سعید خوستی، رئیس ثبت آثار و اسناد جهادی وزارت اطلاعات و فرهنگ گفته است که راههای گفتوگو و رساندن پیام طالبان «بسیار ضعیف» است و اگر «میدان رسانههای اجتماعی» رها شود، «روایت دشمن قوی و طالبان مغلوب میشود».
آقای خوستی که پیش از این ریاست بخش تبلیغات شبکه حقانی را برعهده داشت، اوایل این هفته از سوی رهبر طالبان در وزارت اطلاعات و فرهنگ این گروه گماشته شد. او در سخنرانی برای افرادی که به سود طالبان در فضای مجازی فعالیت دارند، گفت نخستین محتوایی که کاربران هنگام ورود به شبکههای اجتماعی میبینند، در بسیاری موارد پیامها و روایتهای رسانههای مخالف طالبان است.
به گفته خوستی، این پیامها در طول روز بارها تکرار میشود و بر ذهن جوانان و مردم اثر میگذارد.
او گفت: «مثلاً مینویسند که طالبان در افغانستان قانون جزا یا اصولنامهای را توشیح کرده که در آن عدالت و مساوات وجود ندارد. اینها نخستین چیزهایی است که چشمها در آغاز روز میبیند و در طول روز بارها این تصاویر و پیامها تکرار میشود.»
اشاره آقای خوستی به اصولنامه جزایی طالبان است که در بیش از صد ماده به تازگی منتشر شده و چارچوب رسیدگی به جرایم، شیوه دادرسی و نوع مجازاتهای محاکم طالبان را تعیین میکند.
آقای خوستی گفت که در صورت سکوت «روایت دشمن تقویت میشود» و به همین دلیل طالبان نباید همواره در موضع دفاعی باقی بماند، بلکه باید ابتکار عمل را در عرصه رسانهای بهدست گیرد.
خوستی گفت که رسانههایی که با طالبان نیستند خبرهای کوچک را «بزرگنمایی» میکنند و این ابزار برای تضعیف روایت طالبان استفاده میشود.
او هم چنان گفت که رسانههای اجتماعی «میدان جنگ زنده» است و همانقدر که به میدان نظامی توجه میشود، این فضا نیز نیازمند توجه و حضور فعال است.
قاری سعید خوستی به تجاوز جنسی به یک دختر دانشجو به نام الهه دلاوری متهم است.
او پیشتر سخنگوی وزارت داخله طالبان و سپس مشاور وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان بود.
یک منبع محلی در ولسوالی اسپینبولدک قندهار، به شرط فاش نشدن نامش، به افغانستان اینترنشنال گفت که این سه زن احتمالاً چند ماه پیش کشته شدهاند و اجسادشان بهگونه پنهانی در دامنههای کوه سارگو در این ولسوالی دفن شده بود.
این منبع افزود که باشندگان، مقامات طالبان را در این ولسوالی از محلی مشکوک آگاه کردند و پس از خاکبرداری، بقایای اجساد کشف و برای شناسایی به شفاخانه منتقل شد.
وی همچنین گفت که اجساد در کیسههایی قرار داده شده بودند، که این اقدام نشانهای از پنهانکاری عمدی و تلاش برای جلوگیری از بررسی پرونده بوده است. تاکنون هویت زنان کشتهشده و انگیزه قتل مشخص نشده است.
طالبان نیز تا کنون در این باره ابراز نظر نکرده است.
پیتر رینولدز، ۸۰ ساله و همسرش باربی در ماه دلو سال گذشته هنگام بازگشت به خانه در بامیان بهدست طالبان بازداشت و پس از حدود هفت ماه از زندان آزاد شدند.
آنها به روزنامه دیلیمیل گفتند به مدت سه ماه در سلولهای «نمناک، آلوده به موش و سوسک» در زندان پلچرخی کابل نگهداری میشدند.
آقای رینولدز وضعیت زندان پلچرخی تحت کنترول طالبان را «شیهترین چیزی به جهنم» توصیف کرد.
این زندان که در دهه ۱۹۷۰ برای پنج هزار زندانی طراحی شده بود، اکنون تا ۱۵ هزار زندانی را در خود جای داده است.
باربی همراه با ۱۵ زن دیگر و دو کودک، در یک سلول کوچک با پنج تخت دوطبقه سپری میکردند. باربی گفت: «چهار حمام وجود داشت، اما هیچکدام کار نمیکرد. ما مجبور بودیم از شیرهای آب استفاده کنیم و آب به مجرایی پر از زباله در وسط دهلیز سرازیر میشد.»
او افزود که در بخشی که حدود ۲۳۰ زن و ۴۰ کودک نگهداری میشدند، تنها هفت تشناب وجود داشت و گاهی کودکان از آنها درست استفاده نمیکردند و وضعیت بسیار ناخوشایندتر میشد.
باربی گفت: «دختری که بالای تخت من میخوابید، ۱۹ سال داشت و بهخاطر رانندگی زندانی شده بود. زنان در دوره طالبان اجازه رانندگی ندارند. بدتر از همه اینکه موتر از دوستپسرش بود و داشتن دوستپسر هم ممنوع است. به همین دلیل شش ماه زندانی شد.»
او افزود: «یک زن فقط به دلیل اینکه با یک مرد صحبت کرده بود، شوهرش حسادت کرده و آن مرد را کشته بود. اما چون همیشه مرد مقصر شناخته نمیشود، زن به پنج سال زندان محکوم شد و اجازه دیدن چهار کودک اش را نداشت.»
یک زن دیگر گفته بود که پس از بیکار شدن شوهر و پسرانش به کار کردن روی آورد و فقط به همین دلیل زندانی شده است.
باربی گفت: «تقریبا ۹۰ درصد زنانی که با من بودند مجرم نبودند. بسیاریشان نمیدانستند حکمشان تا چه زمانی است. بعضیها ماهها و حتی سالها فقط در انتظار ماندهاند.»
بعدا این زوج برای پنج هفته به یک زیرزمین بدون پنجره، پر از موش و سوسک که تحت مدیریت استخبارات طالبان منتقل و سرانجام در میانه ماه سنبله آزاد شدند.
