په بامیان کې د ملګرو ملتونو پر یوه کارکوونکي ډزې شوې دي

د سرچینو په وینا، د طالبانو مامورین د ښاروالۍ له انجنیرانو، پولیسو او جنایي کارکوونکو سره یوځای د دغو سیمو د اوسېدونکو کورونو ته ورځي. سرچینې ادعا کوي، چې ځینې کورنۍ د خپلو کورونو د ویجاړېدو د مخنیوي لپاره اړ شوې دي چې طالب چارواکو ته پیسې ورکړي.

د شهرک اتفاق یوه اوسېدونکي افغانستان انټرنشنل ته ویلي، چې شاوخوا یوه میاشت مخکې طالب ځواکونه له ښځینه پولیسو سره د دوی کور ته ورننوتل، ښځې او ماشومان یې له کوره وایستل او د ودانۍ یوه برخه یې ویجاړه کړه.

د دغه اوسېدونکي په وینا، د دوی کور قانوني اسناد لرل او کورنۍ یې له کلونو راهیسې په کې اوسېدله.

ځايي سرچینې ادعا کوي، چې طالبانو چارواکي په دغو سیمو کې د ودانیو د جوړولو د جوازونو له صادرولو او د کورونو د ویجاړولو د مخنیوي په بدل کې له خلکو د پیسو له اخیستو عاید ترلاسه کوي. د سرچینو په وینا، هغه اوسېدونکي چې د طالبانو له خوا تایید شوی جواز نه لري، اړ کېږي چې پیسې ورکړي؛ که نه، د خپلو کورونو د ویجاړېدو یا تړل کېدو له خطر سره مخ کېږي.

د سیمې مشران وايي، چې په تېرو درېیو کلونو کې د کابل د دیارلسمې ناحیې لږ تر لږه ۱۰۰ شخصي ملکیتونه ویجاړ شوي یا تړل شوي دي. د هغوی په وینا، په ډېرو مواردو کې د ملکیتونو خاوندانو یوازې د سیمه‌ییزو مخورو په منځګړیتوب او د پیسو له ورکړې وروسته خپلو ملکیتونو ته د بېرته لاسرسي زمینه موندلې ده.

سرچینې د کابل د دیارلسمې ناحیې په خیراباد سیمه کې هم د ورته پېښې خبر ورکوي. د هغوی په وینا، شاوخوا څلور میاشتې مخکې طالب ځواکونه یوه استوګنیز کور ته ورننوتل او د کورنۍ غړي یې وایستل. د سیمې د مشرانو په منځګړیتوب لانجه پای ته ورسېده، خو کورنۍ اړ شوه چې پیسې ورکړي.

د سیمې اوسېدونکي وايي، چې ډېری کورنۍ د طالبانو له غبرګون څخه د وېرې له امله رسمي شکایت نه ثبتوي. د هغوی په ادعا، د طالبانو په ادارو کې له هزاره‌ګانو سره تبعیضي چلند د دې ډول قضیو تعقیب ستونزمن کړی دی.

په امید سبز ښارګوټي کې هم د کورونو د تخلیې فشار

په کابل کې د امید سبز ښارګوټي اوسېدونکي هم په وروستیو میاشتو کې د طالبانو له لوري د کورونو د تخلیې له فشارونو شکایت لري.

د دغه ښارګوټي اوسېدونکي وايي، چې د ملکیت د قبالو او رسمي اسنادو له لرلو سره سره، د طالبانو مامورینو یو شمېر کورنۍ له خپلو کورونو ایستلې او د ځینو هغو کورونو دروازې یې تړلې دي چې خاوندان یې حاضر نه وو.

د طالبانو د عدلیې وزارت د دغه ښارګوټي له ۱۵۰۰ جریبه ډېره ځمکه «امارتي» اعلان کړې ده؛ خو د ښارګوټي مالک محمدنبي خلیلي وايي، چې دغه مجموعه د شرعي قبالو، رسمي ملکیتي اسنادو او قانوني جوازونو پر بنسټ جوړه شوې ده.

په کابل کې د کورونو ویجاړول او د بشري حقونو اندېښنې

په کابل کې د کورونو ویجاړولو او د ځمکو پاکولو اقدامات تر دې مخکې هم د اوسېدونکو د اعتراضونو لامل شوي دي.

د «افغان ویتنس» په نوم بنسټ د ۱۴۰۳ کال د لړم په میاشت کې په یوه راپور کې ویلي وو، چې د طالبانو د بیا واکمنېدو په لومړیو درېیو کلونو کې یې د کابل په ۱۵ ناحیو کې د ودانیو ویجاړول او د ځمکو پاکول مستند کړي دي.

د دغه راپور له مخې، د کابل لوېدیځ هغه سیمه وه چې تر ټولو ډېره ځمکه په کې پاکه شوې وه او په دې برخه کې د ویجاړولو ډېری موارد استوګنیز کورونه وو. د راپور په وینا، دغه اقدامات تر ډېره د سړکونو د پراختیا او د ښاري پلانونو د پلي کولو په نوم ترسره شوي دي.

بشري حقونو بنسټونو هم د اوسېدونکو د جبري ایستلو او د ځمکو د شخړو په اړه د طالبانو د چلند په تړاو اندېښنې څرګندې کړې دي.

د بښنې نړیوال سازمان په خپل ۲۰۲۵ کالني راپور کې د بامیان د پنجاب ولسوالۍ د رشک کلي د هزاره اوسېدونکو د جبري ایستلو موضوع ثبت کړې ده.

د دغه سازمان په وینا، طالبانو د ۱۴۰۴ کال په اوړي کې، د کوچیانو په ګټه د ځمکې د یوې شخړې په اړه د خپلې محکمې له پرېکړې وروسته، د کلي اوسېدونکو ته ۱۵ ورځې وخت ورکړی و چې سیمه پرېږدي.

د بښنې نړیوال سازمان وايي، چې د اوسېدونکو له مقاومت وروسته طالب ځواکونو هغوی په زور له کلي وایستل، پرته له دې چې بدیل سرپناه یا تاوان ورکړل شي.

طالبانو له بیاواکمنېدو شاوخوا یوه میاشت وروسته نجونې له شپږم ټولګي پورته له زده‌کړو منع کړې او شاوخوا یو کال وروسته یې په پوهنتونونو کې هم د نجونو پر زده‌کړو بندیز ولګاوه.

د طالبانو له بیا واکمنېدو وروسته عبدالباقي حقاني د لوړو زده‌کړو وزارت سرپرست وو او هغه د طالبانو د مشرتابه له فشارونو سره سره نجونو زده‌کړیالانو ته په پوهنتونونو کې د زده‌کړو د دوام زمینه برابره کړې وه. هغه نجونو محصلینو ته په پوهنتونونو کې په نوبتي ډول د زده‌کړو د دوام زمینه برابره کړې وه، خو بالاخره حقاني د طالبانو د مشر هبت‌الله اخوندزاده له لوري له دندې ګوښه کړای شو او پر ځای یې د کابل لپاره د دغې ډلې پخوانی والي ندا محمد ندیم د لوړو زده‌کړو د وزیر په توګه وټاکه.

ندا محمد ندیم د خپلې دندې په لومړۍ ورځ د ۲۰۲۲ کال په ډسمبر کې په پوهنتونونو کې د نجونو پر زده‌کړو تر «امر ثاني» په نوم یو مخیز بندیز ولګاوه او دا دی څلورم کال پوره کېدونکی دی، چې نجونې له پوهنتوني زده‌کړو منع کړای شوې دي.

د طالبانو د لوړو زده‌کړو وزیر ندا محمد ندیم د چهارشنبې په ورځ (د تلې ۲۹مه) د لوګر پوهنتون محصلانو په فراغت‌غونډه کې د علم د ارزښت په تړاو ویلي، چې هېواد د علم په واسطه ابادېدای او پرمختګ کولای شي.

هغه زیاته کړه: «اسلامي امارت د ټولو افغانانو ګډ نظام دی، ټول یې د خدمت او ساتنې حق او مسوولیت لري او د علم په واسطه ابادېدای او پرمختګ کولی شي».

د چارو یو شمېر څارونکي وایي، د علم د ارزښت په تړاو د ندیم اعتراف په داسې حال کې دی، چې له څلورو کلونو راهیسې نجونې له پوهنتوني زده‌کړو بې‌برخې دي. د دوی په وینا، یو هېواد له نارینه کدر سربېره ښځینه کدر ته هم جدي اړتیا لري، خو دا چې د زده‌کړو د دوام مخه یې نیول شوې، ښايي په راتلونکو څو کلونو کې افغانستان د طبابت او نورو څانګو کې نور ښځينه کدر ونه‌لري.

ندا محمد ندیم په یاده غونډه کې محصلینو ته په خطاب کې وویل: «که د فوق لېسانس لوړو زده کړو توان نه لرئ، نو په خپل مسلک کې کار وکړئ، خو په هېڅ وجه له افغانستان څخه د تېښتې لار ونه ټاکئ».

نوموړي د خپلو تکراري خبرو په بیا تکرار سره له محصلینو یو ځل بیا وغوښتل چې د «دښمنانو» د تبلیغاتو تر اغېزو لاندې رانه‌شي.

د یادونې وړ ده، چې په دغې فراغتغونډه کې د لوګر پوهنتون درېیو شرعیاتو، کرنې او ښوونې او روزنې پوهنځيو له بېلا بېلو څانګو څانګو څخه له نجونو پرته ۱۴۴ کسان فارغ شوي دي.

هغه زیاته کړې، چې کلتوري حقونه د بشري حقونو برخه ده او هېڅوک حق نه لري چې د افغانستان کلتوري تنوع له منځه یوسي او یا پر ټولنه یوه واحده ایډیالوژي تحمیل کړي.

فایق د کلتوري حقونو په برخه کې د ملګرو ملتونو د ځانګړې راپور ورکوونکې الکساندرا زانتاکي د راپور له وړاندې کولو وروسته وویل، چې د طالبانو تر واکمنۍ لاندې کلتوري ځپل سیستماتیکه بڼه لري. هغه زیاته کړه، چې د طالبانو له خوا کلتوري دودونه، هنري څرګندونې، ولسي غونډې او د نوروز او یلدا په څېر دودیز جشنونه منع شوي یا له خنډونو سره مخ شوي دي. همدارنګه ان د ودونو په محفلونو کې موسیقي بنده شوې، د موسیقۍ وسایل ضبط او مات شوي او هنرمندان له ګواښونو او د عاید د سرچینو له لاسه ورکولو سره مخامخ دي.

د افغانستان سرپرست استازي همداراز څرګنده کړې، چې نجونې او ښځې له منځنیو او لوړو زده‌کړو بې‌برخې دي او په کلتوري برخه کې له سختو محدودیتونو سره مخ دي، چې له دې ډلې د ښځو پر سندرو ویلو بندیز د ټولنې کلتوري غنانه زیانمنه کړې ده. فایق پر ژبني تنوع محدودیتونو، د عامه ځایونو د نومونو او د لوحو بدلولو ته په اشارې سره ویلي، د کلتور یوشان کول ټولنیز واټن زیاتوي او ګډ کلتوري هویت کمزوری کوي. هغه ټینګار وکړ، چې افغان ځوانان د ساینس، انتقادي فکر او کلتوري تنوع ته د درناوي د زده‌کړې حق لري.

نصیر احمد فایق د طالبانو تبعیضي تګلارې په کلکه وغندلې او له ګواښ سره د مخامخ هنرمندانو، خپلواکو ښوونکو او د کلتوري میراثونو د ساتنې په برخه کې د ټولنیزو هڅو د ملاتړ غوښتنه یې وکړه. هغه ټینګار وکړ، چې نړیواله ټولنه باید په خپلو تعاملاتو کې دغه تګلارې عادي ونه ګڼي، بلکې باید د کلتوري بندیزونو د لغوه کېدو او د ښځو د محرومولو د پای ته رسېدو غوښتنه وکړي.

له بلې خوا، نصیر احمد فایق تر دې وړاندې هم د ملګرو ملتونو په عمومي اسامبله کې ویلي و، چې طالبان د بشري حقونو مدافعان، په ځانګړې توګه ښځې، نیسي او شکنجه کوي یې او په افغانستان کې یې د بشري حقونو د سرغړونو په اړه د خپلواکو څېړنو غوښتنه کړې وه. طالبانو له شپږم ټولګي پورته د نجونو پر زده‌کړو بندیز لګولی، چې له امله یې نړیوالو سازمانونو د افغان ښځو د وضعیت او د هغوی د اساسي حقونو د پایمالېدو په اړه پرله‌پسې اندېښنې څرګندې کړې دي.

د کندهار یو شمېر اوسېدونکو افغانستان انټرنشنل ته ویلي، د طالبانو د امر بالمعروف او نهی عن المنکر محتسبان یې د کورنۍ غړي تر څارنې لاندې نیسي او د کار لپاره له کوره د وتلو پر مهال یې تعقیبوي.

د تېر جمهوري نظام سرتېری سید نقیب چې اوس د کندهار ښار په سرپوښ بازار کې هټۍ لري وايي، کله چې سهار له کوره وځي، د طالبانو محتسبان یې تعقیبوي. هغه افغانستان انټرنشنل ته ویلي،:«د لارې په اوږدو کې تر دوکانه د رسېدو پورې مې ساه بندیږي، ځکه وېره لري چې طالبان به یې په داسې حال کې له شا په نه جرم ووهي او یا به ورته له شا کوم جرم وتړي».

همدارنګه د کندهار د عینو مینې اوسېدونکی زبیر احمد وايي، کله چې دی یا د کورنۍ بل غړی یې له کوره ووځي، طالبان یې تر بازاره یا هغه ځایه تعقیبوي چې د تګ نیت یې کړی وي.

نوموړی وايي:« یوه ورځ له ملګرو سره د مېلې لپاره له کوره وتلی وم، خو پوه شوم چې طالبان مې تعقیبوي. له لږ مزل وروسته مې له محتسبانو سره خبرې وکړې او ورته مې وویل چې ولې مې تعقیبوي، یا ما کوم جرم کړی؟، خو محتسبانو مې موبایل واخیست او په ډېرو زاریو او ننواتو یې بېرته را کړ». د زبیر ورور هم د تېر نظام پوځي و، چې اوس له هېواده بهر ژوند کوي.

جان محمد، چې عمر خوړلی دی، وايي، د پښو د درد له امله ډېر ځله پیتاوي ته کښېني، خو طالبان یې څاري. نوموړی زیاتوي، طالبانو څو ځله په سپینه ږیره رټلی او ورته ویلي یې دي چې جاسوسي کوي او ولې ټوله ورځ بهر ناست یې.

جان محمد وايي، نه یوازې دی، بلکې د کورنۍ هر غړی یې چې له کوره وځي، له وېرې سره وځي او بېرته هم په وېره کور ته راګرځي.

د کندهار اوسېدونکي وايي، نه پوهېږي چې طالبان ولې عام خلک ځوروي.

د دوی په وینا، هغوی په خپلو ورځنیو کارونو او د ژوند د اړتیاوو په برابرولو بوخت دي، خو د طالبانو د ځورونې له امله یې ورځنی ژوند او چارې له ستونزو سره مخ شوې دي.

منان چې د کندهار ښار د نهمې ناحیې اوسېدونکی دی، افغانستان انټرنشنل ته ویلي، د امر بالمعروف محتسبان یې څاري. نوموړی وايي، کله چې له کوره د کار او روزګار لپاره وځي، د کور شاوخوا یې انتظار کېږي او څارل کېږي. د هغه په وینا، د دې چلند له امله دومره تر فشار لاندې راغلی چې نه په ارامه جومات ته د لمانځه لپاره تللی شي او نه په ډاډه زړه د خپل کار او روزګار په لټه کې له کوره وتلی شي.

هغه زیاتوي:« ان د کوڅې کوچني ماشومان هم د دغو کسانو له چلنده په امن کې نه دي، په داسې حال کې چې لا د خپلو خبرو او کړنو په ښه او بد نه پوهېږي».

منان وايي، پرون چې له کوره د کار لپاره وتلی و، د کور مخې ته یو کس یې په انتظار ولاړ و. د هغه په وینا، کله چې بهر ووت، هغه کس ورپسې منډه کړه او دی اړ شو چې بېرته کور ته وتښتي.

نوموړي ویلي: «پر خدای قسم، نور دې حالت سخت ستړي کړي یو. نه د لمانځه لپاره په ډاډه زړه تللی شو او نه خپل حلال روزګار ته. نن یې ان د کور مخې ته ساعتونه تېر کړل، د کور دروازه یې په ډبرو وویشتله او ویل یې چې کور ته به ورننوځو.»

دغه اوسېدونکي او پخواني نظامیان وايي: «د خدای لپاره، موږ هم انسانان یو موږ هم د ژوند کولو، کار کولو او د خپلو کورنیو د نفقې برابرولو حق او اړتیا لرو. که مو کومه تېروتنه کړې وي، د قانون او اصولو له مخې دې راسره چلند وشي، خو مهرباني وکړئ زموږ د ژوند، کار او عبادت لاره مه را تنګوئ.»

دوی ټینګار کوي چې له چا سره دښمني او شخړه نه غواړي، بلکې یوازې دومره غواړي چې په خپلو کورونو کې په امن کې واوسي، جومات ته په ارامه ولاړ شي او د خپلو کورنیو لپاره حلاله روزي پیدا کړي.

د «یوروپین یونین ریپورټر» رسنۍ د راپور له مخې، د ازبکستان د اوبو سرچینو وزیر شوکت خامرایف د ۲۰۲۵کال په مارچ میاشت کې د افغانستان د اوبو حق ته په اشارې ویلي و: «ایا باید وسلې واخلو او جګړې ته ولاړ شو؟»
طالبانو په ۲۰۲۲کال کې د قوش‌تیپې کانال پروژه اعلان کړه. دغه ۲۸۵ کیلومتره اوږد کانال د افغانستان په شمال کې د کرنیزو ځمکو د خړوبولو لپاره جوړېږي. کابل اعلان کړی، چې غواړي دغه پروژه تر ۲۰۲۸کال پورې بشپړه کړي. د راپور له مخې، تر اوسه د کانال تر ۲۰۰ کیلومترو زیاته برخه کېندل شوې ده.
د اټکلونو له مخې، قوش‌تیپې کانال به د امو سیند د اوبو یوه د پام وړ برخه افغانستان ته واړوي. ځینې سرچینې وايي، دغه کانال ښايي د سیند شاوخوا ۲۰ سلنه اوبه وکاروي؛ په داسې حال کې چې نور اټکلونه په کال کې د شپږو تر لسو مکعب کیلومترو اوبو د لېږد یادونه کوي.
خو د کانال پروژې مسوولان استدلال کوي، امو سیند دومره اوبه لري چې د دغه کانال اړتیاوې پوره کولای شي.
راپور زیاتوي، ازبکستان او ترکمنستان د امو سیند تر ټولو ستر مصرفوونکي هېوادونه دي او د اوبو د کمښت احتمالي اغېزې به تر ټولو ډېرې همدوی احساس کړي. دا په داسې حال کې ده، چې امو سیند لا له وړاندې د وچکالۍ او د اوبو د زیات مصرف له امله تر فشار لاندې دی او د ارال سمندر د وچېدو له مهمو لاملونو څخه هم ګڼل کېږي.
د راپور له مخې، تاشکند له طالبانو سره د اوبو پر سر د اختلاف په اړه د قانوني فشار راوړلو لپاره هم محدود امکانات لري. افغانستان د ملګرو ملتونو د ۱۹۹۲کال د اوبو کنوانسیون غړی نه‌دی او د سرحدي سیندونو په اړه د کوم سیمه‌ییز تړون برخه هم نه‌دی.
همداراز، د سیمې ګڼ هېوادونه لا هم د طالبانو حکومت په رسمیت نه پېژني، چې له همدې امله د اوبو د وېش په اړه د رسمي هوکړې رامنځته کول ستونزمن دي.
د طالبانو چارواکي استدلال کوي، چې د امو سیند شاوخوا ۳۰ سلنه اوبه د افغانستان له خاورې سرچینه اخلي؛ خو افغانستان یوازې شاوخوا دوه سلنه اوبه کاروي. په مقابل کې د راپور د معلوماتو له مخې، ازبکستان د سیند نږدې ۴۸ سلنه او ترکمنستان ۳۶ سلنه اوبه مصرفوي.
له بلې خوا، ازبکستان نه غواړي د اوبو پر سر اختلاف له طالبانو سره پر سیاسي او اقتصادي اړیکو منفي اغېز وکړي. راپور لیکي، افغانستان د ټرانس‌افغان اورګاډي د سترې پروژې له امله د تاشکند لپاره ځانګړی اهمیت لري. دغه پروژه ازبکستان د افغانستان له لارې د پاکستان له بندرونو سره نښلوي.
افغانستان، ازبکستان او پاکستان د ۲۰۲۵کال په جولای میاشت کې د یادې پروژې د امکان‌سنجۍ تړون لاسلیک کړی و او د ازبکستان ولسمشر شوکت میرضیایف د ۲۰۲۶کال په فبرورۍ کې دغه پروژه تصویب کړه.
د ازبکستان د ټرانسپورټ وزارت د معلوماتو له مخې، د یادې پروژې لګښت نږدې ۴.۸ مېلیارد ډالره اټکل شوی؛ خو پاکستان یې ارزښت ۸.۲ میلیارده ډالره بولي. په راپور کې راغلي، چې دغه اقتصادي او ترانزیټي ګټو تاشکند دې ته هڅولی؛ څو د فشار او تقابل پر ځای د تعامل لار غوره کړي.
د اوبو ډیپلوماسۍ په چوکاټ کې طالبانو د تاشکند د اوبو اوونۍ غونډې ته هم خپل استازی لېږلی و. په دغه غونډه کې د طالبانو د اوبو وزارت مرستیال د ازبکستان له چارواکو سره د امو سیند د غاړو د ټینګښت او د اوبو سپما ټېکنالوژۍ په اړه خبرې کړې وې.
شنونکي باور لري، چې ازبکستان هڅه کوي د تخنیکي مرستو، تجربو شریکولو او همکاریو له لارې د قوش‌تیپې کانال په اړه د معلوماتو روڼتیا او د اوبو مدیریت ښه کولو کې اغېز ولري. راپور زیاتوي، که څه هم د ازبکستان د تعامل تګلارې تر اوسه کوم ګټور تضمین نه‌دی رامنځته کړی؛ خو تاشکند دې پایلې ته رسېدلی، چې له طالبانو سره تقابل د قوش‌تیپې کانال پروژې د درولو لپاره اغېزمنه لاره نه‌ده.
له همدې امله، ازبکستان د امو سیند د اوبو، له طالبانو سره د اړیکو او د ټرانس‌افغان اورګاډي د پروژې د خوندي ساتلو لپاره د خبرو اترو او همکارۍ تګلاره غوره کړې ده.