په افغانستان کې ګڼ خلک وايي، چې په تېرو ۴۶ کالو کې دوی څو، څو ځلې کډوال شوي؛ خو په وروستي ځل دوی او د دوی کورنۍ داسې سره وپاشل شول چې د یو بل له حاله هم نه دي خبر او نن سبا د دوی د کورنیو خوشالیانې او خنداوې په ژړاو بدلې شوې دي.
په اسلام اباد کې مېشت افغان کډوال امان الله افغانستان انټرنشنل ته وویل: زه په افغانستان کې د ناخوالو له پیله دا درېیم ځل دی، چې کډوالۍ ته اړ اېستل کېږم؛ خو دا پلا مې د کورنۍ هر غړی په بېلابېلو لارو لاړ او یو له بله داسې بېل شو، چې بیا مو د یو ځای کېدو هیله ناشونې ده.
هغه وايي، د هغه یو زوی د طالبانو د واکمنېدو په لومړیو شپو ورځو کې امریکا، بل زوی یې جرمني او لور یې فرانسې ته کډواله شوه.
دی په خپله او مېرمن یې په کابل کې ګوښي پاتې شول، اوس پاکستان ته راغلي او غواړي دی هم له خپلې مېرمنې سره لویدیځو هېوادونو ته پناه یوسي.
شاهده یوه بله افغانه مېرمن ده، چې وايي د طالبانو په دویم ځلې واکمنۍ سره یې د کورنۍ ټول غړي یو له بله جلا شوي او هر یو یې د کورنۍ نورو غړو ته په اندېښنه کې دی.
مېرمن شاهده وايي: موږ په تېر شل کلن نظام کې د کورنۍ ټولو غړو خویندو او وروڼو سره ګډ او ښایسته ژوند لاره، په یوې چرګۍ به سره راټول وو؛ خو د طالبانو له واکمنېدو وروسته زموږ هر څه له منځه لاړل، کورنۍ مو سره ووېشل شوه، ټول وروڼه او وریرونه مو راځیني بېل شول هر یو یې بېلابېلو هېوادونو ته کډوال شول. اوس د هغوی د ماشومانو په یاد له اوښکو تویولو پرته بل څه نه دي راپاتې. ټوله کورنۍ مو ګد په ګوډ شوه، هر څه لکه د خوب لیده راځیني ولاړل.
په افغانستان کې د تېرو نظامونو په ادلون بدلون کې هم ډېر افغانان مهاجرتونو ته اړ اېستل شوي وو؛ خو دا پلا د دوی کډوالۍ له تېرو هغو سره ډېر توپیر لاره.
په تېرو نظامونو کې ټولې کورنۍ په ګډه سره ګاونډیو هېوادونو ته کډه شوې وې؛ خو دا ځل د هرې کورنۍ هر غړی په بېلابېلو لارو کډوال شول او کورنۍ یې سره وپاشل شوې.
ډېر افغانان وايي، دوی دا تمه نه لري چې یو ځلې بیا به د دوی د کورنیو غړي د پخوا په څېر سره یو ځای شي.
د دوی په باور هغه ماشومان چې نن سبا په لویدیځو هېوادونو کې ژوند کوي او هلته بیا تر ځوانۍ رسیېي داسې نه ښکاري، چې هغوی دې بیا خپل هېواد ته د ستنېدو لپاره زړه ښه کړي.
ځیني افغانان دا هم وايي، چې نن سبا په افغانستان کې کډوالي په یو ستر ناورین بدله شوې د هېواد ګڼ مسلکي کسان بهرنیو هېوادونو ته کډه شوي او هغوی چې لا په افغانستان کې پاتې دي د بېکارۍ او بېوزلۍ سره ډغرې وهي او هر یو یې له افغانستانه د وتلو په تکل کې دی.
