د طالبانو د اقتصاد وزیر له نړېوالو مرستندویه ادارو وغوښتل چې تورخم او سپین بولدک کې د ستنېدونکو افغانانو د ثبت پروسه ګړندۍ کړي. نوموړي دا غوښتنه د خوړو نړیوال پروګرام، د افغانستان لپاره د بشري مرستو همغږۍ دفتر او مهاجرت نړیوال سازمان سره په ناسته کې نن کړې ده.
د طالبانو د اقتصاد وزارت نن د لړم په ۱۳ مه په اېکس پاڼه کې لیکلي دي چې د اقتصاد وزیر قاري دین محمد حنیف سربېره ستنېدونکو کډوالو ته د مرستو د جذب کمېټې نورو غړو هم دې ناسته کې ګډون درلود.
طالبانو له دغو مرستندویه ادارو غوښتنه کړې ده چې په تورخم او سپین بولدک کې له پاکستانه راستانه شوي افغان کډوالو ته د مرستو رسولو بهیر هم ګړندی کړي.
طالبان وايي هره ورځ دی د څلور زره کورنیو ثبت نام کوي، خو د مهاجرت نړېواله اداره یوازې د ۱۰۰۰ کورنیو د ثبتولو ظرفیت لري.
طالبانو په دغه ناسته کې له دغو ادارو غوښتنه وکړه، په تورخم او سپین بولدک کې دې د خپلو کارمنانو شمیر زیات کړي.
د نړېوالو مرستندویه ادارو استازو ویلي چې دوی به په راتلونکو ورځو کې د کډوالو د ثبت پروسه کې خپل ظرفیت لوړ کړي.
د طالبانو د اقتصاد وزیر له مرستندویه ادارو غواړي چې د خپلو مسوولیتونو په چټکولو سره په تورخم او سپین بولدک کې د رش مخه ونیسي.
طالبانو ورته غوښتنه له پاکستان هم کړې وه. دوی وايي، د کم پرسونل او سستې پروسې له امله کډوال په شپو شپو تورخم او سپین بولدک کې ایسار وي.
د ستنېدونکو له شکایتونو او د طالبانو له غوښتنې وروسته پاکستان پرون وویل، چې له څو نورو لارو هم افغان کډوال خپل هېواد ته ستنوي.
خو د طالبانو اقتصاد وزیر دین محمد حنیف په نننۍ غونډه کې ویلي چې پاکستان دې له تورخم او سپین بولدک لارو پرته نورو لارو باندې افغانستان کډوال نه رالیږلي، ځکه په نورو لارو کې لازمې اسانتیاوې نشته.
دغه طالب چارواکي نیوکه کړې ده چې داسې شکایتونه ورته رسېدلې چې د پيښور په زاخیلو سیمه کې د کډوالو په چارو کې ملګرونو ملتونو دفتر کې د کډوالو د اسنادو د ثبت پروسې پرمهال رشوت اخیستل کیږي او یو این ایج سي ار باید د دې کار مخه ونیسي.
همدا راز زیاتوي چې پاکستاني ځواکونو د پکتیکا انګور اډه کې له راستانه شوو افغان کډوالو څخه له پنځوس زرو څخه زیاتې کلدارې په زور اخیستې دي.
اخوا په افغانستان کې فن او فنکار ته د شیطان غږ ويلی شي. د موسيقۍ الات ماتولی شي سندره پټه پټه داسې ژاړي لکه د بې وسه پېغلې په هکله چې پښتانه وايي !!
د پښتنو جونو نصيب دی
لوګی بانه کړي اوښکې ښکته تويوينه
په دغه بې وسه حالت کې افغان فنکارانو خپل فرياد پېښور های کورټ یا سترې محکمې ته يووړ، چې مونږ ته د خپل اسلامي هېواد په قانون کې پناه راکړئ- لکه چې څنګه دوه زره افغانان برتانيا قبول کړل او د اسلامي هېواد پاکستان نه تر وتو وړاندې هغوی د انساني حقونو په دعوه برتانيا ته لاړل هلته به نه افغانان مهاجر وي، نه برتانيا انصار- فقط انساني رشته به وي.
کاناډا او امريکا هم د هغو افغانانو فهرستونه تيار کړي، چې په تېرو دورونو کې ورسره یې وظيفه لرله.
دا خو هغه افغانان دي چې طبقه یې جګه ده، خو کوم افغانان چې د پردو کورونو کرايه دار دي او دلته مزدوران دي، هغوی خو په بنده کوڅه کې ولاړ دي يو خوا ډانګ بل خوا پړانګ دی.
دلته چې په پېښور های کورټ کې د افغانانو کوم فرياد د قانون په فايل کې د جج مېز ته ور سېد نو د فیصلې نه وړاندې افغانان د پاکستان د هغه حکم په سکنجه کې ښکېل شول چې اسلام اباد ورته د نومبر اوله نېټه ورکړې وه. د دې نه پس افغان مهاجر غیر قانوني دي او اسلام اباد انصار نه دی.
که د قانون په کتاب کې وګورو، نو په پېښور کې داسې بې درکه نامعلوم خلک په سرکاري ځايونو کې په خیمو کې پراته دي، چې نه ورسره د پاکستان شناختي کارډ شته، نه یې په نادرا کې څه قام قبيله مذهب پته لګي، نه مردم شمارۍ کې حساب دي، خو په پېښور کې ورته پوځي چارواکي دا نه وایي، چې ته څوک یې- حالانکې دغه خلک اسم نامعلوم هم دي، مشکوک هم دي او په وارداتو کې ککړ هم دی.
مونږ چې په داسې حالاتو کې د پښتون افغان وطن کلتور فن او فنکار ته ګورو او د څلورو لسيزو په دغه بحراني کيفيت کې لر او بر فن او فنکار ته وګورو نو د پښتو سندرې خوږې غړۍ پکې لکه د مېمونۍ حلالې شوې دي. اوس هم سندره حلاليږي د رباب تارونه شلېدلي دي منګي مات دي او سندرې نه سانده جوړه شوې ده.
په کابل کې داسې ډېرې سندرې ساندې شوې او مرۍ حلالې شوې دي کوم فن ته چې د ټولې نړۍ په ژبه کې کلتور ويل کيږی او کلتور ته د قام غږ وایي، نو په پښتون افغان وطن کې کلتور لکه منصور په دار دی، لکه د سقراط سزا چې د راهبانو په حکم زهر څښي.
د پردي ښکېلاک په يرغل کې وړومبنی ګزار د پښتون افغان په ژبه، په کلتور کيږي ځکه چې دا دواړه د قامي پېژندګلو نښې دي، چې د يو قام ژبه او کلتور ووهئ نو لکه چې بوت ترې جوړ کړی په باميان کې خو بوت هم سزا شوی دی.
بوت پرستو ملکونو په بودا احتجاج وکړ، خو نه د افغانانو په اجتماعي مړو او نه په ژوندو انسانانو انساني او اسلامي مذهبي غږ راپورته شو، فقط دا یې وویل او دا وایي، «دا د افغانستان خپله داخلي معامله ده.»
کاش که افغانان چا په خپله لويه جرګه او خپل کلتوري تاريخي رواياتو کې خپل اختيار ته پرېيښی وی، نو نن به دلته د مهاجر او انصار کليمه نه پکارېده- خو وخت او حالاتو په دې منطقه کې د ژوندیو له عزابهواخله تر "د مړو ګډا" پورې خونړۍ لوبه وکړه چې نن هم دا زړې لوبې نوې کيږي او د پښتون افغان خاوره بنګ ټوکوي او يا جنګ--!!
په دغه بنګي او جنګي حالاتو کې افغان فنکارانو خپل فن، کلتور او ژبه هر څه ځان سره په پردووطنونوداسې وګرځول لکه غريب جنګ ځپلی پلار چې ګوډۍ شين خالۍ لور په غېږ کې ګرځوي. دا هاغه فنکاران دي چې په پېښور او اسلام اباد کې یې هم د وطن دا غږ کړی دی چې !!
اې زما وطنه د لالونو خزانې زما
خو بدبختانه نن هغه فنکاران طالب ته مطلوب دي چې ژبه ترې پرې کړي، دا حشر مونږ پخوا هم ليدلی اورېدلی دی، دا د سزا رسم دلته په سوات کې هم شوی دی.
دا د سندرې قتل مونږ په پېښور کې هم ليدلی دی چې د شهيدې سندرې نوم هم نه ورکوي لکه چې فن د ګناه په نوم په خاورو کې پټ کړې او د ماښام د دعا لپه یې هم نه وي.
اوس هم نن هم دغه سلسله روانه ده، فنکار ژوند غواړي، فن له پناه غواړي، دلته چې اوس د پېښور های کورټ په مېز د يو سل يو څلويښتو فنکارانو فرياد د انصاف لپاره پروت دی نو دغه منصف ته که ځان زوړ انصار او افغانان زاړه مسلمانان مهاجر نه ښکاري نو د نړۍ د هيومن رايټس د قانون په رڼا کې دې فیصله وکړي چې د انسان ژوند څومره قيمتي دی او فنکار څه مقام لري. که د های کورټ منصف د افغان فنکارانو په سترګو کې دفن التجا ته وکتل او د يو سکالر دا وینا ېې په ياداشت کې راغله چې !!
که تاسو يو قام پېژندل غواړئ نو د هغوی سندرې واورئ د هغوی کلتور وګورئ.
یادونه: دا لیکنه د لیکوال خپل نظر دی او د افغانستان انټرنشنل پښتو سیاست نه منعکسوي.