حلیم فدایي: د نجونو پر زده کړو بندیز او انزوا هېڅکله نارمل سیاست نه دی
د تېر جمهوري نظام پر مهال د خوست والي حلیم فدایي د افغان جونو په زده کړو بندیز ته په غبرګون کې د طالبانو په سیاستونو سخته نیوکه کړې او ویلي یې دي چې د طالبانو سیاستونه له بنسټه غیرنارمل دي او د عادي کېدو وړ نه دي.
حلیم فدایي په یوه ایکس پوسټ کې ټینګار کړی، چې ځینې کسان داسې انګېري چې طالبان او د هغوی سیاستونه به ورو ورو نارمل شي، او یا ځینې کړۍ د همدې اصطلاح تر نامه لاندې د طالبانو ملاتړ ته لاره هواروي، خو د هغه په باور، دا تصور له واقعیت سره هېڅ تړاو نه لري.
نوموړي لیکلي: «د طالبانو پېژندنه دا ده چې هم دوی او هم یې سیاستونه غیر نارمل دي.»
فدایي وایي، که څه هم کېدای شي ځینې کسان د طالبانو له سیاستونو سره عادت شي، خو دا عادت کېدل د نارمل انسان چلند نه دی. هغه دا حالت له نشهيي توکو سره د اعتیاد له بهیر سره تشبیه کړی او ویلي یې دي، چې عادت کېدل بالاخره د خطرناک ناروغ پړاو ته رسېدل دي.
د خوست پخواني والي په غیرمستقیم ډول د طالبانو پر کړنو نیوکه کړې او پوښتنه یې کړې، چې ایا د نجونو پر مخ د ښوونځیو تړل، د رهبر پټ ساتل، د جزا او سزا لپاره د ټولنې په طبقو وېشل او له نړۍ منزوي پاتې کېدل د نارمل سیاست بېلګې کېدای شي که نه. هغه ټینګار کوي چې دا ټول سیاستونه «غیر نارمل، بېثباته او له افراطه ډک» دي.
فدایي همداراز ویلي، چې د طالبانو سیاست د یوه ناروغ انسان له حالت سره ورته دی او څرګندوي: «نارمل تعریف دا دی چې د افراط او تفریط ترمنځ منځنی حالت وي، خو د طالبانو سیاست همېشه له دې توازنه وتلی دی.»
نوموړي ویلي یې دي، چې اصلي وېره باید له ورو ورو عادت کېدو وي، ځکه دا کار د خلکو حساسیت کموي او د اوږدمهاله او ژورو خطرونو د درک مخه نیسي.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
