ګیزیل پلېکو په خپلو یادښتونو کې لیکلي، چې مېړه یې هغه بېهوښه کوله او لسګونه سړي یې وربلل څو د هغې پر بېهوښه بدن جنسي تېری وکړي. په دې یادښتونو کې هغې هغه وحشتونه بیان کړي، چې پرې تېر شوي او دا یې هم ویلي چې ولې یې په محکمه کې علني څرګندونې وکړې چې نړۍ یې ولړزوله.
«ژوند ته نغمه» کتاب چې د سېشنبې په ورځ خپور شو، د ۲۰۲۴م کال د ډلهییز جنسي تېري قضیه بیا انځوروي؛ هغه قضیه چې ۷۳ کلنېپلېکو، د جنسي تاوتریخوالي پر ضد په نړۍوال سمبول بدله کړه او په فرانسه کې د جنسي تېري د قانون د بدلون لامل شوه.
دا چې ولې یې خپل نوم څرګند کړی، لیکلي:«هېڅوک به هېڅکله نه پوهېدل چې دوی زما سره څه کړي وو، له محاکمې څخه هاخوا به هېچا د هغوی مخونه نه لیدل، هغوی به نه څارل کېدل او نه به یې دا پوښتنه کوله چې څنګه د خپلو ګاونډیانو او همکارانو تر منځ جنسي تېري کوونکي وپېژني.»
هغې هغه شېبه بیان کړې، چې پوه شوه مېړه یې کلونه کلونه هغه بېهوښه کوله او ورباندې یې جنسي تېری کاوه. هغې لیکلي، چې پولیسو په پیل کې ترې پوښتنه وکړه چې ایا هغې او مېړه یې د شریکانو د بدلون اړیکه لرله که نه. کله چې هغې وویل چې داسې نه ده، نو ورته انځورونه وښودل شول چې پهکې هغه بېهوښه په کټ کې پرته وه او نامعلوم سړي ورسره وو.
هغې ویلي، چې د پولیسو افسر ورته د سړیو د شمېر په اړه وویل. د هغې کتاب کې راغلي:«هغه راته وویل، چې درې پنځوس سړي زما کور ته راغلي وو څو پر ما جنسي تېری وکړي».
هغې لیکلي: «زه لکه یو سپۍ وم چې د باغ د دروازې ترڅنګ د خپل بادار په تمه ولاړه وي».
هغې ویلي، دا ورته ډېره سخته وه چې خپل اولادونه او ملګري له دې موضوع خبر کړي.
د هغې د پخواني مېړه دومینیک پلېکو تر څنګ، پنځوس نور سړي هم د ګیزیل پلېکو پر وړاندې د جنسي تېري په جرم محکوم شول.
د محاکمې پر مهال، ګیزیل پلېکو هېڅکله په مستقیم ډول دومینیک پلېکو ته مخامخ نشوه، خو لیکلي یې دي چې پلان لري زندان ته ورشي او د ځینو پوښتنو ځواب ورکړي.
هغې لیکلي، چې زه به ترې وپوښتم: «زه یې باید ختم کړم؟ ایا زموږ لور یې هم ځورولې، ایا تر ټولو ناوړه جرم یې ترسره کړی، ایا پوهېږي چې کوم دورخ کې ژوند کوو؟ ایا څوک یې وژلي؟ زه دې ځوابونو ته اړتیا لرم. هغه زما پوروړی دی».
پلېکو وایي، چې هغې د نړۍ له ګوټ ګوټ څخه د زرګونو ښځو لیکونه ترلاسه کړي او همداراز له هغو ښځو څخه چې د محکمې مخې ته ولاړې وې، انرژي یې اخیستې ده.
هغې لیکلي: «د محاکمې له پیلېدو لږ وروسته، هره ورځ به د لیکونو یوه بسته راکول کېده. ما به د ورځپاڼو پر ځای د هغوی لیکونه لوستل غوره ګڼل؛ ځکه ماته یې د ښځو د غږونو د اورېدو فرصت راکاوه».
هغې دا هم لیکلي، چې د محکمې ودانۍ مخې ته د ښځو شتون زما دننه درد سپکاوه.
په خپل کتاب کې، پلېکو د خپلې تازه مېنې په اړه هم لیکلي چې د ګډو ملګرو له لارې سره اشنا شوي و.
هغې لیکلي: «ما ته اړتیا وه چې بیا مینه وکړم. زه وېرېدلې نه وم... زه لا هم پر خلکو باور لرم. یو وخت دا زما تر ټولو لویه کمزوري وه. اوس دا زما ځواک دی. زما بدل».
