طالبانو بدخشان، بغلان او نیمروز کې رسنۍ د ساکښو د انځورونو له خپرولو منعه کړې

نوموړي زیاته کړې، که د یونېسف اټکل رښتیا شي، نو افغانستان به داسې ګوزار سره مخ شي چې خوار وجود به یې د جبران زیان هم ونه لري.

د هغه په خبره، داسې حالت به یوه فاجعه او دروند تاریخي بار وي.

کریم خرم وايي، د هېوادونو په غښتلتیا او پرمختګ کې «انساني سرمایه» خورا مهمه ده. هغه د طالبانو بندیزونو ته په شارې زیاته کړې، چې یو شمېر هغه مسلکي او تخصصي کسان چې په تېرو شلو کلونو کې یې بېلابېلو برخو کې ځانګړې وړتیاوې لرلې د هېواد پرېښودو ته مجبوره شوي.

د ارګ د دفتر دې پخواني رییس وايي، ډېری افغانان پر زده کړو د محدودیتونو او اقتصادي ستونزو له کبله د فرصت موندلو په هڅه کې دي،‌ څو لوېدیځو هېوادونو ته کډې وکړي.

هغه اندېښنه څرګنده کړې، چې نړۍ د بدلون په حالت کې ده او داسې یو حالت راتلونکی دی چې هېوادونه به ان بشري مرستې په شعارونو کې هم یادې نه کړي.

هغه طالبانو ته په اشاره کې دا هم زیاته کړې، چې د امریکا په ګډون د نړۍ د پرمختللو هېوادونو په علم پر مټ په ټکنالوژۍ کې لوی لوی پرمختګونه کړي او ان د افغانستان غوندې هېوادونو کې ورته تر ځمکې لاندې هم هر څه په رڼه او ښه توګه ښکاري.

د طالبانو په واکمن کیدو سره که څه هم ډېری پخوانیو لوړ پوړو چارواکو هېواد پرېښود، خو کریم خرم لا هم د پخواني ولسمشر حامد کرزي سره په بېلابېلو ناستو کې څنګ په څنګ لیدل کېږي.

طالبانو څه باندې دوه کاله وړاندې د هغه ځانګړی خبري ټلوېزیون «کابل نیوز» هم وتړلو.

که څه هم په هېواد کې پر دغو پخوانیو چارواکو د سیاسي ناستو ولاړو محدودیتونه او بندیزونه شته، خو د کریم خرم په ګډون پخواني چارواکي یوازې په ټولنیزو رسنیو کې پر طالبانو څنګ زنې او اشاروي نیوکې کوي.

طالبانو په افغانستان کې سیاسي ګوندونو او شخصیتونو ته سرې کرښې ویستي او ان د ګوندونو پر فعالیتونو یې بندیزونه هم لګولي دي.

طالبانو د خپلې واکمنۍ په لومړۍ ورځو کې د نجونو پر مخ د ښوونځیو او بیا د پوهنځیو دروازې وتړلې او د امر ثاني په نوم لا هم بندې پاتې دي.

د طالبانو دننه هم یو شمېر کسانو د خپل مشر ملا هبت‌الله د دغه بندیز خلاف څرګندونې کړي دي،‌ خو بیا یې هم د خپل مشر په دریځ کې بدلون نه دی رامنځته کړی.

قاسم خیبر چې په کابل کې ښوونکی دی، د وچو مېوو د پیرودلو لپاره بازار ته تللی.

نوموړی د بیو د لوړوالي له امله اندېښمن دی. هغه شېنوا خبري اژانس سره خبرو کې ویلي: «سږ کال د وچو مېوو بیې د تېر کال په پرتله لوړې شوي دي او اقتصادي ستونزو داسې حالت ته رسولی یو چې د اختر لپاره مو امکانات ډېر محدود دي.»

خیبر چې ۳۷ کلن دی او د ۱۲ کسیزې کورنۍ یوازینی نفقه ګټونکی دی زیاتوي: «پخوا به مو د اختر لپاره ښه چمتووالی نیوه، خو سږ کال مو مالي وضعیت ډېر خراب دی.»

هغه زیاتوي چې د اقتصادي ستونزو له امله نه شي کولی د پخوا په څېر مېلمنو ته بادام او پستې واخلي.

راپور کې راغلي، افغانان د دود له مخې د کوچني اختر لپاره وچې مېوې، خواږه او نوي کالي اخلي، خو د اقتصادي ناورین له امله سږ کال دا دودونه کمرنګه شوي دي.

شل کلن رامش چې په کابل کې د سړک پر غاړه وچې میوې او خواږه پلوري هم د بیو لوړیدو یادونه کوي.

د نوموړي په خبره: «د هر شي قیمتونه لوړ شوي، اقتصاد مو مخ پر ځوړ روان دی. ځینې خلک لا هم خریداري کولای شي،‌ خو ډېر یې توان نه لري.»

هغه وايي، پخوا به یې هره ورځ ورځ له اویا څخه تر اتیا کیلو پورې خواږه پلورل، خو اوس د خلکو د عایداتو د کموالي له کبله یوازې له دېرشو تر پنځوس کیلو پلورلی شي.

رامش وویل: «ماشومان مې نوي‌ کالي غواړي، خو روزګار خراب دی او زه یې ورته نشم اخیستلی.»

د پخواني جمهوري نظام له نسکوریدو سر هم مهاله سلګونه زره افغانانو دندې له لاسه ورکړې او مرستندویه ادارو هم په هېواد کې خپل دفترونه وتړل.

نادولتي موسسو د طالبانو د سختو بندیزونو او سختدریځو مفکورو له کبله په افغانستان کې د بشري مرستو رسولو پر وړاندې خنډونه حس کړي‌ او له همدې کبله دا مرستې هم راکمې شوي دي.

د طالبانو تر واک لاندې افغانستان کې ورځ تر بلې لوږه او فقر مخ په ډېریدو دی او د بشري حقونو سازمانونو اندېښنه څرګنده کړې چې ښايي دا کچه لا نور هم لوړه شي.

ملګرو ملتونو اندېښنه ښودلې، چې په افغانستان کې میلیونونه انسانان د لوږې له جدي ګواښ سره مخ دي.

طالبان نه یوازې دا چې د دغه ناورین د مخنېوي په برخه کې پاتې راغلي، بلکې د خپلو بندیزونو له کبله یې یو شمېر هغه هېوادونه چې د لوږې په برخه کې یې مرستې کولې هم دې ته اړ کړي، څو خپلې بشري مرستې ونه کړي یا یې بېخي راکمې کړي.

د یاد هېواد د بهرنیو چارو وزیر پني وونګ وايي، دغه مرستې به د ملګرو ملتونو له لارې په افغانستان کې اړمنو انجونو او مېرمنو ته د اسانتیاوو تر څنګ د بېلابېلو خدمتونو په برخه کې ولګول شي.

هغه زیاته کړې، چې د تاوتریخوالي مخنېوي، د ښځو روغتیايي وضعیت، د جنسیتي برابرۍ او بې ځایه شویو مېرمنو لپاره یې دغه مرستې کړې دي.

پني وونګ اسټرالیا دولتي رسنۍ اېس بي اېس ته وویل: «اسټرالیا د هغو افغان نجونو کلک ملاتړ کوي، چې د طالبانو د سېسټماټیکو سرغړونو خلاف یې زړورتیا ښودلې ده.»

هغې زیاته کړې، چې له ناورین په ډکو دغو حالات کې اسټرالیا په دغه مرستې سره ثابتوي چې د سولې او ثبات تر څنګ نړۍوالو ګټو ته ژمن هېواد دی.

هغې له افغانستان سره د تازه مرستو په تړاو وویل: «دا مرسته به هغو خلکو ته د ژوند اسانتیاوې برابرې کړي چې له سختو ستونزو سره مخ دي.»

اسټرالیا همدا راز له غزې سره هم د یوولس میلیونه ډالرو تازه مرستې خبر ورکړی او ژمنه یې کړې، چې هلته به روان ناورین د مخنېوي په برخه کې ځانګړي‌ اقدامات وکړي.

دغه مرستې داسې مهال کېږي چې طالبانو په کور دننه په افغان نجونو د ښوونځیو او پوهنځیو دروازې هم بندې کړي دي.

همدا راز یې پر ښځو سخت محدودیتونه لګولي، چې ان په ډېری برخو کې دندو ته هم نه پرېښودل کېږي، بلکې د امربالمعروف د محتسبانو له لوري د سفرونو پر مهال ځورول کېږي هم.

اسټرالیا داسې مهال له افغانستان سره مرستې کوي، چې تازه ډونالډ ټرمپ د امریکا پراختیایي مرستې بندې کړي چې له امله یې په افغانستان کې هم نادولتي موسسې اغېزمني شوي او په بشري برخه کې د مرستو کچه هم خورا کمه شوې ده.

د ټرمپ د دغې پرېکړې له کبله د طالبانو تر واک لاندې د ملګرو ملتونو او نورو نادولتي موسسو یو شمېر مرستندویه پروژې هم په ټپه ولاړې دي.

د پخواني جمهوریت له پرځیدو سره سم په افغانستان کې د لوږې او فقر کچه تر بل هر وخته ډېر شوې ده.

همدا راز طالبانو خلکو ته کاري فرصتونه کم کړي او د دغه ډلې له لوري د نړۍ والو سره د تعامل نه لرلو له کبله هم پر افغانستان ځینو هېوادونو خپلې بشري مرستې بندې کړي یا مشروطې کړي دي.

نیوکې دا دي چې طالبان په افغانستان کې د روان بشري ناورین او اقتصادي ستونزو په حل کې پاتې راغلي دي.

ملګرو ملتونو او شمېر نورو سازمانونو اندېښنه ښودلې چې افغانستان کې د بشري مرستو د کمیدو له کبله به په دغه هېواد کې د مرستو کچه نوره هم کمه شي او له امله به میلیونونه انسان د لوږې له ستر ګواښ سره مخ شي.

یاد سازمان دغه څرګندونې د بي بي سي پخواني خبریال محمود کوچي او د هغه د زوی د نیول کیدو په غبرګون کې کړې، چې تېره ورځ په اسلام اباد کې د پاکستاني پولیسو له لوري نیول شوي وو.

سرچینو افغانستان انټرنشنل ته ویلي، چې دغه افغان خبریال او د هغه زوی تر څو ساعتونو وروسته پولیسو بېرته خوشې کړي دي.

د خبریالانو د ملاتړ دغه سازمان په خبرپاڼه کې لیکي، چې ډېر شمېر افغان خبریالان د طالبانو د سختو بندیزونو له کبله جلاوطنۍ ته اړ شوي، چې ځینې یې لا هم په پاکستان کې د سختو اقتصادي ستونزو تر څنګ د پولیسو د نیول کیدو او ایستل کیدو له ګواښ سره هم مخ دي.

د افغانستان له خبریالانو د ملاتړ سازمان اندېښنه څرګنده کړې چې د پاکستان حکومت د افغان خبریالانو د مېشتیدنې قانوني اسناد یا نه تمدیدوي او یا هم په کې کافي ځنډ رامنځته کوي او بیا ورته پلمې لټوي.

د دغه ځنډ له کبله افغان خبریالانو تر څنګ په یاد هېواد کې په ویزو مېشت افغانان له جدي ستونزو سره مخ دي.

همدا راز د امریکا په ګډون له لوېدیځو هېوادونو غوښتل شوي، چې د افغان خبریالانو د خوندیتوب قضیې دې ژر تر ژره وڅېړي، څو په پاکستان کې د پولیسو نیول کیدو او ورسره تړلو کړاونو څخه خوندي شي.

دغه سازمان د بشري حقونو له ملاتړ کوونکو ادارو او رسنیو غوښتي، چې په پاکستان کې د مېشتو افغان خبریالانو د ناوړه وضعیت په تړاو جدي اقدامات وکړي.

په افغانستان کې د طالبانو له واکمنیدو سره سم د بیان پر ازادۍ او رسنیو سخت بندیزونه ولګیدل چې له کبله یې خبریالان خورا ډېر اغېزمن شول.

د دغو محدودیتونو او بندیزونو له کبله د لسګونه رسنیو تړل کیدو تر څنګ سلګونه خبریالان د هېواد پرېښودو ته هم اړ شوي دي.

طالبانو د رسنیو سیاسي خپرونې او خبرونه سانسور کړي دي. او په افغانستان کې فعالې رسنۍ او خبریالانې د طالبانو د بندیزو له امله حق نه لري چې پر دغه ډلې نیوکې وکړي.

اوس مهال له افغانستان دباندې رسنۍ او افغان خبریالان د هېواد دننه وضعیت څاري، خو په ګاونډیو هېوادونو کې ځینې مېشت خبریالان لا هم له جدي ګواښ سره مخ دي.

ایران او پاکستان دوه هغه هېوادونه دي، چې افغان خبریالان په کې له جدي ستونزو سره مخ دی او ان خپل هېواد ته د ایستل کیدو ویره هم ورسره ده.

په پاکستان کې بیا ان له تېرو درېیو کلونو په لړ کې یو شمېر جلاوطنه افغان خبریالان د نامعلومه کسانو له لوري ګواښل شوي، ډبول شوي او په ډزو هم ویشتل شوي‌ دي.

یادې رسنۍ د دغو نجونو نومونه مریم راویش او پروین حسیني ښودلي چې بهرنی ملګری یې ماو الچینا پیسکو نومېږي.

د مریم راویش همجنس خوښې ملګرې پروین حسيني ویلي، دوی هڅه کوله له افغانستان څخه ووځي او په ایران کې خپل ژوند ته دوام ورکړي.

هغې زیاته کړه، چې له مریم سره یې نږدې څلور کاله اړیکه درلوده، خو د طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یې ژوند نور هم سخت شو او د همدې فشارونو له امله یې پرېکړه وکړه چې افغانستان پرېږدي.

د راپور له مخې، دغو درې تنو تابیا کړې وه، چې د ماهان هوایي شرکت له لارې تهران ته لاړ شي او د سهار په لس بجو او دېرش دقیقو یې پرواز چمتو شوی و.

سره له دې چې طالبان ښځینه پرته له محرمه سفرونو ته نه پرېږدي، خو دغو همجنس خوښو نجونو بیا هم د تګ هڅه کوله.

پروین حسيني وایي: «کله چې دوی د کابل هوایي ډګر ته ورسېدل، طالبانو مریم راویش او الچینا پیسکو ودرول، خو زه هوايي ډګر ته دننه شوم او ایران ته راورسېدم. طالبانو د راویش او پیسکو موبایلونه وکتل او پوه شول چې دوی د د همجنس خوښو ټولنې غړیتوب لري.»

د هجنس خوښو د ملاتړ سازمان روشنایا مشر نعمت سادات ویلي: «وروستی ځل چې مې له دوی سره اړیکه وشوه، طالبانو د هوایي ډګر دننه یوه نامعلوم ځای ته لېږدول. زه ویره لرم چې دوی به اوس د طالبانو په زندان کې وي.»

نعمت سادات، چې له مریم او الچینا سره یې له اوږدې مودې راهیسې کار کړی زیاتوي چې د طالبانو زندانونه د همجنس خوښو لپاره خورا ځورونکي او خطرناک دي.

نوموړي وویل: «طالبان ښځې د کورنۍ د ضمانت په بدل کې خوشې کوي، خو ټرانس کسانو ته سختې سزاوې ورکوي. دوی ځوروي، جنسي تیري پرې کوي او ان شکنجه ورکوي. زه وېریږم، چې ماو الچینا پیسکو به هم اوس له سخت تاوتریخوالي سره مخ وي.»

د روشنایا سازمان خبر ورکړی، چې له څو میاشتو راهیسې یې د دغو کسانو پر ایستلو کار کولو او نږدې پنځه زره ډالره لګښت یې پرې کړی و.

راپور کې راغلي دوی غوښتل چې د پروین او مریم د اړیکې کیسه مستنده کړي، څو نړۍ ته وښيې چې د طالبانو تر واک لاندې همجنس خوښي له جدي ننګونو سره مخ دي. 

ایندیپېنډنټ وايي، دوی د مریم راویش، پروین حسيني او ماو الچینا پیسکو د الوتکې ټکټونه، پاسپورټونه او وېزې لیدلي دي، چې ثابتوي دوی قانوني سفر کاوه، خو د طالبانو له لوري یې مخه نیول شوې ده.

راپور زیاتوي چې طالبان د اسلامي افکارو له مخې همجنس خوښي ناروا عمل بولي او له همدې امله یې پرې د محدودیتونو تر څنګ سختې سزاوې هم لګولي‌ دي.

د‌ پروین حسیني په خبره، هغې په ۲۰۲۱ کال کې د طالبانو تر واک ته رسیدو وروسته له مریم سره په یوه ښوونځي کې ولیدل او دواړو پر یو بل زړه بایلود، خو د ټولنیزو ستونزو له کبله یو کال وروسته سره جلا شولې.

دوی په ۲۰۲۳ کې بیا اړیکه جوړه کړه، خو پوهیدل چې د افغانستان په اوسنیو حالتو کې د دوی دا اړیکې له امکان څخه لرې دي.

د پروین په وینا: «موږ پوهېدو چې زموږ کورنۍ به موږ ونه مني، نو مو پرېکړه وکړه چې له هېواده ووځو. اوس زه په ایران کې یواځې پاتې یم او مریم د طالبانو په زندان کې ده. زه هره ساعت ځورېږم، موږ غوښتل وتښتو خو زه وژغورل شوم او هغه ونیول شوه.»

ایندیپېنډنټ هڅه کړې چې د دې قضیې په اړه د طالبانو نظر واخلي، خو تر اوسه یې هیڅ ځواب نه دی ترلاسه کړی.