افغانستان انټرنشنل- پښتو، کراچۍ
په پاکستان کې مېشت یو شمېر افغان کډوال وايي، چې په افغانستان کې د کار او روزګار نشتوالي دې ته اړ کړي، چې بیا ځلي پاکستان ته، په ځانګړي ډول کراچۍ ښار ته د مزدورۍ لپاره لاړ شي، خو په دغه ښار کې هم له ګڼو ستونزو، فشارونو او د پولیسو له خوا د نیول کېدو له ګواښ سره مخ دي.
د احمد په نوم یو افغان چې ۲۴ کاله عمر لري او په ۲۰۲۳م کال کې د پاکستان د سند ايالت له کراچۍ ښار څخه له خپلې کورنۍ سره یو ځای بېرته افغانستان ته ستون کړای شوی و، خو هغه او دوه کوچني وروڼه یې بیا سږ کال بېرته پر قاچاقي لارو کراچۍ ښار ته د مزدورۍ او خوارۍ لپاره راغلي دي.
نوموړي افغانستان انټرنشنل – پښتو ته ویلي، چې په کراچۍ کې زېږېدلی او همدلته لوی شوی، دلته یې ژوند کاوه او د کورنۍ ګوزاره یې روانه وه. خو د پاکستان حکومت له هغه اعلان سره سم چې افغان کډوال بېرته افغانستان ته ستنوي، د ده په وينا «دلته راباندې ژوند سخت شو پوليسو به نيولو، پيسې به یې راڅخه اخيستې، زما سپینږیري کاکاګان یې څو ځله ونیول، نو اړ شو چې کډې مو وکړې.»
هغه زیاته کړه، « له ځان سره مې دوه کوچني وروڼه راوستي دي، زه او هغوی په شريکه کار کوو، که څه هم پولیس مو تنګوي، خو چاره نهشته ځانونه پټوو او کار کوو».
یوه بل افغان ځوان چې تازه پر قاچاقي لارو پاکستان ته راغلی وويل، چې کورنۍ یې نږدې ۳۵ غړي لري او افغانستان ته له ستنولو وړاندې یې د کورنۍ دوو یا درېیو غړو په دغه ښار کې کار کاوه، چې د ژوند چاره یې روانه وه.
هغه زیاتوي، کله چې افغانستان ته ستانه شول لږه اندازه کرنیزه ځمکه یې درلوده او بزګرۍ ته یې مخه کړه، خو په کروندګرۍ یې ګوزاره نه کېده او ترڅنګ یې د درندو بارونو د پورته کولو کار کاوه.
هغه په ډیرې خواشینۍ سره وويل، «افغانستان ډېر ښه دی خو کار روزګار په کې نهشته».
په کراچۍ ښار کې د طالبانو کونسل عبدالجبار تخاري، له افغانستان انټرنشنل – پښتو سره په خبرو کې دا منلې، چې په افغانستان کې روزګار کم دی او ځینې افغانان بیا ځلې دغه ښار ته راغلي دي.
د طالب کونسل په وينا، افغانان ځکه کراچۍ ته راځي چې دلته یې ژوند کړی او په دغه ښار کې ډېر کارونه ترلاسه کولی شي.
طالب کونسل عبدالجبار تخاری وايي، چې د هغو افغانانو کره شمېره نهلري چې په دغه ښار کې ژوند کوي او یا د کار په تکل کې راغلي دي، ځکه چې ډیری یې بېرته افغانستان ستانه شوي دي.
طالب کونسل زیاتوي: «دا وخت د کراچۍ په زندانونو کې نږدې ۵۵ افغانان بندیان دي، چې په دوی کې نيمايي د جرمونو په ترسره کولو کې نيول شوي او پاتې نور یې هغه کسان دي چې د قانوني اسنادو د نهلرلو له امله نيول شوي دي.»
د پاکستان د سند ايالت د کراچۍ ښار چې د دغه هېواد د اقتصاد مرکز بلل کيږي، پوليسو یې د تېرې مياشتې (مارچ په ۶مه نېټه) په یوه خپره کړې خبرپاڼه کې ويلي وو: «د کراچۍ پوليسو د ناقانونه بهرنیو وګړو او په ځانګړي ډول د افغان وګړو د موجودیت په اړه د شکايتونو لپاره ځانګړې مرکزي څانګه جوړه کړې او له خلکو غواړي چې د غیرقانوني وګړو په اړه معلومات ورکړي».
بل خوا یو شمېر افغانان وایي، چې پاکستاني پولیس له دوی څخه تر نیولو وروسته بډې (رشوت) اخلي.
په دغه ښار کې مېشت افغان کډوال احمد له افغانستان انټرنشنل – پښتو سره په خبرو کې ویلي، «نږدې هره ورځ د پوليسو په لاس ورځو، په جېب کې چې څومره روپۍ راسره وي پوليس یې راڅخه اخلي او بيا مو پرېږدي.»
له دې وړاندې هم د کراچۍ ښار پر پولیسو دغه ډول تورونه وو، چې د یاد ښار پولیس د افغان کډوالو له نیولو وروسته که له چا سره قانوني اسناد هم وي ورته ارزښت نهلري او د بډو اخیستلو په بدل کې پرېښودل کېږي.
خو د کراچۍ پوليسو دغه تورونه رد کړي او ویلي یې دي، چې د ټولو غير قانوني بهرنیو وګړو پر ضد یو ډول اقدامات کېږي او له چا نه یې بډې نهدي اخیستي.
په همدې حال کې په پاکستان کې د ملګرو ملتونو د کډوالو عالي کمېشنرۍ (يواېناېچسيار) وياند قیصر اپريدي افغانستان انټرنشنل - پښتو ته وویل، د پاکستان حکومت له هغه اعلان وروسته چې افغان کډوال بېرته خپل هېواد ته ستنوي، تر اوسه پورې نزدې ۲،۱ میلیون افغانان له پاکستان څخه افغانستان ته ستانه شوي چې ډېرې یې نيول شوي او بیا اېستل شوي دي.
هغه وويل، په دغو ستانه کړای شویو افغانانو کې د پياوار، ایسيسي کارت لرونکي او هغه کسان چې قانوني اسناد یې نهلرل، ټول شامل دي.
د ملګرو ملتونو د کډوالو عالی کمېشنرۍ، طالبانو او د پاکستان د شمېرو لهمخې، په دغه هېواد کې شاوخوا درې میلیونه افغان کډوال مېشت وو، چې ډیره برخه یې له ۲۰۲۱م کال څخه وړاندې په دغه هېواد کې مېشت وو او په لږ شمېر کې یې په افغانستان کې د طالبانو یو ځل بیا واک ترلاسه کولو وروسته دغه هېواد ته کډوال شوي دي.
پاکستان د افغان کډوالو د اېستلو لړۍ هغه وخت پیل کړه، چې د پاکستاني چارواکو په وینا، په افغانستان کې د طالبانو له واکمنېدو وروسته په دغه هېواد کې د ناامنۍ پېښې ډیرې شوې او پر طالبانو یې تور پورې کړ، چې په افغان خاوره کې یې د پاکستان ضد وسلهوالو ډلو ته پټنخایونه او مرکزونه برابر کړي او د افغانستان خاوره د پاکستان پر ضد کاريږي، خو طالبانو تل د پاکستان دغه تورونه رد کړي دي.
ملګرو ملتونو، د بشري حقونو سازمانونو او په پاکستان کې د پښتنو ملتپاله سياسي او مذهبي ګوندونو او همداراز طالبانو له پاکستان څخه غوښتي، چې د افغان کډوالو د ستنولو پر پرېکړه دې له سره غور وکړي.
په افغانستان کې د ازادې نړۍ لپاره یو لوی طبیعي متحد شته، چې که یووالی او همغږي رامنځته شي، دا وړتیا لري چې د هېواد سیاسي بهیر د توازن، ګډ ژوند او ثبات پر لور بوځي.
د افغانستان ځوان نسل چې د نړیوالې ټولنې د شل کلن حضور او د اړیکو له برکته یې له بهر نړۍ سره بلدتیا پیدا کړې او له نوې ټیکنالوژۍ سره اشنا شوي، ځان ته یې یو متفاوت لیدلوری جوړ کړی دی. خو د سیاسي پرېکړو په مهمو مسایلو کې یې رول دومره څرګند نه دی.
دا ځوانان چې د طالبانو په اداره کې دننه، د افغانستان د مدني ټولنې بنسټونو او یا هم د سیمې او لویدیځو هیوادونو د کډوالۍ په نړۍ کې ژوند کوي له شته وضعیت څخه ستړي شوي دي.
د طالبانو د بهرنیو چارو وزارت یو ځوان چارواکی، چې د یوې مهم ریاست مشري ور تر غاړې ده، افغانستان انټرنشنل ته وایي: «کله چې له کندهاره فرمان صادر شي، زه لومړیتوب ورکوم چې خپل پلرني ټاټوبي کندوز ته لاړ شم، هلته د وزارت پر ځای د اوبو غاړې ته کښېنم او کتاب ولولم».
د موضوع د حساسیت له امله افغانستان انټرنشنل د دې چارواکي نوم او مقام نه افشا کوي، خو هغه وایي چې د طالبانو د زړو او محافظهکارو مشرانو د ناسم چلند له امله «په کابل کې ساه اخیستل سخت شوي دي».
دا چارواکی د طالبانو د پاڅون پر مهال د دې ډلې د کلتور او تبلیغاتو په برخه کې فعال و، خو اوس منځلاریتوب ته مایل شوی، د طالبانو د بهرنیو چارو وزیر باور پرې لري او د طالبانو په ډېری داخلي او بهرنیو ناستو کې ګډون کوي.
په زرګونه کسان چې د رسنیو، معلوماتو او ټولنیزو شبکو له برکته واک ته رسېدلي، اوس ځانونه منزوي احساسوي او د هیواد له سیاسي بهیر څخه خوښ نه دي.
هغو ځوانونو ته چې د طالبانو له لیکو څخه بهر دي ساه اخیستل ورته خورا ستونزمن شوي دي. دوی ځانونه په لکه په تش میدان کې یوازې شوي ګڼي.
په بهر کې مېشت افغان ځوانان ظاهراً د کډوالۍ له ورځني ژوند سره لاس او ګرېوان دي، خو زړونه یې لا هم د وطن لپاره درزېږي او د یو فرصت په هیله دي، چې بېرته ستانه شي او په ټولنه کې بدلون راولي.
افغانستان د نړۍ له هغو هیوادونو څخه دی، چې تر ټولو زیات ځوان نفوس لري. د ملګرو ملتونو د شمېرو له مخې د افغانستان له ۴۰ میلیونه نفوس څخه ۶۳ سلنه یې تر ۲۵ کلنۍ لاندې عمر لري چې ډېری یې د یوه غیر افراطي، پرمختللي او ښه ژوند هیله لري.دا ځوانان په کلیو او ښارونو کې ژوند کوي او له مجبوریته د بېبرخلیکۍ، کډوالۍ او سیاسي ډلو سره د یوځای کېدو لوري ته هڅول شوي دي.
نجیب پیکان چې د امریکا د IVLP پروګرام برخهوال و وایي: «دا ځوانان په زور د افراطیت، تعصب او فقر قرباني شوي او د ژغورنې په هیله یو فرصت ته انتظار باسي. افغان ځوانان له ایران نه مایوسه دي. روسیه په خپلو ستونزو کې غرقه ده. چین پر هغو ځوانانو باور نه لري چې د لویدیځ د حضور پر مهال لوی شوي دي. پاکستان خپلې اندېښنې لري. نو یوازې آزادې نړۍ ته چې مشري یې امریکا کوي، د ژغورونکي په سترګه ګوري. امریکا ته اړتیا نشته چې بیا افغانستان ته راشي، خو له دې نسل سره په ګډه کار کولی شي چې د ټولنې دننه بدلون راولي».
فریما نوابيد ښځو د حقونو فعاله چې په ۲۰۰۸ او ۲۰۰۹ کلونو کې یې په امریکا کې زدهکړې کړي وایي: «د امریکا د نوي نسل سیاستوال له افغانستان سره مستقیمه آشنایي لري او دا ظرفیت درک کولی شي. د ټرمپ په کابینه کې شپږ وزیران د افغانستان له وضعیت سره اشنا دي. امریکاييتحصیلکړي افغانان هم کولی شي د بدلون رول ولوبوي. خو اړتیا دا ده، چې یو منظم انسجام رامنځته شي او داسې یو ګډ هدف تعریف شي، چې هم افغانستان ته ګټه وکړي او هم نړیوالې ټولنې ته. دوی باید خپلې ګټې د امریکا له اوږدمهاله ګټو سره وتړي. یوه داسې شبکه جوړه کړي، چې دننه افغانستان او له لویدیځ سره همغږي رامنځته کړي. دا یو ارزښتناک فرصت دی».
د روښانه راتلونکي لپاره اړینه ده چې ځوانان د پرېکړو مرکزونو ته لاره ومومي. په اسلامي ټولنو ټولنو کې داسې ډېر بېلګې شته چې یوه هوښیار مش ټولنه راویښه کړې ده.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.