• العربية
  • پښتو
  • English
BrandBrand
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
  • پوسته
  • زبان
    • العربية
    • پښتو
    • English
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
کلیه حقوق قانونی این سایت متعلق به ولانت‌مدیا است.
volant media logo
گزارش ویژه

رؤیای سفر به خارج؛ دامی که صدها هزار دالر از شهروندان کابل گرفت

نصیر ندیم
نصیر ندیم

روزنامه‌نگار

۲۶ عقرب ۱۴۰۵، ۱۵:۱۹ (‎+۰ گرینویچ)

شماری از شهروندان با ارائه اسناد به افغانستان اینترنشنال گفته‌اند که صرافی «لوی افغانستان» در کابل، صدها هزار دالر از آنان را به بهانه دریافت ویزای مکسیکو و روسیه گرفته است، اما با گذشت چندین سال، نه ویزایی برای‌شان تهیه کرده و نه پول‌شان را بازگردانده است.

اسنادی که به دست افغانستان اینترنشنال رسیده، دریافت پول از متقاضیان ویزا، هویت مسئول صرافی، ملکیت‌های او و روند رسیدگی قضایی به شکایت‌ها را نشان می‌دهد. بر بنیاد این اسناد، ۳۷ شاکی در مجموع ۳۶۰ هزار دالر به این صرافی پرداخت کرده‌اند.

با این حال، اسناد نشان می‌دهد که مالک صرافی لوی افغانستان به‌دنبال شکایت متضرران بازداشت شده و حدود سه ماه پیش از آغاز ماه رمضان، در قوس ۱۴۰۴، با ضمانت و تعهد بازپرداخت بدهی‌هایش آزاد شده بود. او حدود شش ماه بعد در ۵ جوزای ۱۴۰۵، به دلیل عمل نکردن به تعهداتش، در پروان دوباره بازداشت شد.

با وجود که مالک این صرافی بازداشت و دکان او لاک و مهر شده است، شاکی‌ها طالبان را به‌دلیل عدم فروش مکلیت‌ها و بازپرداخت پول‌های شان در تبانی با مالک این صرافی متهم می‌کنند.

صرافی چگونه پول متقاضیان ویزا را گرفت؟

احمد (نام مستعار) یکی از متضررین این پرونده در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال اذعان کرد که شماری از متقاضیان ویزای مکسیکو و روسیه از طریق شرکت سیاحتی «مهاجرت آسان» به صرافی لوی افغانستان معرفی شده بودند. به گفته او، این شرکت اصرار داشت که باید در همین صرافی پول‌های‌شان پرداخته و بلاک شود و در غیر صورت ویزای‌شان اجرا نمی‌شود.

این متضرر می‌گوید مالک شرکت سیاحتی نیز تا دو ماه پیش زندانی بود و پس از آن به‌دلیل عدم دست داشتن به این مسئله رها شد، اما او کار برخی صرافی‌ها و شرکت سیاحتی را دامی برای ربودن پول‌های مردم خواند.

احمد در ادامه گفت که خودش نیز برای چهار نفر از اعضای خانواده، از جمله برادر، پسرکاکا، پسرماما و یکی از دوستانش، برای دریافت ویزای مکسیکو قرارداد کرده و پول آنان را به صرافی سپرده بود.

اسناد پرداخت ارایه‌شده به افغانستان اینترنشنال، دریافت پول از سوی صرافی لوی افغانستان را نشان می‌دهد. در میان این مدارک، رسید پرداخت چندین هزار دالر نیز از سوی احمد و خانواده‌اش وجود دارد.

100%

۳۷شاکی چه مقدار پول پرداخت کرده‌اند؟

بررسی اسناد پرداخت و مدارک ارایه‌شده از سوی شاکیان نشان می‌دهد که مجموع پول پرداخت‌شده از سوی ۳۷ نفر به صرافی لوی افغانستان ۳۶۰ هزار دالر است.

سید محمد (نام مستعار) یکی از متضررین در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال می‌گوید که آنان از سال ۱۴۰۱ خورشیدی برای بازپس‌گیری پول‌های‌شان پیگیری قضایی کرده‌اند، اما با وجود مراجعه به نهادهای مسئول، هنوز پول‌های خود را نگرفته‌اند.

او افزود که مالک صرافی، در محکمه با امضای تعهدنامه پذیرفته است که به شاکیان بدهکار است، اما گفته که در حال حاضر توان پرداخت پول‌ها را ندارد و در زندان به‌سر می‌برد و صرافی او نیز بسته شده است.

اسناد محکمه درباره دارایی‌های مالک صرافی چه می‌گوید؟

اسناد قضایی رسیده به افغانستان اینترنشنال نشان می‌دهد که در روند رسیدگی به شکایت‌ها و بازپرداخت پول متضرران دو دکان متعلق به مالک این صرافی در مارکیت حیدری مطرح شده است.

بر اساس اسناد محکمه، فروش این دو دکان برای پرداخت طلب شاکیان در نظر گرفته شده است. در مکاتبه رسمی محکمه ریاست حقوق کابل تاریخ ۲۵ حمل ۱۴۰۴ نیز موضوع این دکان‌ها و پیگیری حقوق طلب‌کاران مطرح و گفته شده است که این دکان‌ها برای مطالبات متقاضیان به‌فروش برسد، اما شاکیان ادعا دارند تا اکنون چنین اتفاقی نیفتاده است.

100%

اسناد ملکیت که در اختیار افغانستان اینترنشنال قرار گرفته، نام مالک این صرافی را در میان مشخصات مالکین این ملکیت‌ها تشخیص داده است. این مدارک شامل قباله بیع‌القطعی و مشخصات معامله‌کنندگان و جایداد است و با تذکره هویتی او مطابقت دارد.

اسناد قضایی و مدارک ملکیت همچنین موضوع یک ساختمان پنج‌ ‌طبقه در هوتل پروان را در ارتباط با ضمانت بدهی‌های صرافی مطرح می‌کند. بر اساس مدارک ارایه‌شده، قباله این ملک به‌عنوان ضمانت نزد بانک مرکزی گذاشته شده است.

در اسناد پرونده، ۳۰ لک افغانی ضمانت نقدی جواز صرافی نزد بانک مرکزی نیز مطرح شده که قرار بوده برای پرداخت طلب شاکیان اختصاص یابد.

احمد همچنین به افغانستان اینترنشنال افزود که با وجود تصمیم‌های محکمه درباره فروش دارایی‌ها و پرداخت طلب شاکی‌ها، این روند تاکنون به نتیجه نرسیده است. او ادعا می‌کند که مقام‌های طالبان در تبانی با مالک این صرافی ملکیت‌ها را به‌فروش نمی‌رساند.

مالک صرافی بیش از ۸۰۰ هزار دالر بدهکار است

کبیر (نام مستعار) یکی دیگری از از متضرران به افغانستان اینترنشنال گفت که در جریان رسیدگی قضایی، موضوع بدهی بیش از ۸۰۰ هزار دالری به افراد و بازار از سوی این صرافی نیز مطرح شده است.

او افزود محکمه گفته است که مالک صرافی لوی افغانستان از بازار در حدود نه‌صد هزار دالر بدهکار است و به خاطر پرداخت این مقدار او از زندان رها شده بود، اما پس از رهایی اقدام برای بازپس‌دهی پول‌ها انجام نداده است.

او همچنین افزود که مالک صرافی در توضیح ناتوانی خود برای پرداخت بدهی‌ها گفته است که پول‌هایش نزد افراد دیگر قرار دارد و از سرمایه‌گذاری در بخش نقره و ارز نیز زیان کرده است.

اسناد هویتی و جواز صرافی

در میان اسناد رسیده به افغانستان اینترنشنال، تذکره مالک صرافی لوی افغانستان و جواز شرکت صرافی و خدمات پولی «لوی افغانستان» نیز وجود دارد.

در جواز این شرکت، نام لوی افغانستان درج شده و تاریخ تأسیس شرکت ۲۵ می ۲۰۲۱ و تاریخ اعتبار جواز آن ۵ نوامبر ۲۰۲۵ ثبت شده است. نام و تصاویر مسئولان شرکت نیز در این جواز دیده می‌شود.

تذکره، جواز صرافی و اسناد ملکیت، مالک این صرافی را تایید می‌کند و ارتباط او با شرکت و جایدادهای مورد بحث در پرونده را نشان می‌دهد.

100%

احمد همچنین به افغانستان اینترنشنال اذعان کرد که با وجود پیگیری‌های مکرر، دستور مربوط به فروش دارایی‌ها و پرداخت طلب آنان اجرا نشده است. به گفته او، مسئولان محکمه و ریاست حقوق، شاکیان را برای پیگیری به یکدیگر ارجاع می‌دهند.

او افزود که ۳۷ نفر از متضرران در انتظار بازپس‌گیری پول‌های خود هستند و با گذشت چند سال از آغاز پیگیری قضایی، هنوز نتیجه‌ای نگرفته‌اند.

بازار سیاه ویزا و بلاک‌کردن پول متقاضیان

پرونده صرافی لوی افغانستان در حالی مطرح می‌شود که افغانستان اینترنشنال پیش از این نیز از شکایت ده‌ها شهروند درباره دریافت پول به بهانه اخذ ویزای کشورهای خارجی از سوی صرافی‌ها و شرکت‌های خدمات پولی در کابل گزارش داده است.

در گزارش تحقیقی افغانستان اینترنشنال که روز ۱۰ عقرب ۱۴۰۵ منتشر شد، حدود ۷۰ شهروند گفته‌اند که نزدیک به ۷۰۰ هزار دالر را برای دریافت ویزای کشورهای خارجی به شرکت خدمات پولی و صرافی «الصمد» در سرای شهزاده کابل پرداخت کرده‌اند، اما نه ویزا گرفته‌اند و نه پول‌شان را پس دریافت کرده‌اند.

اسناد بررسی‌شده نشان می‌دهد که شکایت این افراد به مراجع قضایی طالبان ارجاع شده است. شرکت الصمد اتهام دخالت در امور ویزا را رد کرده و گفته است که خود قربانی فریب‌کاری شده و توان بازپرداخت پول‌ها را ندارد.

افغانستان اینترنشنال در گزارش دیگری که ۲۴ عقرب ۱۴۰۵ منتشر شد، از شکایت متقاضیان ویزا درباره صرافی محمدرفیق در سرای شهزاده کابل خبر داد. متضرران مدعی‌اند که این صرافی در مجموع حدود یک میلیون دالر آنان را به بهانه اخذ ویزای کشورهای غربی دریافت کرده و پس نداده است. افغانستان اینترنشنال دست‌کم ۱۶ رسید پرداخت را بررسی کرده که مجموع مبالغ درج‌شده در آن‌ها ۲۵۶ هزار و ۷۰۰ دالر است.

بر اساس این گزارش، بانک مرکزی طالبان به متضرران گفته است که جواز فعالیت صرافی محمدرفیق در ۱۲ اسد ۱۴۰۵ لغو شده و این بانک در همان هفته توقف فعالیت آن را به اتحادیه صرافان سرای شهزاده اطلاع داده است. این صرافی در کابل، ننگرهار و بلخ شعبه داشته و هر سه شعبه آن بسته شده‌اند.

در این پرونده‌ها، متقاضیان می‌گویند شرکت‌های سیاحتی یا واسطه‌ها از آنان خواسته‌اند پول خود را در صرافی‌های مشخص به‌صورت امانت یا بلاک‌شده بگذارند. گزارش‌های افغانستان اینترنشنال نشان می‌دهد که با وجود طرح شکایت در مراجع قضایی طالبان، شماری از متضرران هنوز نتوانسته‌اند پول‌های خود را پس بگیرند.

این گزارش‌ها در کنار پرونده صرافی لوی افغانستان، پرسش‌هایی را درباره شیوه فعالیت واسطه‌های اخذ ویزا، نظارت بر صرافی‌هایی که پول متقاضیان را دریافت می‌کنند و چگونگی اجرای تصمیم‌های قضایی برای بازگرداندن پول شهروندان مطرح می‌کند.

پربازدیدترین‌ها

هبت‌الله آخندزاده در قعر جدول؛ نام ۵۰ رهبر مسلمان بانفوذ جهان منتشر شد
۱

هبت‌الله آخندزاده در قعر جدول؛ نام ۵۰ رهبر مسلمان بانفوذ جهان منتشر شد

۲

معاون اداره طالبان: حکومت با ظلم دوام نخواهد آورد

۳

خشنودی قاضی‌القضات طالبان از شکل نگرفتن حکومت فراگیر

۴

بایدن: به من وعده داده بودند حکومت افغانستان دوام می‌آورد

۵

طالبان در هرات دو روحانی شیعه را به شرط آن آزاد کرد که مراسم مذهبی برگزار نکنند

  • دلالان بازار سیاه ویزا چگونه 'میلیون‌ها افغانی از متقاضیان گرفتند و هرگز پس ندادند'

    دلالان بازار سیاه ویزا چگونه 'میلیون‌ها افغانی از متقاضیان گرفتند و هرگز پس ندادند'

  • سرگردانی متقاضیان ویزا پشت ده‌ها هزار دالری که به یک صرافی در کابل سپردند

    سرگردانی متقاضیان ویزا پشت ده‌ها هزار دالری که به یک صرافی در کابل سپردند

•
•
•

مطالب بیشتر

ملا هبت‌الله برای نخستین بار به مخالفان پیشنهاد سهم در حکومت داد

۲۶ عقرب ۱۴۰۵، ۱۳:۳۰ (‎+۰ گرینویچ)
100%

هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، برای نخستین بار به مخالفان این گروه پیشنهاد کرده است که در اداره طالبان سهم بگیرند. او اما سپردن کرسی به مخالفان را به اهلیت و شایستگی آنان مشروط کرد. هبت‌الله گفت که مخالفان طالبان را دشمن خود نمی‌داند؛ زیرا او یک دشمن دارد و آن هم «کفار» هستند.

هبت‌الله روز سه‌شنبه، ۲۶ عقرب، در دومین روز نشستی درباره فرمان‌هایش در دانشگاه کابل سخنرانی کرد.

او از مخالفان خواست به افغانستان بازگردند و در کشور خود زندگی کنند.

هبت‌الله گفت: «حکومت می‌خواهید، کرسی می‌خواهید؟ هرچه که می‌خواهید، همه این‌ها براساس اهلیت و استعداد داده می‌شود. اگر شما اهل باشید برایتان می‌دهیم. اگر کسی دیگر اهل باشد به او می‌دهیم.»

او افزود سپردن کرسی به افراد نااهل، ظلم در برابر همه مردم است و تأکید کرد که در واگذاری مسئولیت‌ها به استعداد و شایستگی افراد توجه خواهد کرد.

رهبر طالبان همچنین افزود که هیچ‌کس در افغانستان جنگ نمی‌خواهد و از مخالفانی که برای جنگ آمادگی می‌گیرند خواست به‌خاطر گرفتن کرسی دولتی نجنگند.

او همچنین گفت که مخالفان نباید برای گرفتن مقام و مسئولیت حکومتی درخواست کنند، زیرا به گفته او، چنین تقاضایی گناه است.

هبت‌الله در بخش دیگری از سخنانش به اعضای طالبان نیز هشدار داد که بر سر مقام و مسئولیت با یکدیگر اختلاف نکنند و وحدت این گروه را حفظ کنند.

او گفت در جریان مذاکرات طالبان با امریکا می‌دانست که نیروهای امریکایی افغانستان را ترک خواهند کرد، اما نگرانی‌اش این بوده است که همکاران امریکا در کشور باقی بمانند و طالبان ناگزیر شوند با آنان بجنگند.

رهبر طالبان گفت: «ترس من این بود که امریکایی‌ها بروند، اما کسانی که با آنان همکاری کرده‌اند، باقی بمانند و ما با آنان بجنگیم. نگرانی من این بود که مبادا مسلمانان را به دست خود بکشیم».

او افزود که برای کسانی که در بیست سال گذشته با امریکایی‌ها همکاری کرده‌اند، عفو وجود دارد و در صورت داشتن استعداد و توانایی می‌توانند در حکومت مسئولیت بگیرند.

پیشینه عفو عمومی طالبان

هبت‌الله پیش از این از مخالفان طالبان و کارمندان حکومت پیشین خواسته بود به افغانستان بازگردند. او سنبلهٔ ۱۴۰۳ در جریان سفر به ولایت‌های شمال، خطاب به کارمندان حکومت پیشین گفت: «به افغانستان برگردید و با عزت زندگی کنید زیرا عزت خانه شما در هیچ جای دیگری پیدا نمی‌شود.»

  • سخنرانی منسوب به هبت‌الله؛ رهبر طالبان از کارمندان حکومت پیشین خواست به کشور برگردند

    سخنرانی منسوب به هبت‌الله؛ رهبر طالبان از کارمندان حکومت پیشین خواست به کشور برگردند

طالبان پس از بازگشت به قدرت در اسد ۱۴۰۰ عفو عمومی اعلام کرد.

با این حال، دفتر هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) در گزارشی که در ۳۱ اسد ۱۴۰۲ منتشر شد، گفت از زمان بازگشت طالبان به قدرت تا ۹ سرطان ۱۴۰۲، دست‌کم ۸۰۰ مورد نقض حقوق بشر علیه مقام‌های حکومت پیشین و اعضای نیروهای امنیتی سابق را ثبت کرده است.

این موارد شامل ۲۱۸ قتل فراقضایی، ۴۲۴ مورد بازداشت و توقیف خودسرانه، ۱۴۴ مورد شکنجه و بدرفتاری و ۱۴ مورد ناپدیدشدن اجباری بود. یوناما گفت این موارد با وجود اعلام عفو عمومی از سوی طالبان رخ داده‌اند.

یوناما در گزارش مربوط به ماه‌های حمل تا جوزای ۱۴۰۵ نیز از ادامه موارد نقض حقوق اعضای پیشین نیروهای امنیتی و مقام‌های حکومت قبلی خبر داد. این دفتر در این دوره دست‌کم هشت مورد قتل، ۲۹ مورد بازداشت یا توقیف خودسرانه و پنج مورد شکنجه یا بدرفتاری علیه این افراد را ثبت کرده است.

بایدن: اگر نیاز شد امریکا به افغانستان برمی‌گردد

۲۶ عقرب ۱۴۰۵، ۱۳:۰۹ (‎+۰ گرینویچ)
100%

جو بایدن، رئیس‌جمهور پیشین امریکا، در کتاب تازه خود نوشت که خروج نیروهای زمینی امریکا به به معنای پایان نقش امنیتی واشنگتن در افغانستان نیست.

او بر راهبردی تأکید می‌کند که در ادبیات نظامی امریکا «توانایی اقدام از فراسوی افق» نامیده می‌شود؛ راهبردی که بر اساس آن، ایالات متحده بدون استقرار دائمی نیروهای نظامی در افغانستان، امکان شناسایی و هدف قرار دادن تهدیدهای تروریستی را حفظ می‌کند.

کتاب تازه جو بایدن روز سه‌شنبه (۲۶ عقرب) تحت عنوان «به من وعده بده، امریکا» (Promise Me, America) منتشر شد.

جو بایدن می‌نویسد: «من باور داشتم که می‌توانیم افغانستان را ترک کنیم، امکانات خود را برای مقابله با تهدیدهای جدید امروز به کار بگیریم و همچنان توانایی‌ای را که فراسوی افق نامیده می‌شود حفظ کنیم؛ تا اگر تهدید تروریستی‌ای پدیدار شد، بتوانیم در هر زمانی از خارج از این کشور وارد افغانستان شویم و آن را خنثی کنیم.»
از دید بایدن، تهدیدهای امنیتی دیگر محدود به افغانستان نبودند و گروه‌های افراطی در مناطق مختلف جهان فعالیت داشتند. بنابراین، واشنگتن باید منابع نظامی خود را متناسب با تهدیدهای جدید توزیع می‌کرد، نه این‌که همچنان میلیاردها دالر برای حضور دائمی در افغانستان هزینه کند.

  • جو بایدن در کتابش: افغانستان غرق در رقابت قبایل رقیب است و هرگز به دموکراسی نمی‌رسید

    جو بایدن در کتابش: افغانستان غرق در رقابت قبایل رقیب است و هرگز به دموکراسی نمی‌رسید

او بر این باور است که امریکا می‌توانست بدون ادامه جنگ زمینی، توانایی مقابله با تهدیدهای تروریستی را حفظ کند. به این ترتیب، خروج نیروها به معنای چشم‌پوشی از تحولات افغانستان نبود، بلکه تغییر شیوه حضور و مداخله احتمالی امریکا محسوب می‌شد.

جو بایدن تصمیم خروج را نتیجه انتخاب میان ادامه یک جنگ بی‌پایان و پایان دادن به حضور نظامی امریکا می‌داند. او، توافق دوحه میان دولت دونالد ترامپ و طالبان در فبروری ۲۰۲۰ را یکی از عوامل محدودکننده گزینه‌های دولت خود معرفی می‌کند.

به نوشته او، دولت ترامپ شمار نیروهای امریکایی در افغانستان را از حدود ۱۳ هزار نفر به ۲۵۰۰ نفر کاهش داده و با توافق برای آزادی پنج هزار زندانی طالبان، موقعیت دولت افغانستان را تضعیف کرده بود؛ در حالی که حکومت افغانستان در مذاکرات اصلی حضور نداشت.

بایدن می‌گوید ادامه حضور نظامی پس از توافق دوحه می‌توانست به ازسرگیری حملات طالبان علیه نیروهای امریکایی منجر شود و واشنگتن را ناچار کند برای حفاظت از همان شمار اندک سربازان، نیروهای بیشتری به افغانستان اعزام کند.

او درباره این دوراهی می‌نویسد: «امن‌ترین تصمیم از نظر سیاسی این بود که در افغانستان بمانیم. اما آیا این رهبری واقعی بود؟ هرچه بیشتر فکر کردم، بیشتر به این نتیجه رسیدم که نه.»

یکی از محورهای اصلی کتاب، تردید بایدن درباره امکان ایجاد یک نظام دموکراتیک پایدار در افغانستان است. او معتقد است امریکا با وجود صرف میلیاردها دالر و حضور نظامی بیست‌ساله، نتوانست حکومتی با مشروعیت سیاسی و پایگاه اجتماعی مستحکم در افغانستان ایجاد کند. بایدن جامعه افغانستان را گرفتار شکاف‌ها و رقابت‌های شدید قبیله‌ای می‌داند و می‌نویسد انتخابات نیز نتوانسته بود به حکومت مشروعیت واقعی ببخشد.

یک سال پس از خروج نیروهایی امریکایی از افغانستان، ایالات متحده، ایمن الظواهری، رهبر پیشین القاعده را در حمله هوایی در کابل کشت.

آن زمان، بایدن در سخنرانی‌اش خطاب به مردم امریکا، گفت «ما اجازه نمی‌دهیم که افغانستان بار دیگر به بهشت امن تروریست‌ها تبدیل شود و کاملا می‌خواهیم مطمین شویم که دیگر اتفاقی [از این ناحیه] نمی‌افتد.»

گزارش اسوشیتدپرس از ایستادگی پنهان و آرام زنان در برابر محدودیت‌های طالبان

۲۶ عقرب ۱۴۰۵، ۱۲:۲۲ (‎+۰ گرینویچ)
100%

زنان افغان در سایه محدودیت‌ها و تهدید بازداشت، بی‌سروصدا در برابر ممنوعیت‌های طالبان مقاومت می‌کنند. خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی، روایت سه زن افغان در کابل را بازتاب داده است که با راه‌اندازی مکاتب مخفی، آرایشگاه و آموزش فوتبال، برای حفظ استقلال خود تلاش می‌کنند.

در پس هیاهوی خیابان‌های شلوغ کابل، دنیایی پنهان از زنانی جریان دارد که در سکوت و با وجود محدودیت‌های سخت‌گیرانه طالبان، برای ادامه زندگی و حفظ حقوق خود تلاش می‌کنند.

زنی ۴۰ ساله که سال‌ها در یکی از آرایشگاه‌های کابل کار می‌کرد، پس از ممنوعیت فعالیت سالن‌های زیبایی، شغل خود را از دست داد. او به آسوشیتدپرس گفت: «آدم احساس ناامیدی می‌کند و کاملا دلسرد می‌شود. در افغانستان هیچ چیزی باقی نمانده که شادی یا آرامش بیاورد. نه سفر، نه پارک، نه مکتب. مطلقا هیچ‌چیزی وجود ندارد.»

او با وجود ممنوعیت کار زنان در آرایشگاه‌ها، تصمیم گرفت کسب‌وکار خودش را به‌صورت پنهانی راه‌اندازی کند. آپارتمانی اجاره کرد، تجهیزات خرید و خیلی زود حدود ۳۰ مشتری پیدا کرد. ماموران طاللان از فعالیت پنهانی او باخبر شدند و در جریان یورش، تمام تجهیزات و تقریبا همه وسایل آرایشگاه را ضبط کردند.

این زن درباره آن روز به آسوشیتدپرس گفت: «کاملا ناامید شده بودم. اگر کاری را که تنها به زندگی‌ام معنا و هدف می‌داد از من بگیرند، چه چیزی برایم باقی می‌ماند؟ چگونه باید به فرزندانم غذا بدهم؟ چطور باید هزینه‌های خانه را تأمین کنم؟ به نقطه‌ای از ناامیدی مطلق رسیده بودم و فکر می‌کردم من دیگر می‌روم و همه‌چیز را رها می‌کنم.»

درخواست مشتریان و نیاز به پرداخت هزینه‌های زندگی باعث شد او دوباره تلاش کند. این زن آپارتمان دیگری اجاره کرد و آرایشگاهش را از نو راه انداخت. اکنون هفت زن جوان در آن کار می‌کنند که با درآمد خود از خانواده‌هایشان حمایت می‌کنند.

در روز بازدید خبرنگار آسوشیتدپرس، آرایشگاه پر از زنانی بود که برای مراسم عروسی آماده می‌شدند. آن‌ها روی بالشتک‌هایی روی زمین دراز کشیده بودند و آرایشگران مشغول آرایش صورتشان بودند. فضای سالن شاد بود اما نگرانی از شناسایی شدن همچنان وجود داشت.

100%

زنی دیگری که از دوران نوجوانی تمام آرزوهایش را به فوتبال گره زده و به تیم ملی فوتبال افغانستان راه یافته بود به این رسانه گفت با ممنوعیت ورزش دچار افسردگی شده بود و حدود شش ماه از اتاقش بیرون نمی‌آمد. خانواده‌اش نگران وضعیت او بودند و خودش نیز می‌دانست که باید راهی برای بیرون آمدن از آن شرایط پیدا کند.

او سرانجام دوباره در فضای محدود خانه‌اش ورزش را آغاز کرد. این ورزشکار همچنین به بوکس روی آورد و با تبدیل کردن چند حلقه لاستیک کهنه موتر به کیسه بوکس، تمرین می‌کرد. به گفته خودش، این کار به او کمک می‌کرد احساسات و فشارهای روحی‌اش را تخلیه کند.

این زن که دیگر نمی‌تواند فوتبال بازی کند، تصمیم گرفته دانش و مهارت‌هایش را به نسل جدید منتقل کند. او اکنون در حویلی کوچک و دیوارکشی‌شده خانه‌اش به گروهی از پسران جوان فوتبال آموزش می‌دهد.

او با چشمانی اشک‌آلود به آسوشیتدپرس گفت: «همان رویاها و همان اشتیاقی را در وجود آن‌ها دیدم که خودم در دوران کودکی داشتم. تمرین کردن با آن‌ها واقعا احساس خوبی به من می‌دهد. گاهی خودم را در وجود آن‌ها می‌بینم.»

به نوشته آسوشیتدپرس، این زن با تمرین بوکس و آموزش فوتبال تلاش می‌کند روزهایش را سپری کند، اما امیدی به آینده ندارد و می‌خواهد افغانستان را ترک کند و در کشور دیگری پناه بگیرد. او گفت: «من هیچ امیدی برای خودم در افغانستان نمی‌بینم.»

100%

در گوشه‌ای دیگری کابل در خانه‌ای صنف‌های درسی پنهانی برگزار می‌شود. دانش‌آموزان در ساعت‌های متفاوت به آنجا می‌روند تا توجه کسی را جلب نکنند.

در این صنف‌ها درس‌هایی مانند تاریخ، علوم، جغرافیا، ریاضی، زبان و مطالعات قرآنی تدریس می‌شود. دانش‌آموزان شامل پسران و دخترانی تا سن ۲۰ سال هستند.

به گزارش آسوشیتدپرس، این مکتب را دختری ۲۰ ساله با کمک خواهر نوجوانش اداره می‌کند. آن‌ها آموزش حرفه‌ای معلمی ندیده‌اند، اما تلاش می‌کنند دانشی را که پیش از ممنوعیت تحصیل فرا گرفته‌اند، به دانش‌آموزان منتقل کنند.

این دختر ۲۰ ساله درباره انگیزه راه‌اندازی مکتب پنهانی به آسوشیتدپرس گفت: «شرایط کنونی افغانستان به‌هیچ‌وجه مطلوب نیست. من روزبه‌روز بیشتر دچار افسردگی می‌شدم به همین دلیل تصمیم گرفتم این صنف‌ها را راه‌اندازی کنم.»

او می‌گوید بیش از یک سال پیش این صنف‌ها را با هدف کمک به دختران آغاز کرده تا با ایجاد حس امیدواری، امکان ادامه تحصیل برای آن‌ها فراهم شود. اکنون حدود ۳۰ دانش‌آموز در این صنف‌ها حضور دارند.

یکی از اتاق‌های خانه به صنف درس تبدیل شده است. دانش‌آموزان روی زمین و پشت میزهای پلاستیکی کوتاه می‌نشینند و نقاشی‌های رنگارنگ دیوارهای اتاق را تزئین کرده‌اند.

محدودیت‌های آموزشی بیشترین نارضایتی را در میان مردم افغانستان برانگیخته است.

مقام‌های طالبان گفته بودند که «مشکلاتی در نظام آموزشی وجود دارد و برای حل آن تلاش می‌کنند.» با گذشت بیش از پنج سال، اما هیچ پیشرفتی در این زمینه وجود نداشته است.

یکی از معلمان مکتب مخفی به آسوشیتدپرس گفت: «ما از طالبان بسیار می‌ترسیم. نگرانیم که روزی به سراغ ما بیایند، ما را به نقض قوانین‌شان متهم کنند، بازداشت کنند و با خود ببرند. از چنین احتمالی واقعا وحشت داریم.»

سخنگوی وزارت امر به معروف طالبان، به آسوشیتدپرس گفته است که برای تضمین حقوق زنان «در چارچوب شریعت اسلامی متعهد است و زنان می‌توانند فعالیت‌های اجتماعی و تجاری خود را با رعایت قوانین انجام دهند.»

جو بایدن در کتابش: افغانستان غرق در رقابت قبایل رقیب است و هرگز به دموکراسی نمی‌رسید

۲۶ عقرب ۱۴۰۵، ۱۱:۲۷ (‎+۰ گرینویچ)
•
عارف یعقوبی
100%

جو بایدن، رئیس‌جمهور پیشین امریکا، در کتاب تازه خود با عنوان «به من وعده بده، امریکا»، به دو دهه حضور نظامی امریکا در افغانستان و تصمیم جنجالی‌اش برای خروج نیروهای امریکایی می‌پردازد؛ تصمیمی که در آگست ۲۰۲۱ و در دوران ریاست‌جمهوری او عملی شد و به بازگشت طالبان به قدرت انجامید.

کتاب تازه جو بایدن روز سه‌شنبه (۲۶ عقرب) تحت عنوان «به من وعده بده، امریکا» (Promise Me, America) منتشر شد.

بایدن طی چند دهه، در مقام سناتور، معاون رئیس‌جمهور و سرانجام رئیس‌جمهور امریکا، از نزدیک درگیر سیاست واشنگتن در قبال افغانستان بوده است. او در فصل مربوط به افغانستان، ضمن مرور این تجربه طولانی، از تصمیم خود برای پایان دادن به جنگ دفاع می‌کند و می‌گوید ادامه حضور نظامی ایالات متحده نه دستاورد روشنی داشت و نه چشم‌انداز واقع‌بینانه‌ای برای تغییر وضعیت افغانستان.

روایت بایدن در عین حال، نگاهی انتقادی به ساختار سیاسی افغانستان، ناکامی پروژه دولت‌سازی و عملکرد رهبران نظام جمهوری دارد. او به‌ویژه بر فروپاشی سریع دولت محمد اشرف غنی، اشتباه محاسباتی نهادهای امریکایی و دشواری ادامه جنگ تأکید می‌کند. با این حال، مسئولیت تصمیم خروج را می‌پذیرد و می‌گوید اگر بار دیگر در همان موقعیت قرار بگیرد، همین تصمیم را خواهد گرفت.

افغانستان هرگز به دموکراسی نمی‌رسد

یکی از محورهای اصلی کتاب، تردید بایدن درباره امکان ایجاد یک نظام دموکراتیک پایدار در افغانستان است. او معتقد است امریکا با وجود صرف میلیاردها دالر و حضور نظامی بیست‌ساله، نتوانست حکومتی با مشروعیت سیاسی و پایگاه اجتماعی مستحکم در افغانستان ایجاد کند. بایدن جامعه افغانستان را گرفتار شکاف‌ها و رقابت‌های شدید قبیله‌ای می‌داند و می‌نویسد انتخابات نیز نتوانسته بود به حکومت مشروعیت واقعی ببخشد.

او می‌نویسد: «با وجود انتخابات پرسر‌وصدایی که برگزار می‌شد، هرگز به نظر نمی‌رسید که حکومت از مشروعیت برخوردار باشد و جامعه همچنان تحت سلطه قبایل رقیب قرار داشت.»

به باور او، فساد گسترده در ساختار حکومت و ناپدید شدن بخش بزرگی از کمک‌های مالی امریکا، تلاش‌ها برای بازسازی افغانستان را بی‌نتیجه گذاشته بود. از نگاه بایدن، شجاعت نیروهای امریکایی و متحدان ناتو نیز نمی‌توانست جایگزین فقدان یک ساختار سیاسی کارآمد و پایدار شود.

او با اشاره به سابقه تاریخی مداخلات قدرت‌های بزرگ در افغانستان می‌نویسد: «افغانستان بی‌دلیل گورستان امپراتوری‌ها نامیده نشده است. این کشور به این دلیل چنین نامی گرفته که قدرت‌های بزرگ قرن‌ها تلاش کرده‌اند آن را مطابق تصویر و الگوی خود بازسازی کنند. این اتفاق هرگز رخ نداده و هرگز هم رخ نخواهد داد.»

بایدن که از دوران معاونت باراک اوباما با راهبرد افزایش نیروهای امریکایی در افغانستان مخالف بود، معتقد است واشنگتن از همان ابتدا نباید مأموریت نظامی خود را به پروژه‌ای برای بازسازی کشور و ایجاد دموکراسی تبدیل می‌کرد. او موضعش را چنین خلاصه می‌کند: «افغانستان هرگز قرار نبود به یک دموکراسی به سبک امریکایی تبدیل شود.»

از دید او، مسئولیت ایجاد یک نظام سیاسی با ثبات در نهایت بر عهده خود مردم افغانستان بود، نه نیروهای خارجی که برای دهه‌ها در این کشور جنگیدند.

اشرف غنی؛ دفاع در تلفن، فرار در میدان

بایدن در بخش دیگری از کتاب، به روزهای پایانی حکومت پیشین افغانستان و فرار محمد اشرف غنی می‌پردازد؛ روایتی که در آن، فاصله میان وعده‌های رئیس‌جمهور وقت افغانستان و آنچه در میدان عمل اتفاق افتاد، برجسته است.

به نوشته بایدن، پیش از تصمیم نهایی برای خروج، نهادهای نظامی و اطلاعاتی امریکا ارزیابی کرده بودند که دولت افغانستان دست‌کم شش ماه پس از خروج نیروهای امریکایی می‌تواند در برابر طالبان مقاومت کند و کابل به این زودی سقوط نخواهد کرد.

اما پیشروی سریع طالبان در تابستان ۲۰۲۱ و تسلیم شدن پی‌درپی مراکز ولایات، این ارزیابی را باطل کرد. بایدن می‌گوید که طالبان با جلب حمایت رهبران محلی، به‌سرعت کنترول مناطق مختلف را به دست گرفتند و ضعف حکومت مرکزی آشکار شد.

او به تماس تلفنی ۲۳ جولای ۲۰۲۱ با اشرف غنی اشاره می‌کند؛ گفت‌وگویی که در آن، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان اطمینان داده بود که برای دفاع از کشور آماده است. بایدن می‌نویسد: «در ۲۳ جولای با اشرف غنی تماس تلفنی داشتم که در جریان آن، او اصرار داشت که خودش و نیروهایش آماده دفاع از کشورشان هستند.»

اما تحولات بعدی برخلاف این اطمینان‌ها پیش رفت: «اما وقتی طالبان در هفته‌های بعدی نزدیک شدند، او فرار کرد و نیروهای مسلح ظرف چند ساعت سلاح‌های خود را بر زمین گذاشتند.» او می‌افزاید: «مهلت شش‌ماهه‌ای که به من وعده داده شده بود، ظرف چند روز از میان رفت.»

جو بایدن فروپاشی دولت افغانستان را نشانه ناتوانی ساختار سیاسی و نظامی آن کشور می‌داند و تأکید می‌کند که این اتفاق صرفاً نتیجه قطع حمایت امریکا نبود. به نوشته او، واشنگتن تا زمان سقوط حکومت، کمک‌های مالی و نظامی خود را ادامه داده بود.

بایدن درباره فروپاشی نیروهای امنیتی افغانستان نیز می‌نویسد: «ارتش افغانستان به‌سادگی از هم پاشید.»

با این حال، او در روایت خود از اشتباه محاسباتی نهادهای امریکایی نیز سخن می‌گوید. ارزیابی واشنگتن درباره توانایی دولت افغانستان برای مقاومت و حفظ کابل، و همچنین پیش‌بینی‌ها درباره امنیت روند تخلیه، با واقعیت‌های روزهای پایانی جنگ فاصله زیادی داشت.

دفاع از خروج

جو بایدن تصمیم خروج را نتیجه انتخاب میان ادامه یک جنگ بی‌پایان و پایان دادن به حضور نظامی امریکا می‌داند. او در این بخش از کتاب، توافق دوحه میان دولت دونالد ترامپ و طالبان در فبروری ۲۰۲۰ را یکی از عوامل محدودکننده گزینه‌های دولت خود معرفی می‌کند.

به نوشته او، دولت ترامپ شمار نیروهای امریکایی در افغانستان را از حدود ۱۳ هزار نفر به ۲۵۰۰ نفر کاهش داده و با توافق برای آزادی پنج هزار زندانی طالبان، موقعیت دولت افغانستان را تضعیف کرده بود؛ در حالی که حکومت افغانستان در مذاکرات اصلی حضور نداشت.

بایدن می‌گوید ادامه حضور نظامی پس از توافق دوحه می‌توانست به ازسرگیری حملات طالبان علیه نیروهای امریکایی منجر شود و واشنگتن را ناچار کند برای حفاظت از همان شمار اندک سربازان، نیروهای بیشتری به افغانستان اعزام کند.

او درباره این دوراهی می‌نویسد: «امن‌ترین تصمیم از نظر سیاسی این بود که در افغانستان بمانیم. اما آیا این رهبری واقعی بود؟ هرچه بیشتر فکر کردم، بیشتر به این نتیجه رسیدم که نه.»

از نگاه بایدن، اهداف اولیه جنگ، از جمله کشتن اسامه بن‌لادن و تضعیف القاعده، مدت‌ها پیش تحقق یافته بود و ادامه حضور نظامی دیگر با منافع اساسی امنیت ملی امریکا توجیه نمی‌شد.

او در دفاع از تصمیم خود می‌نویسد: «من تصمیم گرفتم به طولانی‌ترین جنگ امریکا پایان دهم.»

بایدن پس از سقوط کابل نیز مسئولیت تصمیم را می‌پذیرد و در کتاب خود بار دیگر بر این موضع تأکید می‌کند: «من رئیس‌جمهور ایالات متحده امریکا هستم و مسئولیت نهایی بر عهده من است.»

او می‌افزاید: «من مسئولیت کامل تصمیم خروج را می‌پذیرم و همواره پذیرفته‌ام.»

رئیس‌جمهور پیشین امریکا در عین حال از هزینه انسانی و آشفتگی عملیات تخلیه کابل سخن می‌گوید. به روایت او، بیش از ۱۲۴ هزار نفر در جریان این عملیات از افغانستان خارج شدند. اما حمله انتحاری ۲۶ آگست ۲۰۲۱ در دروازه فرودگاه کابل که به کشته شدن ۱۳ نظامی امریکایی انجامید، یکی از تلخ‌ترین لحظات پایان جنگ بود.

با وجود این پیامدها، بایدن در ارزیابی نهایی خود تغییری ایجاد نمی‌کند: «من باور دارم تصمیم درستی گرفتم. اگر دوباره در همان موقعیت قرار بگیرم، همین تصمیم را خواهم گرفت.»

نظارت از افق؛ اگر لازم شد دوباره وارد می‌شویم

بایدن خروج نیروهای زمینی امریکا را به معنای پایان نقش امنیتی واشنگتن در افغانستان نمی‌داند. او در این کتاب بر راهبردی تأکید می‌کند که در ادبیات نظامی امریکا «توانایی اقدام از فراسوی افق» نامیده می‌شود؛ راهبردی که بر اساس آن، ایالات متحده بدون استقرار دائمی نیروهای نظامی در افغانستان، امکان شناسایی و هدف قرار دادن تهدیدهای تروریستی را حفظ می‌کند.

او می‌نویسد: «من باور داشتم که می‌توانیم افغانستان را ترک کنیم، امکانات خود را برای مقابله با تهدیدهای جدید امروز به کار بگیریم و همچنان توانایی‌ای را که فراسوی افق نامیده می‌شود حفظ کنیم؛ تا اگر تهدید تروریستی‌ای پدیدار شد، بتوانیم در هر زمانی از خارج از این کشور وارد افغانستان شویم و آن را خنثی کنیم.»

از دید بایدن، تهدیدهای امنیتی دیگر محدود به افغانستان نبودند و گروه‌های افراطی در مناطق مختلف جهان فعالیت داشتند. بنابراین، واشنگتن باید منابع نظامی خود را متناسب با تهدیدهای جدید توزیع می‌کرد، نه این‌که همچنان میلیاردها دالر برای حضور دائمی در افغانستان هزینه کند.

او بر این باور است که امریکا می‌توانست بدون ادامه جنگ زمینی، توانایی مقابله با تهدیدهای تروریستی را حفظ کند. به این ترتیب، خروج نیروها به معنای چشم‌پوشی از تحولات افغانستان نبود، بلکه تغییر شیوه حضور و مداخله احتمالی امریکا محسوب می‌شد.

پایان جنگ؛ نه پیروزی، نه شکست

فصل افغانستان در کتاب بایدن، در مجموع، دفاع از تصمیم پایان دادن به طولانی‌ترین جنگ امریکا و بازنگری در حدود توانایی نظامی این کشور برای تغییر ساختار سیاسی جوامع دیگر است.

او با مرور سیاست چهار رئیس‌جمهور امریکا، از جورج دبلیو بوش تا خودش، نتیجه می‌گیرد که واشنگتن نتوانست با وجود هزینه‌های سنگین انسانی و مالی، به یک راه‌حل پایدار در افغانستان دست یابد.

بایدن یکی از درس‌های اصلی این جنگ را ضرورت تعیین اهداف روشن و دست‌یافتنی برای مأموریت‌های نظامی می‌داند. او در پایان می‌نویسد: «ما باید مأموریت‌هایی با اهداف روشن و دست‌یافتنی تعیین کنیم، نه اهدافی که هرگز به آن‌ها نخواهیم رسید.»

روایت بایدن، در نهایت، تصویری از رئیس‌جمهوری است که مسئولیت تصمیم خروج را می‌پذیرد، اما فروپاشی جمهوری افغانستان را عمدتاً نتیجه ضعف و ناتوانی رهبران و ساختارهای داخلی آن می‌داند. او از آشفتگی پایان جنگ سخن می‌گوید، اما میان پیامدهای خروج و اصل تصمیم برای پایان دادن به جنگ تفاوت می‌گذارد.

پیام اصلی فصل روشن است: از نگاه بایدن، امریکا نمی‌توانست افغانستان را به یک دموکراسی به سبک خود تبدیل کند؛ ادامه جنگ نیز تضمینی برای تغییر این واقعیت نبود. به همین دلیل، او پایان حضور نظامی را تصمیمی ضروری می‌داند؛ تصمیمی که به گفته خودش، حتی با آگاهی از پیامدهای آن، بار دیگر نیز اتخاذ می‌کرد.

رهبر طالبان: برای حفظ قدرت، مسلمانان را به جان هم نمی‌اندازم

۲۶ عقرب ۱۴۰۵، ۰۹:۳۱ (‎+۰ گرینویچ)
100%

هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان در سخنرانی در دانشگاه کابل، وعده داد که برای حفظ قدرت خود، مسلمانان را به جان هم نخواهم انداخت. هبت‌الله آخندزاده، تأکید کرد که اگر علما با یکدیگر متحد شوند، کسی نمی‌تواند در برابر آنان مقابله کند.

رسانه‌های طالبان روز سه‌شنبه سخنرانی ملا هبت‌الله را به صورت زنده پخش کردند. هبت‌الله گفت: «برای بستن دروازه‌های فتنه، رهبری امارت اسلامی را پذیرفته است.» تلویزیون ملی، تحت کنترول طالبان به نقل از هبت‌الله نوشت: «بدنم بسوزد، اما مسلمانان از فتنه نجات یابند.»

رهبر طالبان در کنفرانسی که درباره بررسی تأثیرات فرمان‌های او در دانشگاه کابل برگزار شده است، افزوده است که قصاص و حدود بدون دستور او اجرا نمی‌شود و تطبیق شریعت بدون اداره طالبان ناممکن است.

آخندزاده در این سخنرانی ادعا کرد که سیاست طالبان بر مبنای قرآن است و این گروه تمام قوانین خداوند را می‌پذیرد.

او افزود مؤمنان باید مانند یک پیکر واحد باشند و یکدیگر را تقویت و حمایت کنند و افزود که اگر علما با یکدیگر متحد شوند، هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر آنان مقابله کند.

هبت‌الله آخندزاده گفته است: «به شما وعده می‌دهم که برای حفظ قدرت خود، مسلمانان را به جان هم نخواهم انداخت.»

رهبر طالبان در این نشست گفت که خداوند به وحدت و یکپارچگی فرمان داده است و این وحدت به‌واسطه «امیر» به وجود می‌آید. او همچنین از مردم خواست با تعریف و حقیقت آنچه طالبان «امارت اسلامی» می‌خوانند، آشنا شوند.

هبت‌الله: در افغانستان همه حنفی هستند

هبت‌الله آخندزاده، گفت که در افغانستان همه پیروان مذهب حنفی هستند. او مدعی شد که فرمان‌هایش را از میان اقوال مجتهدان انتخاب می‌کند. براساس پیام صوتی منسوب به هبت‌الله که رسانه‌های طالبان پخش کرده، او تأکید کرد که این فرمان‌ها دموکراسی و بازتاب دیدگاه مردم نیستند.

آخندزاده می‌گوید که «امیر» از میان اقوال فقها یکی را انتخاب می‌کند و از آن فرمان می‌سازد. به گفته او، این فرمان‌ها بر اساس دیدگاه مجتهدان صادر می‌شوند و مردم باید در همان مسیری حرکت کنند که امیر تعیین می‌کند، در غیر آن برداشت‌های متفاوت از قول مجتهدان میان مسلمانان اختلاف بوجود می‎‌آورد.

  • هبت‌الله در پنج سال ۴۰ بار سخنرانی کرد، اما هرگز در برابر مردم ظاهر نشد

    هبت‌الله در پنج سال ۴۰ بار سخنرانی کرد، اما هرگز در برابر مردم ظاهر نشد

رهبر طالبان همچنین گفت که دوره «امیر» بودنش به سال یازدهم می‌رسد و افزود که انتظار نداشت روزی نظام اسلامی برقرار شود و «کفر شکست بخورد». او ادعا کرد که خداوند این نظام را برقرار کرده است و حاکیمت طالبان را با واژه «عجایب» توصیف کرد.

پیش از این نیز رسانه‌های طالبان گزارش داده بودند که شماری از علمای دینی در این نشست به هبت‌الله آخندزاده لقب «شیخ‌الاسلام» داده‌اند.

هبت‌الله می‌گوید پس از خروج امریکا نگران تداوم جنگ بود

هبت‌الله آخندزاده در بخشی از سخنرانی خود گفت که در جریان مذاکرات طالبان با امریکا، از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان اطمینان داشت، اما نگران بود که افغان‌های همکار امریکا در کشور باقی بمانند و جنگ ادامه یابد. او گفت ترسش این بود که طالبان در چنین جنگی مسلمانان را به دست خود بکشند.

او افزود: «زمانی که با امریکایی‌ها مذاکره می‌کردیم، می‌دانستیم که آنان افغانستان را ترک خواهند کرد. در زمان حضور امریکایی‌ها، جنگ با آنان جریان داشت و طرف مقابل ما مشخص بود؛ اما نگرانی من این بود که پس از خروج آنان، کسانی که با امریکایی‌ها همکاری کرده بودند در افغانستان باقی بمانند و ما ناگزیر شویم با آنان بجنگیم. این موضوع مرا نگران می‌کرد؛ زیرا نمی‌خواستم مسلمانان به دست ما کشته شوند و میان مسلمانان جنگ و خون‌ریزی ادامه پیدا کند.»

رهبر طالبان افزود که برای افرادی که در بیست سال گذشته با امریکایی‌ها همکاری کرده‌اند، فرمان عفو وجود دارد و آنان می‌توانند به افغانستان برگردند و در صورت داشتن استعداد و توانایی، در حکومت طالبان مسئولیت بگیرند.

هبت‌الله آخندزاده گفت: «اگر استعداد و توانایی دارند و خواهان گرفتن چوکی و مسئولیت هستند، بیایند و در نظام مسئولیت بگیرند».

رهبر طالبان در ادامه خطاب به اعضای طالبان گفت که نباید بر سر گرفتن مقام و مسئولیت با یکدیگر اختلاف و دعوا کنند. او تأکید کرد که حفظ وحدت باید هدف آنان باشد، نه رقابت بر سر چوکی و مقام.

این سخنرانی روز دوشنبه، ۲۵ عقرب، در نشست علمی ـ تحقیقی دانشگاه کابل درباره پیامدهای فرمان‌های رهبر طالبان ایراد شد.

  • هبت‌الله آخندزاده 'به کابل رفت'

    هبت‌الله آخندزاده 'به کابل رفت'

پیش از این نیز رسانه‌های طالبان گزارش دادند که شماری از علمای دینی در این نشست، به هبت‌الله آخندزاده، لقب «شیخ‌الاسلام» داده‌اند.

منابع پیش‌تر به افغانستان اینترنشنال گفته بودند که آخندزاده برای شرکت در این نشست به کابل رفته است.

به گفته منابع محلی، طالبان برای تأمین امنیت اطراف دانشگاه کابل تدابیر شدید امنیتی اتخاذ کرده بودند. این گروه همچنین دانشگاه کابل را به مدت یک هفته تعطیل کرد و دانشجویان خوابگاهی را از محل اقامت‌شان بیرون کرد.