ننګرهاریانو له سراج الدین حقاني غوښتي، چې نجونو ته د زدکړو اجازه ورکړل شي

د کابل لپاره د طالبانو د ښاروالۍ دا عاید په داسې حال دی چې د ملګرو ملتونو د شمېرو له مخې په افغانستان کې شپږ میلیونه نور وګړي له لوږې سره مخ دي.

په تېرو دوو کلونو کې د طالبانو بېلابېلو ادارو له لوري د خپلو عایداتو د زیاتوالي لوړې شمېرې وړاندې کړې، خو د مرستندویه بنسټونو د راپورونو له مخې دغه شمېرې د خلکو د ژوند له معیار سره سمون نه خوري.

په تېرو دوو کلونو کې زرګونه کسان د لوږې او وزګارۍ له امله د کار موندلو لپاره د افغانستان ګاونډیو هېوادونو ته کډه شوي دي.

تر دې وړاندې د خوړو نړۍوال پروګرام اعلان کړی و، چې په افغانستان کې شاوخوا لس میلیونه وګړي له لوږې سره مخ دي او د مرستې لپاره کافي سرچینې نه لري.

د دې سرچینې په خبره، د زیتون کورنۍ د هغې مړی د درقد او دشت کلا ولسوالیو روغتیایي مرکزونو ته د معاینې لپاره وړی و، خو ډاکټرانو د دې طالب سرتېري له وېرې د مړي له طبي معاینې ډډه کړې وه.

سرچینې وايي، د زیتون کورنۍ د هغې مړی بیا تخار ولایتي روغتون ته لېږدولی و، خو هلته د روغتون طالب مسوولانو هم عدلي طب ته د مړي د لیږلو اجازه نه وه ور کړې.

وروسته یې کورنۍ چې بې وزله ده، کابل ته مړی لېږدولی نه شو او په درقد کې یې خاورو ته سپارلې ده.

د دې سرچینې په خبره، د زیتون مېړه تر دویمې کوزدې وروسته نوموړ طلاقه کړې هم وه خو د سیمې د خلکو په منځګړتوب یې خپل کور ته بوولې وه، اما وهله به یې.

دغه افغان کډوال وايي، چې د شپې پولیسو له کورو را اېستلي او د ترنول په نوم د پولیسو حوزې (تاڼې) ته يې بیولي او له هر تن څخه تر لس زرو کلدارو اخیستو وروسته يې بېرته خوشې کړي دي.

د اسمعيل په مستعار نوم یوه افغان کډوال افغانستان انټرنشنل ته په خبرو کې ویلي: «د پولیسو مشر را څخه په سر کې د هر تن په سر دېرش زره کلدارې غوښتې، خو وروسته د هر کس په سر په لس زره سره جوړ شوو.»

نوموړی وایي: «پولیسو غوښتل په توندو خبرو او ښکنځلو موږ وډاروي او په دې سره له موږ بډې واخلي، د پولیسو مشر ګواښ وکړ چې که پیسې ور نه کړو نو موږ به ټول زندان ته ولېږدوي.»

په دغه ډله کې يوه بل کډوال د محمد حسن په مستعار نوم چې ټینګار يې کاوه نوم او غږ یې خپور نه شي وایي د پولیسو دغه کار اوس معمول ګرځیدلی.

هغه زیاته کړه: «هره شپه پولیس خلک له کورو را وباسي، ويزې، د پولیسو د ثبت پاڼې او هر ډول اسناد موږ لرو خو بیا هم پولیس وايي تاسو دلته غیرقانوني اوسیږئ او موږ ته مو د نیولو امر شوی.»

دا لومړی ځل نه دی چې په اسلام اباد او نورو سیمو کې پولیس افغان کډوال ځوروي او شوکه ترې کوي، تر دې وړاندې هم په ځلونو له افغان کډوالو د هر ډول قانوني اسنادو په لرلو سره بډې اخیستل شوې دي.

تېره اوونۍ هم پولیسو د اسلام اباد په اېف۱۷ نومې سیمه کې نږدې اويا کسان د شپې نیولي او سهار يې بېرته خوشي کړي وو.

د پاکستان د کورنیو چارو وزارت هر وخت د پولیسو پر دې کار نا خبري څرګندوي او تر ډېره د رسنیو پوښتنو ته ځواب نه وايي.

په افغانستان کې تر سیاسي بدلون وروسته د امریکا د اېس ای وي کېسونو د بهیر ترڅنګ د پي یو او پي دوه کیسونو د لېږد بهیر هم پیل شوي.

د جمهوریت تر پرځېدو وروسته پاکستان، قطر، البانیا او ابوظبۍ له هغو هېوادونو څخه دي چې سلګونه افغانانو ته یې په کمپونو کې د لنډې مودې لپاره ځای ورکړ، خو د یو شمېر کډوالو کېسونه له نږدې دوو کلونو راهیسې تراوسه هم د څېړنې لاندې دي.

احمد شعیب یو له هغو افغان خبریالانو څخه دی چې د کابل تر پرځېدو وروسته یې د پي دوه کېس درلود او تر لنډې مودې، بې برخلیکه پاتې کېدو وروسته پاکستان ته د خپل کېس د پر مخ بیولو په موخه کډوال شو.

نوموړي له خپلې میرمنې او درې کلن زوی سره په پاکستان کې پنځه میاشتې تیرې کړې خو چې برخلیک یې روښانه نه شو بېرته افغانستان ته ستون شو.

یو شمېر کسان بیا په البانیا، قطر او ابوظبۍ کې هم د ژوند سختې شپې او ورځې تیروي.

سلیم سهراب چې د کابل تر سقوط یوه میاشت وروسته د امریکایانو له خوا ابوظبي ته لېږدول شوی و پنځلس میاشتې یې په کمپ کې تیرې کړې؛ خو بیا هم امریکا ته و نه لېږدول شو، هغه په خپلو هڅو له نورو لارو کاناډا ته ولاړ.

سهراب وایي، سره له دې چې امریکایانو د دوی د لېږدولو مسوولیت پر غاړه اخیستی و خو بیا هم هغوی خپله ژمنه پر ځای نه کړه او په میاشتو میاشتو په کمپ کې بې برخلیکه پاتې شو. سیګار د خپل راپور په یوه برخه کې ټینګار کړی چې، په امریکا کې د کډوالو اړوندې مسوولې ادارې باید خپل کارکوونکي په دې برخه کې زیات کړي چې د کډوالو دوسیې ژر تر ژره وڅېړل شي.

کوچیان د طالبانو د حکومت په دغه تصمیم خوښ دي او وايي چې دوی هم د دې حق لري چې يو ځای ځایګی يې معلوم وي.

د دغو کوچیانو یوه مشر چې نه غواړي نوم یې دلته یاد شي رسنیو ته ویلي، چې دوی هم په تېره شل کلنه جګړه کې برخه اخیستې او د سر و مال زیان یې لیدلی، دغه مشر وړاندې وايي:((موږ هم په تېر شل کلن انقلاب کې برخه اخیستې شهیدان مو ورکړي او اوس د مدرسو او د تلپاتې استوګنې د ځایونو لرلو تر څنګ حق لرو چې نور پام هم راته و شي.))

خو د قره باغ ولسوالۍ اوسېدونکي بیا وایي چې یاده ځمکه له پخوا د دوی خپله ده، او د یادې ځمکې سندونه په لاس لري، هغوی وايي په دغه ځمکه یې تر دې وړاندې څو ځله کښت هم کړی.

د قرباغ ولسوالۍ یو قومي مشر د نوم نه ښودلو په شرط رسنیو ته ویلي، چې د طالبانو له راتګ وروسته یاده ځمکه ترې د طالبانو حکومت ګرځولې.

هغه وايي په دغه ځمکه طالبانو له هر ډول کار څخه منع کړي دي: (( اول يې له کاره منع کړو او اوس یې تازه پرېکړه کړې، چې د کوچیانو د شهیدانو ماشومانو ته دغه ځمکه ور وېشو، موږ چیرې ولاړ شو چاته فریاد وکړو د خدای لپاره خپلې ځمکې رانه نیسي او کوچیانو ته يې ورکوي))

د غزني د قره باغ دغو اوسیدونکو ویلي، که چيرې اوسنی حکومت د دوی دا ځمکه له دوی په زور واخلي او کوچیانو ته يې ورکړي نو دوی به یې په وړاندې ودرېږي او د خپل حق تر لاسه کولو لپاره به له هیچا وېره ونکړي.