د نوبل سولې جایزې پښتنه ګټوونکې او د بشري حقونو فعالې ملالې یوسفزۍ مور او پلار یو ځل بیا د طالبانو له لوري د نجونو پر مخ د ښوونځیو او پوهنځیو دروازو تړل کیدل غندلي دي. هغوی له طالبانو غوښتي چې نور دا بندیزونه پای ته ورسوي.
د (کب ۱۱مه) ضیاالدین یوسفزي او تورپیکۍ یوسفزۍ پر اېکس پاڼه یو انځور خپور کړی، چې په اعتراضیه ډول یې لاسونو کې نیولو پاڼو باندې طالبانو ته په خطاب کې ویلي: «افغان نجونو ته د زده کړو حق ورکړئ.»
د ملالې پلار ضیاالدین یوسفری چې خپله هم د نجونو زده کړو یو منل شوی فعال دی وايي، «۱۲۶۰ ورځې کېږی چې طالبانو افغان نجونې له منځنیو زده کړو راګرځولې او اته سوه ورځې وشوې چې د پوهنځیو دروازې یې هم پر مخ بندې دي.»
هغه زیاته کړې، چې افغان نجونې په سختو حالاتو سلګونه اوږدې شپې او ورځې پرته له زده کړو تېرې کړي دي. یوسفزي ویلي، چې طالبانو له لوري نجونو پر زده کړو بندیز انساني جرم دی.
د ملالې یوسفزۍ مور او پلار تر دې مخکې هم پر افغان ښځو د طالبانو بندیزونه ننګولي وو.
ضیاالدین یوسفزی په په دې باور دی، چې طالبان د خپلې افراطي مفکورې له مخې د نجونو پر زده کړو او د ښځو پر کار بندیزونه لګولي او هغه تورونه یې ناسم ثابت کړي، چې ګوندې طالبان د پښتني دودونو له کبله داسې کوي.
نږدې دوه میاشتې وړاندې ملالې یوسفزۍ په اسلام اباد کې په «مسلمانو ټولنو کې د نجونو زده کړې» تر نامه لاندې د اسلامي هېوادونو په یو کنفرانس کې پر طالبانو توندې نیوکې وکړې او دا ډله یې د بشري حقونو سرغړونکي وبلله.
ملالې په یاد کنفرانس کې پر اسلامي هېوادونو غږ کړی و چې پر طالبانو فشار راوړي، څو په نجونو او ښځو روان بندیزونه ختم کړي.
سره له دې چې په کور دننه افغانانو او نړۍوالې ټولنه په پراخه توګه پر ښځو او افغان نجونو د ملا هبتالله سختدریځي بندیزونه غندلي او له همدې امله یې له یادې ډلې سره تعامل ځنډولی ملا هبتالله بیا هم خپلو سختدریځو فرمانونو ته زور ورکړی دی.
ویل کېږي په ښکاره توګه د طالبانو ترمنځ د نجونو زده کړې او د ښځو د کار حقونو پر مسلې بندیز د طالبانو ترمنځ لوی درځونه هم رامنځته کړي چې وروستۍ بېلګه یې د طالبانو د بهرنیو چارو مرستیال وزیر عباس ستانکزی دی.
هغه د خپل مشر د مفکورې خلاف څو څو خله د نجونو د زده کړو دفاع وکړه او دغه بندیزونه یې د طالبانو د رهبر شخصي چلند وګاڼه.
په خوست کې د عباس ستانکزي له څرګندونو وروسته ملا هبتالله د هغه د نیول کیدو امر وکړ؛ خو د بهرنیو چارو مرستیال وزیر یې وار لومړی کړ او له افغانستانه یې د نیول کیدو له ویرې پښې سپکې کړې.
ملا هبتالله او د کابل په ګډون په کندهار کې مېشته د هغه کړۍ به هېڅ ډول نه غواړي، چې پر نجونو او ښځو روان بندیزونه ختم کړي، بلکې وېره شته چې دا بندیزونه به لا ډېر شي.
د کارپوهانو په وینا؛ له همدې امله پر افغانستان بشري مرستې مخ په کمیدو دي او د هېوادونو په ګډون نړۍوالو مرستندویه بنسټونو هم افغانستان ته شاه کړې ده.
د دغه تړون لپاره کېدونکي مذاکرات د افغانستان په چارو کې د امریکا د پخواني ځانګړي استازي زلمي خلیلزاد په مشرۍ او د ملا عبدالغني برادر په مشرۍ د طالبانو ترمنځ د ۲۰۱۸ زېږدیز کال د اکټوبر میاشتې پرمهال پیل شوي وو، چې بالاخره له ۱۱ ځله خبرواترو او غونډو وروسته د افغانستان د جمهوري نظام له حضور پرته پای ته ورسېدل.
د دغه تړون لاسلیکولو یو شرط دا و، چې امریکا به له افغانستان څخه خپل ځواکونه باسي. همداراز په دغه تړون کې له طالبانو سره هوکړه شوې وه، چې د افغانستان جمهوري دولت به د دغې ډلې پنځه زره بندیان خوشې کوي.
بل لور ته، دغې ډلې هم ژمنه کړې وه چې د جګړې شدت کچه به کموي.
د جمهوري نظام د ځانګړو ځواکونو یو قوماندان چې په راپور کې یې د امنیتي دلایلو له امله مستعار نوم «پردېس» دی، وايي چې د دوحې تړون له لاسلیکولو او د سراعلی قوماندان محمداشرف غني په مشرۍ د افغان حکومت له خوا د پنځه زره بندیانو له خوشې کولو وروسته د افغان امنیتي ځواکونو روحیه کمزورې شوې وه.
پخوانی افغان سرتېری وايي، چې د دغه تړون ترټولو لویه نیمګړتیا دا وه چې د افغان حکومت له حضور پرته د طالبانو او امریکا ترمنځ مذاکرات پیل شول چې په ترڅ کې یې پنځه زره طالبان ازاد شول او دا هغه څه و چې د سرتېرو مورال یې کمزوری کړ.
دی زیاتوي، چې امریکا د دوی تړون له مذاکراتو وروسته د هوايي مرستو په ګډون پر افغان امنیتي ځواکونو پوځي مرستې او تجهیزات بند کړل او په وینا یې، له پوځي تجهیزاتو او امکاناتو پرته د طالب پر وړاندې د جګړې لیکې کمزورې شوې وې او په تش لاس جګړه نه کېده.
دی وړاندې وايي، هغه مهال چې د دوحې تړون لاسلیک او پنځه زره طالب بندیان د جګړې لیکو ته بېرته ستانه شول او افغان امنیتي ځواکونو پر وړاندې یې جګړه پیل کړه، په داسې حال چې امریکا د خپلې شوې ژمنې پر خلاف پر افغان امنیتي او دفاعي ځواکونو هر ډول مرستې بندې کړې.
نوموړي په دې تړاو افغانستان انټرنشنل - پښتو ته وویل: «د پوځیانو پر مورال چې ډېر بده اغېز وکړه، لومړی د امریکا او طالبانو ترمنځ د مذاکراتو کول و. بل دا چې په دې مذاکراتو کې افغان حکومت مجبور کړای شو، څو د طالبانو پنځه زره بندیان خوشې کړي او هغه بندیان چې خوشې شول ټول بېرته لاړل او له خپلو ملګرو سره زمونږ پر وړاندې د جګړې له لیکو سره یو ځای شول او جګړه د پخوا په پرتله څو چنده توده شوه. امریکا له افغان پوځ سره هوايي مرستې، پوځي تجهیزات او هر ډول مرستې بندې کړې او دا هغه څه وو چې زمونږ د امنیتي سرتېرو مورال یې سخت کمزوری کړ.»
د افغان جنرالانو او یو شمېر امنیتي سرتېرو د نظریاتو پر بنسټ، دا تړون د افغان پوځیانو پر روحیې منفي اغېزه وکړه.
د هغوی په وینا، له طالبانو سره د امریکا شوی تړون یوازې د همدې ډلې په ګټه و او افغان ځواکونو ته له زیان پرته بله هېڅ ګټه ونه رسوله.
د خوست اوسېدونکی جنرال محمود (مستعار نوم) د امنیه قوماندان په ګډون یې د پخواني جمهوري نظام په بېلابېلو لوړو موقفونو کې دنده ترسره کړې ده او اوس په یوه ګاونډ هېواد کې تر ناوړه شرایطو لاندې ژوندي کوي.
هغه پر افغانستان د طالبانو له واکمنېدو وروسته د نورو افغان ملي سرتېرو په څېر له هېواده کډه کولو ته اړ شوی او اوس په کډوالۍ کې له یوه بشپړ بېبرخلیکه وضعیت سره مخ دی.
نوموړی افغانستان انټرنشنل-پښتو ته په خپلو خبرو کې وايي، په جګړه کې ترټولو لویه ستونزه دا وه، چې طالبانو د دوحې تړون ته ژمن پاتې نه شول او د افغان پوځ پر وړاندې یې خپلو بریدونو ته زور ورکړ، په داسې حال کې چې پر امریکايي پوځیانو بریدونه په ټپه ودرېدل.
جنرال محمود زیاته کړه: «جګړې یوازې د افغان پوځ پر وړاندې یوه نوې بڼه خپله کړه. د دوحې له تړون وروسته طالبانو پر امریکايي پوځیانو بریدونه ودرول. دوی د دوحې له تړون وروسته یو امریکايی سرتېری هم ونه واژه، خو پر افغان پوځ یې خپلې جګړې ته زور ورکړ او مونږ د جګړو په لیکو کې په زرګونو پوځیان له لاسه ورکړل.» دی وايي، چې طالبانو نه یوازې پر افغان پوځ خپلو بریدونو ته زور ورکړ، بلکې ملکیان د هغوی له بېرحمۍ خوندي پاتې نه شول او دغې ډلې هره ورځ د سرتېرو ترڅنګ ملکي وګړي هم وژل.
د نوموړي په اند، د دوحې تړون په ظاهره د سولې د خبرو پیل کولو ته یوه هڅه وه، خو په حقیقت کې یوازې د طالبانو لپاره یوه ښه ستراتیژي وه، چې د هغوی جګړه روانه وساتي.
هغه زیاتوي، افغان پوځ پوه شو چې طالبان د تړون له شروطو سرغړونه کوي او زموږ د ځواکونو پر وړاندې خپلو بریدونو ته دوام ورکوي، له رواني اړخه دغه وضعیت پر افغان پوځیانو ډېره ناوړه اغېره وکړه.
دی وايي، چې پوځیانو د دوحې تړون ته هیلهمن او له جګړې ستړي شوي وو، خو په وینا یې، طالبانو له افغان لوري سره د سولې خبرو ته اراده نهلرله.
د جمهوري نظام د ځانګړو ځواکونو یو بل سرتېری چې دا مهال په جرمني کې ژوند کوي، له افغانستان انټرنشنل-پښتو سره په مرکه کې د خپلې د کورنۍ د امنیت خوندیتوب په موخه یې خپل مستعار نوم زبیر ښودلی دی.
زبیر بیا وايي، چې ده او ملګري یې له طالبانو سره د سولې خبرو ته ځکه هیلهمن نه و، چې په وینا یې، له دغې ډلې سره د دوی د جګړې تجریې دا ښودلې چې طالبان سولې ته غاړه نه ږدي.
نوموړی زیاتوي: «له طالبانو سره په جګړه کې زما او همسنګره ملګرو تجربه دا وه چې دوی له افغان ځواکونو سره سوله نه منله، ولې هغه چا سره خبرې وشي چې سولې درسره نه مني؟ سوله باید یوازې له امریکا سره شوې وای؟ کله چې یو څوک وايي زه افغان یم، خو مقابل کې بیا افغان وژني او له پردي سره سوله کوي، ایا داسې خلکو سره باید سوله شوې وای؟ د ۲۰۱۳ کال پرمهال د هلمند په سنګین کې زمونږ او امریکايي پوځیانو ګډ عملیات وو، باور وکړئ چې طالبانو پر امریکایانو یو ډز هم ونه کړ، خو زمونږ شاوخوا ۱۳ ځوانانو ته یې مرګژوله واړوله. هماغه و چې له طالبانو سره د مبارزې په برخه کې زما فکر د سولې پر ځای جګړې ته بدل شو.»
نوموړي افغان سرتېري ټینګار وکړ، چې له طالبانو سره باید د سولې پر ځای جګړه شوې وای.
د جمهوري نظام یو شمېر لوړپوړي پوځي چارواکي په دې اند دي، چې د دوحې تړون د افغانستان سقوط ته لار هواره کړه او همدا تړون د دې لامل شو چې ولایتونه یو بل پسې د طالبانو لاس ته ورشي.
د جمهوري نظام د ملي امنیت شورا د محافظت او امنیت دفتر رییس برید جنرال محمد یوسف صافی وايي، چې د دوحې تړون لاسلیکول د افغان پوځیانو د پاشل کېدو لامل شو او په وینا یې، بهرنیو همکارانو افغان امنیتي او دفاعي ځواکونه په هغو سیمو کې یوازې پرېښودل چې ډېرې ناامنه وې او پهکې له افغان سرتېرو سره د هغوی حضور ته اړتیا وه.
د افغان امنیتي ځواکونو له ملاتړ څخه د امریکا شاته تګ، په حکومت کې دننه د طالب لپاره لابيګري او په دوه برخو وېشېدل، پر وخت اکمالاتو ته نهلاسرسی، د ټپیانو وضعیت ته پر وخت نهپاملرنه، د هوايي ځواک یوازې پاتې کېدل، د افغان حکومت لهخوا د پنځه زره طالب بندیانو خوشې کېدل او د طالبانو لهخوا پر افغان ځواکونو د بریدونو شدت، د جنرال صافي په اند نور هغه عوامل دي چې د جمهوري نظام د پرځېدو لامل شو.
د جمهوري نظام د ملي امنیت یو افسر چې په راپور کې یې د امنیت د خوندیتوب لپاره مستعار نوم «قریش» دی او دا مهال په درېیم هېواد کې د کډوالۍ تر ناوړه شرایطو لاندې ژوند کوي، وايي چې امریکایانو د خپلو ستراتیژیکو موخو لپاره له طالبانو سره د سولې په نوم هوکړه لاسلیک کړه او افغانستان یې دغې ډلې ته وسپاره.
نوموړي په همدې تړاو وویل: « د دوحې تړون د سولې د هڅو پر ځای یوه ستره ننګونه جوړه کړه.
دغه تړون زمونږ د ځواکونو د مورال ټیټولو، د جګړې د شدت زیاتولو او د طالبانو لپاره یوه ستراتیژیکه بریا وه.
د دې تړون په شرایطو کې نه یوازې چې افغان پوځیان زیانمن شول، بلکې د سولې او ثبات لپاره هېڅ داسې عملي ګام پورته نه شو، چې د افغان ولس لپاره یوه دایمي حل لاره پیدا کړي.»
همداراز، د جمهوري نظام یو شمېر سرتېري د دوحې تړون یو طرفه بولي او زیاتوي، چې د دغه تړون له امله افغان پوځ له هره اړخه وځپل شو چې په ترڅ کې یې نوموړی پوځ د طالبانو له خوا په بشپړ ډول له منځه لاړ.
د پخواني ملي پوځ یو افسر محمد شفیق (مستعار نوم) له دوحې تړون وروسته په میدان وردګو ولایت کې له طالبانو سره خپلې جګړې ته په اشارې وايي، چې پر افغان پوځ مرستې کمې شوې او ان په ډېرو سیمو کې هغوی ته خواړه هم په سم ډول نه رسېدل.
د ملي پوځ نوموړی افسر زیاتوي، چې د دوحې له تړون وروسته د امریکا او متحدو هېوادونو له خوا له افغان پوځ سره تجهیزاتي او نورې پوځي مرستې ودرېدې، چې دغه پوځ یې سخت ناهیلي او زړهماتی کړ.
هغه وویل: «کله چې یو عسکر ته دوه توکي چې وسله او خواړه دي پر وخت ونه رسېږي، ډېره سخته ده، چې هغه دې د دوښمن پر وړاندې وجنګېږي. مونږ د خپل هېواد لپاره په پوره امانتدارۍ خدمت کړی، د خپلې خاورې د ساتنې لپاره مو شپه ورځ په ځان یوه کړه، خو نه پوهېدو چې د یوې داسې معاملې ښکار به ګرځو.»
دغه پخوانی سرتېری وايي، چې دا مهال پخواني افغان سرتېري له ډېر ناوړه وضعیت سره مخ دي او په وینا یې، دوی دومره وس نه لري چې د خپلې کورنۍ لپاره خواړه پیدا کړي.
د افغان پوځ دغه سرتېری وايي، چې د جمهوري نظام پوځ خورا غښتلی، مجرب، ښه روزل شوی او مسلکي و، اوس هغه سرتېري چې دا مهال پر کور ناست دي، له رواني پلوه ډېر ځپل شوي دي.
افغان سرتېري داسې مهال دا تړون له دوی سره جفا بولي، چې له نن څخه شاوخوا پنځه کاله مخکې د فېبرورۍ پر ۲۹مه په دوحه کې طالبانو او امریکا ترمنځ د سولې په نوم تړون لاسلیک شو، چې په ترڅ کې یې لومړی د افغانستان ولسوالۍ او ورپسې ۳۴ ولایتونه په ډېره کمه موده کې د طالبانو لاسته ورغلل او دغې ډلې په بشپړ ډول د افغانستان کنټرول ترلاسه کړ.