ګنډاپور وايي په افغانستان کې د سرطاني ناروغیو درملنې لپاره روغتون جوړولو کې همکاري کوي

شرافت زمان امرخیل د ۴۰۰ جوړ شوي روغتیايي مرکزونو د جوړېدو ځایونو او د لکښتونو په اړه معلومات نه دي ورکړي.

نوموړی همدراز زیاتوي چې د طالبانو د عامې روغتیا وزارت هڅه کوي، چې په نورو سیمو کې هم تشخصي معیاري روغتیايي مرکزونه جوړ کړي.

د طالبانو عامې روغتیا وزارت ویاند په داسې حال کې دا ادعا کوي، چې هېوادوال د روغتیايي مرکزونو له کمزوري خدماتو څخه شکایت لري.

د کندهار د غورک ولسوالۍ شاه کریز په نوم د یوه کلي اوسیدونکي وايي، د اوبو د کمښت له امله اړ شوې چې خپله پلرنۍ مېنه پریږدي او د اوبو د لټون په موخه نورو سیمو ته ګډه وکړي.

د دغه کلي اوسېدونکي وايي، چې مخکینۍ بوختیا يي کرنه او مالداري وه، خو د وچکالۍ درنې څپې یې کرنه صفر کچې ته راټېټه کړې او دوی اړ شوي چې دا کلۍ پریږدي.

د محمد نبي په نوم د غورک ولسوالۍ یو اوسېدونکی چې له خپل کلي څخه سپین بولدک ولسوالۍ ته کډه شوی وایي: «اوبه مو نشته، کاریزونه او څاه ګانې مو وچې شوې، مال مو تلف شو، ماشومان مو د تندې له امله ناروغه شول، نو موږ مجبور شوو چې خپل کور او کلی پرېږدو.»

د غورک ولسوالۍ اوسیدونکي وايي، دولتي چارواکو او مرستندویه ادارو د اوبو د زېرمې، کوهي کېندنې یا د اوبو رسولو ته هېڅ پاملرنه نه دی شوي.

پر همدغه مهال د نېش او میوند ولسوالیو اوسېدونکي هم د اوبو د سخت کمښت سره مخ دي.

د یادو ولسوالیو اوسېدونکي وايي، د اوبو چینې او کاریزونه وچ شوي او د ځینو کلیو اوسیدونکو خپلې مېني پریښي دي.

د صدیق الله په نوم د نېش ولسوالۍ اوسیدونکی چې د اوبو د کمښت له امله اوس کندهار ښار ته کډه شوی وايي:« زموږ په ولسوالۍ کې د اوبو د ذخیره کولو لپاره بندونه شته، چې ډېر پخوا یې سروې شوې ده، خو حکومت ورته هېڅ پاملرنه نه ده کړي. که په هره لسوالۍ کې بندونه جوړ شي، کېدای شي بېرته خلک خپلو سیمو ته ور وګرځي.»

د غورک او نېش ولسوالیو اوسېدونکي وايي، د څښاک اوبو د کمښت ترڅنګ په یادو ولسوالیو کې روغتیايي او تعلیمي مرکزونو نه شتون تر څنګ هېڅ ډول مخابراتي او ټرانسپورټي اسانتیاوو ته هم لاس رسی نه لري.

د اوبو د کمښت ستونزه یوازې تر ولسوالیو نه ده محدوده، بلکي، د کندهار ښار یو شمېر سیمې هم د اوبو له سخت کمښت سره مخ دي او خلک اړ دي، چې د پاکو اوبو تر لاسه کولو لپاره له لرو ساحو څخه کورونو ته اوبه یوسي او یايي په پیسو وپېري. د کندهار ښار اوسېدونکي اندېښنه لري، که د پاکو اوبو د کمښت ستونزه حل نه شي، ښايي د هبت الله مېنه به د اوبو د کمښت له ناورین سره مخ شي.

د طالبانو د کورنیو چارو وزارت په هغه رهبري غونډه کې چې شاوخوا یوه اونۍ مخکې ترسره شوې، پرېکړه شوې ده چې د یاد وزارت د تفتیش لوی ریاست اړوند مرکزي او ولایتي مسوولین او مفتشین مکلف دي چې له دې وروسته ټول اداري مکتوبونه، وړاندیزونه، استعلامونه، د بررسیو راپورونه او نور رسمي اسناد په پښتو ژبه ولیکي.

د طالبانو په کورنیو چارو وزارت کې سرچینو فغانستان انټرنشنل ته وویل چې یوازې درې ولایتونه بدخشان، بامیان او پنجشېر له دې پرېکړې استثنا دي.

د طالبانو د کورنیو چارو وزارت په دې سند کې راغلي، چې دا پرېکړ د کورنیو چارو وزارت او د یاد وزارت ټولې اړوند ولایتي ادارې مکلفې دي ترڅو په اړه یې لازمې کړنې ترسره او په ۴۸ ساعتونو پورې اطمنان وړاندې کړي.

د دې امر سند د طالبانو د کورنیو چارو وزارت د تفتیش لوی رییس مفتي محمد سالم عبرت له خوا لاسلیک شوی دی.

د طالبانو د کورنیو چارو وزارت یو شمېر برحاله مامورینو افغانستان انټرنشنل ته ویلي، چې له تېر حکومت راهیسې تر اوسه پورې، د طالبانو د روانې واکمنۍ په ګډون، رسمي راپورونه او مکتوبونه به په دواړو رسمي ژبو، یعنې پښتو او دري لیکل کېدل. خو اوس چې یوازې په پښتو لیکل لازمي ګرځول شوی، دا به ټولو مامورینو ته ستونزمن وي.

یو برحاله مامور وویل: «د کورنیو چارو وزارت د تفتیش عمومي لوی رییس، مفتي محمد سالم عبرت، تر دې پرېکړې وروسته د مامورینو ترمنځ اندېښنې راپارولې دي. پخوا به راپورونه په دواړو رسمي ژبو لیکل کېدل، خو هغه کارمندان چې دري یې مورنۍ ژبه وه، خپل راپورونه او مکتوبونه به یې په هماغه ژبه لیکل.»

د کورنیو چارو وزارت مامورین زیاتوي، چې د طالبانو د کورنیو چارو وزارت د تفتیش عمومي رییس مفتي محمد سالم عبرت دري لوست نه دی زده نو دی اوس غواړي، چې د یاد وزارت ټول مکتوبونه او تحریرونه پر پښتو ولیکل شي.

همدراز ځيني مامورین نیوکه کوي، چې د کورنیو چارو وزارت د تفتیش لوی ریاست راپورونه او تحریرونه له درې سوه پاڼو څخه زیات وي نو دا پښتو ته اړول ستونزمن کار دی.

د تېر جمهوریت پرمهال د افغانستان اساسي قانون کې د هېواد دوه رسمي ژبې پښتو او دري وې خو په دولتي ادارو کې د مکتوبونو او راپورونه لیکلو پرمهال بیا د دواړو رسمي ژبو ترمنځه انډیوال نه ساتلو په اړه نیوکې موجودې وې.

په افغانستان کې د څو لسیزو ناامنۍ له امله مېلیونونه افغانان ایران ته کډوال شول. دوی هلته مزدوري کوله او د ایران له‌پاره هم لویه او ارزانه بشري قوه وه، خو کله چې اسراييل او امریکایانو پر ایران بریدونه وکړل، تهران دا کډوال په ناڅاپي او ډله ييز ډول افغانستان ته وشړل.

د ناخوښۍ علت یوازې په شړلو کې نه دی، افغانان له دې امله ډېر ناراضه دي چې پر هغوی د «جاسوسۍ او ناامنۍ تورونه ولګول شول، سپک شول، شکنجه شول او په ډېر ظلم وشړل شول» او اوس هم هره ورځ زرګونه افغانان له خپل هېواده اوباسي.

د ایران دا چلند نه یوازې دا چې نړیوالو بشري سازمانونو غندلی، بلکې د افغانانو کرکه هم د ایران پر ضد ډېره شوې ده.

د فراه ولایت یو اوسېدونکی سمیع چې تازه له ایران څخه په زوره اېستل شوی او د امنیتي دلایلو له مخې خپل اصلي نوم نه یادوي داسې وايي: «ما پخوا له ایران سره د ګاونډیتوب او دین له امله خواخوږي درلوده، خو اوس چې یې زه او زما په ډول نور ډېر افغانان یې ونیول، شکنجه یې کړل، په ډله ییز، ناڅاپي او ډېر بد ډول یې راوشړل، نور هیڅ خواخوږي نه ورسره لرم. خواخوږي خو څه کوې چې کرکه ورسره لرم، زه خوشاله یم چې په ایران کې د اخوندانو نظام رانسکور شي، هر څوک چې یې رانسکوي ما ته مهم نه دی».

د هرات ولایت یو اوسېدونکی جمیل (مستعار نوم) چې څو ورځې مخکې له ایران څخه په زوره ستون کړای شوی، افغانستان انټرنشنل - پښتو ته وویل: «ما د اسراييل د جګړې پر مهال له ایران سره خواخوږي درلوده، ځکه موږ مسلمانان یو او اسراييل په غزه کې له ملکي خلکو سره ظلم کاوه او اوس یې هم کوي، خو وروسته چې مې له افغانانو سره د ایران د حکومت ظلم ولید غزه مې هېره شوه. اسراييل له بل اسراييل سره دومره ظلم نه کوي، خو د ایران حکومت له خپل مسلمان او ګاونډي ورور سره ظلم کوي».

د نیمروز ولایت یو تازه راستون شوی ځوان محمود وايي: «زموږ تاريخ دا راته وايي چې ایران نه پخوا زموږ دوست و او نه به بیا زموږ دوست شي، تل یې زموږ له ناامنۍ او سياسي ګډوډۍ څخه ګټه پورته کړې ده. په ایران کې یې پر افغانانو اسراييل ته د جاسوسۍ او ناامنۍ جوړولو تورونه ولګول، حال دا چې موږ هلته د مزدورۍ له پاره تللي وو، موږ د حکومت په پټو رازونو نه و خبر او نه اوس خبر یو، دا کار د دوی خپل خلک کوي، لنډه دا چې د ایران حکومت زموږ سره ډېر لوی ظلم وکړ او لا یې کوو».

له افغان کډوالو سره د ظلم، شکنجې او غیر انساني چلند خبره یوازې د دې څو افغانانو د خولې خبرې نه دي، نړیوال بشري سازمانونه هم دا وضعیت له نژدې څخه څاري او د ایران د دې بې عدالتۍ یادونه کوي.

د ملګرو ملتونو د کډوالو چارو ادارې (UNHCR) استازي عرفات جمال وویل:«موږ ډېر داسې راستانه شوي کډوال وینو چې ډېر ستړي او وارخطا وي، د ایران د حکومت له خوا ځورېدلي او سپک چلند ورسره شوی وي».

د ولسي جرګې پخوانی غړی خالد پښتون په دې باور دی چې د مخکني جمهوري نظام تر نسکورېدو ډېری افغانان د خپلو سرونو خوندي کولو او هېواد کې د بې روزګارۍ له امله ایران ته د مزدورۍ لپاره لاړل. هغه افغانستان انټرنشنل ـ پښتو ته زیاته کړه: «که ایران د دې کډوالو کوربه توب نه شو کولای لومړی به یې نه پرېښودلای، خو کله چې یې ځای ورکړ، ورته ویلي به یې وای چې تر پلاني تاریخ پورې په خپله خوښه له ایران څخه ووځئ، خو دوی په ډېر ناوړه او غیر انساني ډول راوشړل شو».

پښتون زیاتوي: «د ایران دې ناوړه چلند افغانان ناراضه کړي او د ایران پر ضد یې کرکه ډېره شوې ده. ما د یوه افغان ویډیو کلیپ ولید چې بل افغان ته وايي نور به زما سره ایراني اصطلاحات نه وایې، لکه (میرسي، ويل اش کن) او داسې نور، زما له ایران څخه کرکه کېږي».

کله چې پر ایران لومړی اسراييل او بیا امریکا بریدونه وکړل، ایران ډېری افغانان په ډله ییز ډول، په زور او ناوړه طرز افغانستان ته ستانه کړل او دا لړۍ لا هم په چټکۍ روانه ده.

نوموړی وايي، په دې وروستیو کې د امریکا د پراختیایي بودیجې د لغوه کېدو له امله د یاد شمېر محصلینو بورسیې هم ختمې شوې وې او له همدې امله یې دا مرسته وکړه، څو د دغو افغانانو زده کړې روانې پاتې شي. د دې افغان پانګه‌وال په وینا، په همدې موخه یې بشکېک ته سفر کړی و او هلته یې ستونزې له نږدې حل کړې.

عزیزي زیاته کړه: «زده کړه نه یوازې د فرد، بلکې د ټولنې د راتلونکي تضمین دی او زه به د افغان ځوانانو د تعلیم او زده کړې د دوام په برخه کې تل ژمن پاتې شم».

د عزیزي د معلوماتو له مخې په ۹۵ افغان محصلینو کې چې دا مهال د مرکزي اسیا په امریکايي پوهنتون کې د لېسانس او ماسټرۍ زده کړې کوي د هلکانو تر څنګ نجونې هم شاملې دي.

طالبانو په افغانستان له بیا واک ته رسېدو سره سم د نورو محدیتونو سربیره افغان نجونې له زده کړو هم راوګرځولې چې له کبله یې دا ډله تر توندو نیوکو او بندیزونو لاندې هم راغلې.