استفاده میکردند، اکنون نیز مکلفاند جواز دریافت کنند. اگر شرایط لازم را داشته باشند، اجازه استفاده خواهند داشت؛ در غیر آن حق استفاده از این وسایل را ندارند.»
این مقام وزارت داخله طالبان تأکید کرده است که واردات و تولید کمرههای پهپادی و امنیتی بدون اجازه وزیر داخله و معین ارشد این وزارت ممنوع است.
براساس این دستورالعمل، یوتیوبرها، صاحبان هتلها و سایر افراد نیز بدون دریافت جواز اجازه استفاده از کمرههای امنیتی و پهپادی را ندارند.
طالبان هشدار دادهاست با افرادی که بدون مجوز از پهپاد استفاده کنند، برخورد قانونی خواهد شد.
شماری از زنان و مردان معترض افغان، فعالان جامعه مدنی و مدافعان حقوق بشر در ناروی، روز یکشنبه در یک گردهمایی اعتراضی، فرمان تازه رهبر طالبان درباره تسهیل و بهرسمیتشناختن ازدواج دختران خردسال را محکوم کردند.
این فرمان، ازدواج کودکان را در برخی حالتها معتبر میداند و میگوید کودک پس از رسیدن به بلوغ میتواند از دادگاه طالبان درخواست فسخ نکاح کند.
در این مقرره، سکوت دختر باکره پس از بلوغ میتواند رضایت به نکاح دانسته شود. معترضان میگویند همین نکته صدای دختر را حذف میکند و راه را برای تحمیل ازدواج بر دختران بازتر میسازد.
معترضان هشدار دادند که گسترش کودکهمسری، زمینه سوءاستفاده از دختران را بیشتر میسازد، آنان را از آموزش محروم میکند و چرخه خشونت و تبعیض علیه زنان را ادامه میدهد.
آنان از دولت ناروی و جامعه جهانی خواستند در برابر «نقض گسترده حقوق بشر» در افغانستان، سکوت نکند.
معترضان گفتند جامعه جهانی باید از ابزارهای دیپلوماتیک و حقوقی برای افزایش فشار بر طالبان استفاده کند.
سخنرانان این گردهمایی گفتند محرومکردن دختران از حق آموزش و وادارکردن آنان به ازدواج در سن پایین، نمونه روشن تبعیض ساختاری و نقض حقوق اساسی انسانها است.
آنان خواستار این شدند که اقداماتی از این دست در نهادها و دادگاههای بینالمللی بهعنوان آپارتاید جنسیتی بهرسمیت شناخته شود.
فعالان حقوق زن گفتند تلاشهای مدنی و دادخواهانه خود را برای دفاع از حقوق زنان و دختران افغانستان ادامه میدهند.
معترضان همچنین از جامعه جهانی خواستند از قربانیان این سیاستها حمایت عملی و موثرتر کند.
منابع در اداره انرژی اتمی افغانستان به افغانستان اینترنشنال گفتهاند که طالبان شرایط را برای کارکنان این اداره محدود و سختتر کرده است. طالبان ریاستی تحت عنوان «دعوت و ارشاد» ایجاد کرده و دفتر این اداره را نیز به محل جدیدی منتقل کرده است.
بر اساس اسنادی که به افغانستان اینترنشنال رسیده است، در ساختار کنونی اداره انرژی اتمی افغانستان، ریاستهای «تکنولوژی شیمیایی و مواد رادیواکتیف»، «تطبیقات هستهای» و بخشی با عنوان «ساخت پهپادها و سلاحهای اتمی» فعالیت دارند.
طالبان اداره انرژی اتمی افغانستان را به ساختمان پیشین قوماندانی جلب و جذب در نزدیکی سرک نو کابل منتقل کرده و در حال حاضر حدود ۴۰۰ نفر در این نهاد مشغول به کار هستند.
علاوه بر بخش کمپیوتر ساینس، ریاستی تحت عنوان «دعوت و ارشاد» نیز در این اداره ایجاد شده است.
یک مقام این اداره که نخواست نامش فاش شود، به افغانستان اینترنشنال گفت تدابیر امنیتی در این مرکز بسیار سختگیرانه است.
به گفته او، کارکنان هنگام ورود به ساختمان با بازرسیهای امنیتی روبهرو میشوند، وسایل شخصی آنان در ورودی جمعآوری میشود و فعالیتهای آنان در طول ساعات کاری تحت نظارت قرار دارد.
بر اساس اطلاعات منابع، طالبان مقررات ویژهای را برای مدیریت منابع انسانی و هزینههای آموزشی این اداره وضع کردهاند که شرایط استخدام، آموزش و پایان همکاری کارکنان را در بر میگیرد.
مطابق این مقررات، افرادی که استعفا دهند یا از وظیفه برکنار شوند، موظفاند هزینههای مربوط به آموزشهای تخصصی و برنامههای ارتقای ظرفیت، از جمله دورههای ماستری و سایر آموزشهای حرفهای، را به اداره بازپرداخت کنند.
برخی منابع در این نهاد همچنین مدعیاند که بودجه اداره انرژی اتمی بهطور مستقیم از سوی ملا هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان، تأمین میشود؛ هرچند به گفته آنان، مدیریت فنی و اجرایی اداره عمدتاً توسط متخصصان افغان انجام میشود.
این منابع میگویند طالبان در ماههای اخیر توجه بیشتری به تحقیق، تحلیل و ارزیابی فنی مواد رادیواکتیف معطوف کردهاند. با این حال، هنوز مشخص نیست که این فعالیتها دقیقاً در چه حوزههای علمی، صنعتی یا پژوهشی انجام میشود و نتایج آن در چه بخشهایی مورد استفاده قرار میگیرد.
شماری از متخصصان پیشین اداره انرژی اتمی به افغانستان اینترنشنال گفتند که ممکن است طالبان برای بازسازی یا تقویت برخی تجهیزات فنی از فناوریها و تجهیزات وارداتی از ایران، روسیه و چین استفاده کرده باشند و تلاشهایی نیز برای فعالسازی دوباره برخی لابراتوارها صورت گرفته باشد.
با این حال، آنان تأکید میکنند که هیچ نشانهای مبنی بر وجود ظرفیت فنی لازم برای توسعه سلاح هستهای در افغانستان مشاهده نمیشود.
به گفته این کارشناسان، «نه در دوره جمهوری و نه در شرایط کنونی، زیرساختها و تواناییهای لازم برای تولید سلاح هستهای در افغانستان وجود نداشته است.»
آنان در عین حال میگویند که طالبان در زمینه همکاریهای آموزشی، بهویژه در رشتههای انجنیری هستهای و فزیک، تلاشهایی را با برخی کشورها از جمله چین دنبال کردهاند.
کارشناسان تأکید میکنند که مواد و فناوریهای هستهای در اصل برای مقاصد صلحآمیز، از جمله پزشکی، صنعت، کشاورزی و پژوهشهای علمی به کار میروند. با این حال، استفاده نظامی از مواد رادیواکتیف و فناوریهای مرتبط میتواند پیامدهای جدی امنیتی، زیستمحیطی و انسانی به همراه داشته باشد.
یکی از متخصصان پیشین این اداره میگوید هرچند انجام برخی فعالیتهای فنی و آزمایشگاهی در کابل قابل تصور است، اما توسعه برنامههای پیشرفته هستهای مستلزم زیرساختهای گسترده علمی، صنعتی و تخنیکی است؛ زیرساختهایی که تاکنون شواهدی از وجود آنها در افغانستان منتشر نشده است.
طالبان تاکنون بهطور رسمی درباره ماهیت و جزئیات فعالیتهای کنونی اداره انرژی اتمی افغانستان توضیحی ارائه نکرده است.
افغانستان در سال ۱۳۳۶ خورشیدی به عضویت آژانس بینالمللی انرژی اتمی درآمد و از نخستین کشورهای عضو این نهاد بینالمللی به شمار میرود.
وظیفه اصلی آژانس بینالمللی انرژی اتمی توسعه و ترویج استفاده صلحآمیز از فناوری هستهای، نظارت بر جلوگیری از انحراف آن به اهداف نظامی و حمایت از تحقیقات و کاربردهای علمی انرژی اتمی در بخشهای مختلف است. این سازمان در حال حاضر بیش از ۱۵۰ کشور عضو دارد.
روزنامه دیلیمیل در گزارشی نوشته است که با وجود ادعای طالبان درباره ممنوعیت پدیده «بچهبازی»، سوءاستفاده جنسی از پسران کودک در افغانستان همچنان ادامه دارد. در این گزارش آمده است که شماری از مقامهای طالبان، فرماندهان محلی و افراد بانفوذ در این روند دخیلاند.
در پدیده موسوم به «بچهبازی» در افغانستان، عاملان پسران فقیر و آسیبپذیر را با لباس زنانه و آرایش به مهمانیهای مردان قدرتمند میبرند. آنان وادار به رقص میشوند و سپس مورد آزار جنسی قرار میگیرند.
در این گزارش آمده است که قربانیان پس از فرار از این وضعیت، از لتوکوب، تجاوز و شکنجه روانی سخن گفتهاند. بسیاری از آنان وقتی بزرگتر میشوند و ریش در میآورند، کنار گذاشته میشوند. شماری از این قربانیان پس از آن به تنفروشی، اعتیاد یا خودکشی رو میآورند.
قطع بخش بزرگی از کمکهای بینالمللی پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، دسترسی قربانیان به حمایت و بازپروری را محدود کرده است.
این گزارش به آخرین گزارش وزارت خارجه امریکا درباره قاچاق انسان نیز اشاره کرده است. بر اساس این گزارش که مربوط پارسال است، سربازگیری کودکان، قاچاق انسان و بچهبازی در افغانستان ادامه دارد. در این گزارش آمده است که طالبان کودکان را با اجبار و فریب، از جمله وعدههای نادرست، جذب میکند.
وزارت خارجه امریکا همچنین مواردی از بچهبازی را ثبت کرده که در آن مقامهای طالبان و گروههای مسلح دیگر دخیل بودهاند. بازماندگان گفتهاند که فرماندهان محلی و افراد بانفوذ اکنون از عاملان اصلی این سوءاستفادهاند. آنان گفتهاند که پیش از بازگشت طالبان به قدرت نیز فرماندهان نظامی، پولیس و مقامهای دولتی در این کار دست داشتند.
دیلیمیل نوشته است که بچهبازی سابقه طولانی در افغانستان دارد و ریشههای آن دستکم به قرن سیزدهم برمیگردد. این روند در زمان جنگ مجاهدین علیه شوروی در دهه ۱۹۸۰ بیشتر شناخته شد. در آن زمان، شماری از فرماندهان افغان پسران نوجوان را بهعنوان دارایی شخصی و نشانه قدرت نزد خود نگه میداشتند.
طالبان در دهه ۱۹۹۰ هنگام رسیدن به قدرت، بچهبازی را یکی از نشانههای فساد جنگسالاران خواند و آن را ممنوع کرد. اما پس از سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱، ساختارهای قدرت پیشین دوباره برگشت و بچهبازی نیز دوباره گسترش یافت.
در گزارش آمده است که برخی پسران از سوی خانوادههای فقیرشان فروخته میشوند و برخی دیگر ربوده میشوند. پس از آن، این کودکان مجبور میشوند لباس زنانه بپوشند و بهطور منظم مورد سوءاستفاده جنسی قرار میگیرند.
دیلیمیل به گزارش پیشین کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نیز اشاره کرده است. این کمیسیون گفته بود که قربانیان بچهبازی دچار آسیبهای جدی روانی میشوند، زیرا اغلب مورد تجاوز قرار میگیرند. این قربانیان با ترس، بیاعتمادی، ناامیدی و احساس انتقام روبهرو میشوند.
چارو لتا هاگ، پژوهشگر مستقر در لندن در چتمهاوس، به دیلیمیل گفته است که در نبود خدمات برای درمان و بازپروری قربانیان، روشن نیست سرنوشت این کودکان چه میشود. او گفته است گزارشهای روایتی نشان میدهد که برخی از قربانیان پس از بزرگشدن، خودشان همین چرخه سوءاستفاده را تکرار میکنند.
این رسانه نوشته است که نیروهای خارجی در سالهای حضورشان در افغانستان از بچهبازی آگاه بودند، اما در بسیاری موارد دخالت نمیکردند، چون شماری از فرماندهان افغان همپیمان آنان نیز در این کار دخیل بودند.
این گزارش به روایت دن کویین، فرمانده پیشین نیروهای ویژه امریکا، اشاره کرده است. او پس از حمله به یک فرمانده افغان که یک پسر را بهعنوان برده جنسی نزد خود نگه داشته بود، از فرماندهی برکنار و از افغانستان بیرون شد.
کویین بعدها گفت امریکا به افغانستان رفته بود چون از کارهای وحشتناک طالبان و نقض حقوق بشر شنیده بود، اما در عمل کسانی را به قدرت رسانده بود که کارهایی بدتر از طالبان انجام میدادند.
دیلیمیل همچنین به گفتههای پدر لنس کورپورال گریگوری بکلی جونیور، سرباز امریکایی کشتهشده در سال ۲۰۱۲، اشاره کرده است. او گفته بود پسرش از پایگاه نظامی در جنوب افغانستان صدای فریاد پسرانی را میشنید که از سوی پولیس افغان مورد آزار جنسی قرار میگرفتند، اما به نیروهای امریکایی گفته شده بود دخالت نکنند.
در بخش دیگری از گزارش آمده است که طالبان در سال ۲۰۱۶ از همین ضعف در میان نیروهای پولیس استفاده کرد. به گفته غلام سخی روغ لیونی، فرمانده پیشین پولیس ارزگان، طالبان حدود ۱۰۰ پسر نوجوان را به پاسگاهها فرستاد تا به آنجا نفوذ کنند و پولیسها را مسموم یا بکشند.
دیلیمیل در ادامه به مستند «پسران رقصان افغانستان» ساخته نجیبالله قریشی، خبرنگار افغان، اشاره کرده است. در این مستند نشان داده شده بود که مردان قدرتمند چگونه بهسادگی به این کودکان دسترسی پیدا میکنند.
در این مستند، مردی به نام دستگیر که از اعضای پیشین نیروهای مقاومت اتحاد شمال و از چهرههای قدرتمند تخار معرفی شده، گفته بود هنگام انتخاب یک پسر، به زیبایی، سن و توانایی رقص او توجه میکند. او گفته بود به خانوادهها پول میدهد و میگوید از کودک مراقبت میکند.
دیلیمیل نوشته است که دستگیر در این مستند گفته بود بیش از دو هزار پسر را «گرفته» است.
این گزارش همچنین به سخنان فرد دیگری در شمال افغانستان با نام «مستری» اشاره کرده است. او گفته بود هر فرمانده نظامی یک پسر جوان نزد خود داشت و میان فرماندهان در این زمینه رقابت وجود داشت.
در گزارش آمده است که شماری از قربانیان پس از سالها سوءاستفاده، وقتی ریش در میآورند، دیگر کنار گذاشته میشوند. بسیاری از آنان به مواد مخدر، گدایی یا تنفروشی کشانده میشوند.
دیلیمیل به گفتههای برات علی باتور، عکاس افغان، نیز اشاره کرده است. او برای مستند فرانتلاین ماهها زندگی این کودکان را ثبت کرده بود. باتور گفته است یکی از پسرانی که دیده بود حدود ۱۳ سال داشت و به مهمانیها برده میشد، برای تحمل این وضعیت هرویین مصرف میکرد و در پایان فرار کرد و در خیابانهای کابل گدایی میکرد.
در گزارش آمده است که قربانیان بچهبازی تنها آسیب روانی نمیبینند، بلکه ممکن است دچار آسیبهای جدی جسمی شوند. این آسیبها شامل خونریزی داخلی، شکستگی دست و پا، دندانهای شکسته، خفگی و در برخی موارد مرگ است.
دیلیمیل نوشته است که در کنار پسران، دختران افغان نیز آسیبپذیر هستند. این گزارش میگوید بسیاری از دختران به دلیل فقر از سوی خانوادههایشان به ازدواج اجباری با مردان بزرگسال داده میشوند.
در بخش پایانی گزارش آمده است که طالبان در اوایل ماه جاری، ازدواج کودکان را در یک قانون تازه به رسمیت شناخته است. بر اساس این قانون، ازدواج ترتیبشده با کودک در برخی شرایط معتبر دانسته میشود و کودک پس از رسیدن به بلوغ تنها از راه دادگاه میتواند درخواست فسخ ازدواج کند.
دیلیمیل همچنین نوشته است که در این قانون، سکوت یک دختر باکره بهعنوان رضایت به ازدواج تفسیر میشود.
این گزارش در پایان به قانون جزایی تازه طالبان نیز اشاره کرده و نوشته است که این قانون جایگاه زنان را پایین آورده است.
در این قانون به شوهر اجازه داده شده همسر خود را لتوکوب کند، تا زمانی که آسیب شدید جسمی به او وارد نشود.
در گزارش آمده است که ماده ۳۲ این قانون میگوید اگر شوهر زن را با چوب بزند و این کار باعث آسیب شدید مانند زخم یا کبودی بدن شود، و زن بتواند آن را نزد قاضی ثابت کند، شوهر به ۱۵ روز زندان محکوم میشود.
دیلیمیل نوشته است که این موارد نشان میدهد کودکان و زنان در افغانستان همچنان با خطر سوءاستفاده جنسی، ازدواج اجباری، خشونت خانوادگی و نبود حمایت روبهرو هستند. بر بنیاد این گزارش، قربانیان بچهبازی، بهویژه پسران فقیر، پس از سالها آزار اغلب بدون درمان، حمایت روانی و بازپروری رها میشوند.
کوین کورنول، امدادگر بریتانیایی و زندانی سابق در افغانستان، در گفتوگو با روزنامه سن تجربه خود را از ۲۷۲ روز حبس در زندان طالبان روایت کرده است.
اظهارات او حاکی از برداشتن پول از گاوصندوقش توسط طالبان، ضبط وسایل آیتی، سلول انفرادی، شکنجه، تهدید به اعدام و آویزانکردن برهنه از سقف است.
کوین کورنول، امدادگر بریتانیایی و پزشک پیشین ارتش است که هنگام کار با آژانس پناهندگان سازمان ملل در کابل در جدی ۱۴۰۱، از سوی طالبان بازداشت شد.
کورنول ۲۷۲ روز در زندان طالبان ماند.
او گفته است که طالبان در این مدت تلاش کرد از پروندهاش برای گرفتن پول، تبادل زندانیان و کشاندن حکومت بریتانیا به میز مذاکره استفاده کند.
او در ۱۷ میزان ۱۴۰۲ همراه با چند شهروند دیگر بریتانیا آزاد شد. کورنول گفته است آزادی او و چند زندانی دیگر پس از پرداخت ۱۲۰ میلیون پوند به طالبان صورت گرفته است.
طالبان پیش از خروج به او هشدار داد که به افغانستان برنگردد، چون نامش در فهرست سیاه قرار گرفته است.
داستان دستگیری
او میگوید نیروهای استخبارات طالبان در آن روز به اتاقش در هتلی در کابل وارد شدند. آنها درباره یک تفنگچه در گاوصندوق از او پرسیدند. کورنول میگوید برای آن تفنگچه جواز داشت و قرار بود در صورت حمله تروریستی از آن استفاده شود، اما ماموران طالبان وجود جواز را رد کردند.
به گفته کورنول، طالبان ۱۲ هزار دالر از گاوصندوق او برداشت و تمام وسایل آیتی او را نیز ضبط کرد. او میگوید سپس کیسهای روی سرش گذاشته شد و او را به یک محل دیگری بردند.
کورنول گفته است که در نخستین بازجویی، روی زانو نشانده شد و دستهایش از پشت بسته بود. به گفته او، هر پاسخی که مورد پسند بازجویان نبود، با قنداق تفنگ به پشت سرش پاسخ داده میشد.
او میگوید طالبان چند میل کلاشینکوف، خشابهای پر از مرمی، سیم، رادیو و وسایلی را که او نمیشناخت، نشان داد و مدعی شد که قصد داشته از آنها برای حمله تروریستی استفاده کند.
به گفته کورنول، بازجویان طالبان به او گفتند: «تو تروریست هستی، آمدهای تا از طرف حکومت بریتانیا به طالبان آسیب بزنی.»
طالبان مرا لتوکوب کردند
کورنول گفته است پس از رد این اتهامها، دوباره لتوکوب شد، چشمبسته به یک قفس زیرزمینی در سلول انفرادی برده شد و ۱۱ روز در آنجا نگهداری شد.
او میگوید بهجز یک بار رفتن روزانه به تشناب، تنها تماسش با دیگران زمانی بود که نگهبانان برای شلاقزدن، لتوکوب یا تهدید با چاقو وارد سلول میشدند.
او میگوید طالبان تلاش داشت او را وادار کند به خواستههای آنان تن بدهد. به گفته او، مرحله بعدی زندان زمانی آغاز شد که او را در یک سلول با پنج جهادگرا قرار دادند.
کورنول گفته است: «اینها افراد بسیار خشنی بودند که سه ماه تمام تلاش کردند مرا از نظر جسمی و روانی بشکنند و افراطی کنند.»
او میگوید زندانیان گاهی بهصورت ناگهانی به او حمله میکردند. به گفته او، وقتی توانست از خود دفاع کند، نگهبانان طالبان او را با چوب میزدند.
کورنول گفته است این افراد به انگلیسی شکسته به او میگفتند: «جهان مسیحی دیگر وجود ندارد» و «مسلمانان در جهان بسیار زیاد شدهاند، همه مسیحیان خواهند مرد.»
به گفته او، این افراد زمانی که نماز نمیخواندند، به نوبت قرآن را در برابر او میخواندند و تلاش میکردند او را به اسلام دعوت کنند.
او گفته است در میان زندانیانی که با او نگهداری میشدند، افرادی بودند که مرتکب قتل، تجاوز و ربودن کودکان برای فروش اعضای بدن شده بودند. به گفته او، آنان میخواستند او را مسلمان کنند، چون باور داشتند این کار برایشان راه ورود به بهشت را باز میکند.
کورنول میگوید طالبان در بازجوییها درباره سابقه نظامی او نیز پرسوجو میکرد. او نزدیک به ۲۵ سال در ارتش خدمت کرده بود که ۱۲ سال آن در بخش پزشکی ارتش سلطنتی بریتانیا بود.
او گفته است طالبان با تهدید اسلحه از او میخواست یادداشتهایی را بخواند که در آن نوشته شده بود او تروریست و جاسوس بریتانیا است و همچنین مطالبی درباره بدن بودن حکومتهای بریتانیا و امریکا بیان شده بود.
کورنول میگوید تنها زمانی حاضر میشد متنها را بخواند که به انگلیسی نادرست نوشته شده بود. او عمداً همان اشتباهها را با تلفظ غلط میخواند تا نشان دهد چیزی درست نیست.
او گفته است در یکی از یادداشتها به انگلیسی نادرست نوشته شده بود: «من کوین، مامور استخبارات بریتانیا هستم.» در یادداشت دیگری نوشته شده بود که او برای حکومت بریتانیا در افغانستان کار کرده است. کورنول میگوید در پاسخ تأکید میکرد که در کابل برای سازمان ملل بهعنوان مدیر پروژه و پزشک کار میکرده است.
به گفته او، همین کار باعث لتوکوب دوباره او میشد.
میخواستند مرا به جاسوسی متهم کنند
کورنول میگوید وقتی نگهبانان طالبان ویدیوها را به فرماندهان خود میفرستادند، متوجه اشتباهها میشدند و عصبانی میگفتند: «چرا مثل انگلیسی صحبت نمیکنی؟» و «این مثل تلویزیون نیست.»
او گفته است یکی از فرماندهان طالبان به او گفت: «تو کار را آسان نمیکنی.» کورنول در پاسخ گفته بود: «من اینجا نیستم که کار را آسان کنم.»
به گفته کورنول، طالبان چندینبار از نظر جسمی او را شکست، اما از نظر روانی نتوانست او را بشکند. او میگوید همین موضوع باعث خشم طالبان شد و شکنجهها ادامه یافت.
کورنول گفته است در آخرین بازجویی، طالبان تهدید کرد که او را به جاسوسی متهم میکند. به گفته او، این اتهام زیر اداره طالبان میتوانست مجازات اعدام علنی داشته باشد.
او در جریان زندان میان چند سلول جابهجا شد. وضعیت صحیاش بدتر شد و دو بار به دلیل عفونت خون در شفاخانه بستری شد. کورنول پیش از بازداشت نیز سنگ گرده داشت و به دلیل نداشتن دارو، وضعیتش بدتر شد. او میگوید لتوکوبها نیز به اعضای بدنش آسیب زد.
کورنول گفته است نخستینبار که به شفاخانه برده شد، آنجا زیر اداره طالبان بود و «بدترین محیط» صحی بود که دیده بود. به گفته او، یک گردهاش به دلیل سنگهای زیاد بسته شده بود و نیاز به عملیات داشت.
او میگوید پیشنهاد بیهوشی را نپذیرفت و خواست با بیحسی نخاعی عملیات شود، چون اگر قرار بود بمیرد، میخواست لحظههای آخر را بیدار باشد.
دیدم که به اندام جنسی یک زندانی گیره وصل میکردند
کورنول در گزارش سن گفته است طالبان با زندانیان محلی نیز بهشدت خشن برخورد میکرد. او میگوید یک زندانی محلی با وصلکردن گیره به اندام جنسی و بخشهای دیگر بدنش برق داده شد.
به گفته او، پس از بازگرداندن آن زندانی به سلول، نگهبانان گفتند او دیوانه شده است، اما کورنول میگوید طالبان او را شکسته بود و بدنش پر از بافت سوخته بود.
او گفته است برخی زندانیان تا آستانه مرگ شکنجه میشدند. به گفته کورنول، آنان را با حلقآویزکردن تا لحظههای آخر خفه میکردند، سپس پایین میآوردند و دوباره این کار را تکرار میکردند.
کورنول گفته است در برخی لحظهها امید خود را از دست داده بود و فکر میکرد تنها راه خروجش از زندان، داخل تابوت چوبی است.
همسر او، کلی کورنول، در بریتانیا تلاش میکرد او را آزاد کند. به نوشته سن، با آنکه از او خواسته شده بود با رسانهها صحبت نکند، او در تلویزیون ظاهر شد تا چهره انسانی کوین را نشان دهد، حمایت عمومی جلب کند و بر حکومت فشار وارد کند.
کورنول در ۲۷۲ روز زندان تنها شش بار توانست با همسرش صحبت کند. او میگوید در این تماسها از پیامهای رمزی استفاده میکرد که در دوران خدمت نظامی با همسرش هماهنگ کرده بود.
او گفته است اگر درباره شهر «بنیدورم» حرف میزد، در واقع رمزواژهای برای همسرش بوده که متوجه شود منظور او برعکس هر جمله بعدی است. به گفته او، اگر میگفت «امروز مردم خیلی مهربان هستند»، همسرش معنای برعکس آن را میفهمید.
کورنول گفته است در زندان با مدیتیشن آرامش میگرفت و گاهی تا ۱۰ ساعت در این حالت میماند. او میگوید فکرکردن به خانه به او کمک میکرد از فشار روانی و درد جسمی فاصله بگیرد.
به گفته او، در سپتامبر، مقامهای طالبان به او گفتند ابتدا زندانیان امریکایی آزاد میشوند و سپس نوبت بریتانیاییها میرسد، آنهم پس از پرداخت پول از سوی حکومتهایشان.
کورنول میگوید در بامداد ۱۷ میزان ۱۴۰۲، دستهایش بسته شد، کیسهای روی سرش گذاشتند و او همراه با چند بریتانیایی دیگر با موتر نظامی به میدان هوایی برده شد.
اگر طالبان بروند، بر میگردم
او میگوید برای آزادی چند زندانی، ۱۲۰ میلیون پوند پرداخت شد. پیش از ترک افغانستان، به او هشدار داده شد: «به این کشور برنگرد، نامت در فهرست سیاه است. اگر برگردی، نمیتوانیم امنیتت را تضمین کنیم.»
کورنول پس از رسیدن به میدان هوایی هیترو در لندن و دیدار با همسرش گریه کرد. او میگوید زندان پایان یافت، اما زخمهای جسمی و روانی آن باقی مانده است.
او پس از آزادی به دو عملیات گرده نیاز پیدا کرد. به گفته او، گردههایش به دلیل آسیبهای واردشده از سوی طالبان و ندادن دارو، تنها ۲۵ درصد و ۷۵ درصد کار میکردند.
کورنول گفته است در آغاز، نسبت به محیطهای پر سروصدا و نور حساس بود. هنوز هم ترجیح میدهد در تاریکی بنشیند، چون برایش آرامتر است.
اکنون کوین و کلی کورنول به کسانی که با خشونت خانگی، فشار روانی و مشکلات مربوط به سلامت روان روبهرو هستند، مشاوره و کمک میدهند. آنان همچنین با شماری از کسانی که ناعادلانه زندانی شدهاند و خانوادههایشان کار کردهاند.
کورنول میگوید آنچه بر او گذشته، او را به فردی قویتر و سازگارتر تبدیل کرده است. او تنها یادگار زندان خود را یک مسواک دستساز میداند که یک نگهبان ۱۸ ساله به او داده بود. او میگوید این مسواک را در کشوی خانه نگه میدارد و هر از گاهی به آن نگاه میکند تا یادش بماند حتا در میان خشونت و شکنجه نیز نشانههایی از خوبی وجود دارد.
کورنول که پدر هفت فرزند و پدربزرگ ۱۸ نواسه است، گفته است اگر طالبان بر افغانستان حاکم نباشد، حاضر است فردا دوباره برای کار بشردوستانه به افغانستان برگردد.
او گفته است: «من این کشور را دوست دارم و مردم آن فوقالعاده، مهربان و دلسوز هستند. زورگویان در آنجا برای مردم خود مشکلات جدی ایجاد کردهاند و این بسیار دردناک و دلسردکننده است.»
قنسولگری تحت کنترول طالبان در مشهد اعلام کرد که نورمحمد متوکل، سرقنسول طالبان، در دیدار با غلامحسین مظفری، استاندار خراسان رضوی، درباره تسهیل روند انتقال زندانیان افغان، چالشهای مهاجران افغان و گسترش روابط بازرگانی گفتوگو کرده است.
در خبرنامه قنسولگری طالبان که روز یکشنبه منتشر شد، آمده است که دو طرف علاوه بر بررسی روند انتقال زندانیان افغان، درباره رفع مشکلات حملونقل و ترانزیت در مرز دوغارون و نیز حل مشکل بیمه اجباری برای دارندگان کارت آمایش گفتوگو کردهاند.
آمار دقیق زندانیان افغان در ایران بهطور رسمی منتشر نشده است، اما طالبان بهصورت دورهای از انتقال گروههایی از این زندانیان به افغانستان خبر میدهد. این روند در سالهای اخیر بهطور مستمر و در چارچوب توافقات میان تهران و طالبان ادامه داشته است.
اداره تنظیم امور زندانهای طالبان در ۱۴ ثور اعلام کرد که از زمان بازگشت این گروه به قدرت در اسد ۱۴۰۰ تاکنون، حدود دو هزار زندانی افغان از ایران به افغانستان منتقل شدهاند. به گفته سخنگوی این اداره، بخشی از این افراد پس از سپری کردن دوره محکومیت خود آزاد شدهاند و شماری دیگر همچنان در زندان به سر میبرند. جمهوری اسلامی ایران زندانیان افغان را پس از انتقال، به اداره تنظیم امور زندانهای طالبان تحویل میدهد.
با این حال، نهادهای حقوق بشری نسبت به سرنوشت برخی از بازگشتکنندگان ابراز نگرانی کردهاند. این نهادها هشدار میدهند که شماری از افراد پس از تحویل به طالبان ممکن است در معرض بازداشت، برخوردهای خشونتآمیز یا اقدامات انتقامجویانه قرار گیرند. در نزدیک به پنج سال گذشته نیز گزارشهایی از سوی سازمانهای حقوق بشری درباره قتل، شکنجه، بازداشت خودسرانه و ناپدیدسازی اجباری برخی نظامیان و کارمندان حکومت پیشین که از کشورهای همسایه به افغانستان بازگشتهاند، منتشر شده است.
در همین حال، سازمان حقوق بشری «هانا» در گزارش تازه خود اعلام کرده است که مهاجران افغان در ایران با فشارهای فزاینده، اخراج اجباری و تبعیض سیستماتیک مواجه هستند.
بر اساس آمار سازمان ملل، از آغاز سال ۲۰۲۶ تاکنون ۸۶ هزار و ۲۵۳ مهاجر افغان از ایران اخراج و به افغانستان بازگردانده شدهاند.
وضعیت مهاجران افغان در ایران و روند بازگشت آنان در ماههای اخیر به یکی از محورهای اصلی گفتوگو میان مقامهای طالبان و جمهوری اسلامی ایران تبدیل شده است.