پاکستان وايي، له افغانستانه د تحریک طالبان پاکستان او بلوڅ ازادي غوښتونکو بریدونه د دغه هېواد د امنیت لپاره جدي ګواښ جوړوي. تازه د پاکستان د پوځ ویاند ادعا وکړه چې د طالبانو حکومت د دې ډلې وسله والو ته پناه ورکړې او له افغان خاورې په پاکستان کې د بریدونو اجازه ورکوي. کابل دا تورونه ردوي او وايي چې د پاکستان امنیتي ستونزې باید د افغانستان پر خاوره د پوځي بریدونو له لارې حل نه شي.
د اکتوبر په لومړۍ نېټه پاکستان په کونړ او هلمند کې هوايي بریدونه وکړل. د طالبانو حکومت د ملکي تلفاتو خبر ورکړ، په داسې حال کې چې د افغانستان لپاره د ملګرو ملتونو مرستندویه ماموریت (UNAMA) لږ تر لږه د لسو ملکي کسانو، چې ډېری یې ماشومان وو، د وژل کېدو راپور ورکړ. پاکستان بیا وویل چې بریدونه یې د استخباراتي معلوماتو پر بنسټ کړي، د وسله والو پټنځایونه یې له منځه وړي او ۲۲ وسله وال یې وژلي دي. د پاکستان ادعاوې په خپلواکه توګه نه دي تایید شوې.
دا پېښه د یوې پراخې پوښتنې یوازې یوه برخه ده: ایا پاکستان د خپلې امنیتي ستونزې د حل لپاره افغانستان ته مخ اړوي، که افغانستان ورو - ورو د هغې اوږدې سیالۍ میدان ګرځي چې ریښه یې د کابل او اسلاماباد له اړیکو هم ژوره ده؟
د دې پوښتنې تر منځ د یو هېواد نوم ولاړ دی: هند
د ټي ټي پي له خوا پېښې امنیتي ستونزې
ټي ټي پي په پاکستان کې د خونړیو بریدونو مسوولیت منلی او په وروستیو میاشتو کې هم په خیبر پښتونخوا کې مرګوني بریدونه شوي دي. د سپټمبر په ۲۶مه په ډېره اسماعیل خان کې د یوه ځانمرګي برید مسوولیت همدغې وسله والې ډلې ومانه؛ په برید کې لږ تر لږه ۱۲ کسان ووژل شول.
اسلاماباد وايي چې د دغو بریدونو د تنظیم او ترسره کولو لپاره د ټي ټي پي ځینې شبکې په افغانستان کې فعالیت کوي. طالبان بیا دا ادعا ردوي.
د پاکستان لپاره ښايي پوځي عملیات د لنډمهاله امنیتي اقدام په توګه مطرح وي، خو د افغانستان لپاره هر برید یوازې یوه پوځي پېښه نه ده. دا د حاکمیت، د ملکي وګړو د خوندیتوب او د دوو ګاونډیو هېوادونو د اړیکو موضوع هم ده.
پاکستان د هند ملاتړ ولې یادوي؟
په وروستیو میاشتو کې د پاکستان په امنیتي روایت کې هند په زیاتېدونکي ډول مطرح کېږي. تازه د پاکستان د پوځ ویاند جنرال احمد شریف چودري هند په مستقیم ملاتړ تورن کړ او ویې ویل چې هند ټي ټي پي، بلوڅ ازادي غوښتونکو او نورو وسله والو ډلو ته د طالبانو پر مټ ملاتړ برابروي.
اسلاماباد ادعا کوي چې هند د افغانستان له خاورې د پاکستان پر ضد د وسله والو ډلو ملاتړ کوي، خو هند دا ډول تورونه ردوي.
تر دې دمه داسې خپلواک او عامه شواهد نه دي وړاندې شوي چې په قطعي ډول وښيي هند د ټي ټي پي د تمویل، روزنې او عملیاتي فعالیتونو ملاتړ کوي. له همدې امله دا خبره چې «هند د ټي ټي پي ملاتړی دی» باید د ثابت حقیقت پر ځای د پاکستان د حکومت د ادعا په توګه وړاندې شي.
خو له دې سره یو بل حقیقت هم شته: هند په افغانستان کې له کلونو راهیسې پراخ سیاسي، اقتصادي، بشري او پراختیايي حضور لري.
د هند افغانستان ته څه ورکړي؟
هند د افغانستان له هغو بهرنیو شریکانو څخه دی چې د پراختیا په برخه کې یې اوږدمهاله حضور درلود.
د داود خان له واکمنۍ نیولې تر ډاکتر محمد اشرف غني پورې د هند مرسته او ملاتړ د هغو حکومتونو له محوري سیاستونو څخه وو. په ملګرو ملتونو کې د هند استازي په سپټمبر میاشت کې وویل چې هېواد یې په افغانستان کې له ۵۰۰ څخه په زیاتو پرمختیايي پروژو کې ونډه اخیستې چې ټول ۳۴ ولایتونه یې پوښلي دي. د هند د رسمي معلوماتو له مخې، په دغو همکاریو کې روغتیا، عامه زیربناوې، ظرفیت لوړونه، بشري مرستې، واکسین، درمل او د خوړو امنیت شامل دي.
هند له ۲۰۰۱ وروسته د افغانستان په بیارغونه کې د میلیاردونو ډالرو په ارزښت پروژې هم تمویل کړې دي. د سلما بند، د پارلمان ودانۍ، د سړکونو او روغتیايي پروژو ترڅنګ، هند د افغانستان لپاره د چابهار له لارې د سوداګریز اتصال ملاتړ کړی دی.
خو د افغانستان لپاره بله پوښتنه هم مهمه ده: ایا د هند له دې اړیکو څخه ګټه اخیستل د پاکستان له ستراتیژیکې محاسبې سره ټکر کوي؟ ځواب یې تر ډېره هو دی.
د هند او پاکستان رقابت یوازې د کشمیر پر سر نه دی. دا د سیمې د امنیت، نفوذ، سوداګرۍ او ستراتیژیک چاپېریال پر سر هم اوږده سیالي ده.
پاکستان د افغانستان جغرافیه د خپل امنیت له محاسبې څخه جلا نه ګڼي. هند بیا افغانستان ته د پاکستان له لارې د تېرېدو پر ځای د بدیلو اقتصادي او سیمهییزو لارو په سترګه ګوري.
همدلته افغانستان د دوو متفاوتو ستراتیژیکو لیدلورو ترمنځ واقع کېږي.
د کابل لپاره له هند سره اړیکه کېدای شي د روغتیا، سوداګرۍ، تعلیم او پراختیا وسیله وي. خو اسلاماباد کولای شي همدغه اړیکې د خپل امنیت له زاویې وګوري.
په بل عبارت، هغه اړیکه چې کابل یې اقتصادي ګڼي، اسلاماباد یې ممکن امنیتي وګڼي.
دا توپیر د افغانستان لپاره ډېر خطرناک دی.
افغانستان له پاکستان سره زرګونه کیلومتره ګډه پوله لري. د دواړو هېوادونو ترمنځ سوداګري، ترانزیټ، کډوالۍ، کورنۍ اړیکې او امنیتي مسایل یو له بل سره تړلي دي.
له همدې امله، که د هند او پاکستان رقابت افغانستان ته انتقال شي، د هند له اړیکو څخه د افغانستان اقتصادي ګټه کولای شي په یوه بله جبهه کې امنیتي لګښت پیدا کړي.
خو دا هم باید وویل شي چې د پاکستان امنیتي حساسیت په خپله د دې معنا نه لري چې افغانستان باید له هند سره خپلې اړیکې پرې کړي.
افغانستان د دې حق لري چې له هر هغه هېواد سره اړیکې ولري چې د هغه ملي ګټو ته ګټه رسوي.
ایا افغانستان د هند او پاکستان د شخړې قرباني دی؟
تر یوې اندازې، خو کیسه دومره ساده نه ده.
افغانستان یوازې د هند او پاکستان د سیالۍ قرباني نه دی. د افغانستان داخلي جګړې، د افغان سیاسي او پوځي ډلو انتخابونه، د سیمې د نورو هېوادونو مداخلې او د نړیوالو قدرتونو ستراتیژۍ ټول د دغه هېواد د اوږدې بېثباتۍ برخه دي.
خو افغانستان د هند او پاکستان د رقابت له جغرافیې څخه بهر هم نه دی.
په تېرو څو لسیزو کې د پاکستان او هند ترمنځ د نفوذ سیالۍ په افغانستان کې د بېلابېلو سیاسي او امنیتي محاسبو بڼه خپله کړې ده. د ۲۰۰۱ وروسته هند د افغانستان د بیا رغونې له مهمو شریکانو څخه شو، په داسې حال کې چې پاکستان د افغانستان امنیتي وضعیت د خپل ستراتیژیک چاپېریال یوه برخه ګڼله.
اوس کله چې کابل له نوي ډیلي سره اړیکې پراخوي او له اسلاماباد سره اړیکې خرابېږي، دا پخوانی رقابت د نوې بڼې د راڅرګندېدو په حال کې دی.
د افغانستان انتخاب به څه وي؟
شاید د افغانستان لپاره تر ټولو خطرناکه پوښتنه همدا وي چې: هند که پاکستان؟
ځکه چې دا پوښتنه په خپله افغانستان د دوو نورو هېوادونو د سیالۍ په چوکاټ کې تعریفوي.
د افغانستان لپاره بل انتخاب هم شته: هند سره اړیکه، پاکستان سره اړیکه، خو د هېڅ یوه په ستراتیژیکه جګړه کې نه شاملېدل.
کابل کولی شول له هند سره د روغتیا، سوداګرۍ، تعلیم او بشري مرستو اړیکې ولري، پرته له دې چې خپله خاوره د پاکستان پر ضد د عملیاتو لپاره ورکړي، خو دا چاره د طالبانو په موجودیت کې ناشونې ده.
همدارنګه کابل کولی شول له پاکستان سره د سرحد، امنیت، سوداګرۍ او ترانزیټ په اړه خبرې وکړي، پرته له دې چې خپل بهرنی سیاست د اسلاماباد د امنیتي غوښتنو تابع کړي.
دا دریځ اسانه نه دی.
پاکستان غواړي ډاډ ترلاسه کړي چې افغانستان د هغه پر ضد د وسله والو لپاره اډه نه وي. هند غواړي له افغانستان سره خپلې اړیکې وساتي. افغانستان بیا غواړي له دواړو سره اړیکې ولري، خو د دواړو د سیالۍ په منځ کې ونه سوځي.
د افغانستان لپاره ستونزه هغه وخت رامنځته کېږي چې د هند ملګرتیا د پاکستان ضد ایتلاف تعبیر شي، یا د پاکستان امنیتي غوښتنې د افغانستان د خپلواک بهرني سیاست ځای ونیسي.
د هند او پاکستان ترمنځ شخړه ښايي ژر پای ته ونه رسېږي. د کشمیر امنیتي سیالي او متقابله بېباوري د څو لسیزو میراث دی.
خو دا اړینه نه ده چې د دغې شخړې بل فصل په افغانستان کې ولیکل شي.
افغانستان لا له وړاندې د څو نسلونو د جګړو بیه ورکړې ده. د دې هېواد لپاره تر ټولو خطرناک حالت هغه دی چې د نورو هېوادونو ستراتیژیکې سیالۍ د افغان خاورې پر سر په نیابتي یا مستقیمه جګړه بدلې شي.
د طالبانو په موجودیت کې بدبختانه افغانستان د هند او پاکستان د ستراتیژیکې سیالۍ برخه ګرځېدلی دی او دا سیالي افغانستان یو ځل بیا په کنډواله بدلولی شي.