این سیاستمدار راستگرای بریتانیایی که سه سال پیش گفته بود افغانستان تحت حاکمیت طالبان اکنون وضع بهتری دارد، در مقالهای در روزنامه تلگراف هشدار داده است که ادامه انزوای افغانستان منافع بریتانیا را تأمین نمیکند.
آقای الوود تاکید کرد که فریاد زدن از راه دور در واکنش به فرمانهای رهبر طالبان علیه زنان و دختران، هیچ تاثیری بر سیاستهای آن اداره ندارد و بریتانیا باید برای جلوگیری از بحرانهای بزرگتر، راه دیپلوماسی فعال را در پیش بگیرد.
به گفته این افسر پیشین ارتش بریتانیا، بیست سال حضور نظامی در افغانستان با هزینههای میلیارد دالری و کشته شدن ۴۵۷ سرباز بریتانیایی در نهایت به شکست انجامید و طالبان دوباره قدرت را به دست گرفت.
آقای الوود تصریح کرد که فقر شدید، نبود فرصتهای شغلی و ناامیدی در میان ۴۰ میلیون جمعیت افغانستان، زمینه را برای تقویت شبکه جلب و جذب شاخه خراسان دولت اسلامی (داعش) و افزایش موج مهاجرت به اروپا هموارتر کرده است.
رئیس پیشین کمیته دفاعی پارلمان بریتانیا هشدار داد که نادیده گرفتن افغانستان راه را برای نفوذ عمیقتر چین هموار میکند و بیجینگ در حال بلعیدن منابع معدنی سرشار این کشور است. او با اشاره به تجربه سناتور جان مککین در ترغیب امریکا برای تعامل با ویتنام پس از سالها جنگ، افزود که دیپلوماسی به معنای تایید یا به رسمیتشناختن اداره طالبان نیست، بلکه ابزاری برای تاثیرگذاری بر آینده است.
نماینده پیشین پارلمان بریتانیا در ادامه مقاله خود در روزنامه انگلیسی تلگراف نوشت که در درون اداره طالبان صداهای متفاوتی وجود دارد؛ در حالی که تندروهای نزدیک به هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان از انزوای کشور راضی به نظر میرسند، عدهای دیگر در وزارتخانهها اهمیت تعامل بینالمللی برای نجات اقتصاد را درک میکنند.
او تاکید کرد که سیاست کنونی غرب در قبال کابل نه اصول اخلاقی را تأمین کرده و نه واقعبینانه است و بریتانیا باید سفارت خود را در کابل بازگشایی کند.
توبیاس الوود در سال ۲۰۲۳، پس از یک اظهارنظر جنجالی در تمجید از طالبان، وادار به کنارهگیری از ریاست کمیته دفاعی پارلمان بریتانیا شد.
او گفته بود افغانستان تحت حاکمیت طالبان اکنون وضعیت بهتری نسبت دروه جمهوریت دارد و به نوعی ثبات رسیده است.
آقای الوود اکنون در شرایطی خواهان تعامل با طالبان شده که بر اساس گزارش سال ۲۰۲۶ بنیاد هالندی حقوق کودکان، افغانستان زیر سایه تصمیمهای اداره طالبان، در میان ۱۹۴ کشور جهان بدترین وضعیت را از نظر رعایت حقوق کودکان دارد و در جایگاه آخر قرار گرفته است.