څېړنیز راپور
د طالبانو او پاکستان ترمنځ جګړه د فېبرورۍ له وروستیو راهیسې خطرناک پړاو ته تللې ده. پاکستان په کابل، کندهار، پکتیا، پکتیکا او ننګرهار ولایتونو کې ګڼ بریدونه کړي او طالبانو د ځمکنيو او ډرون بریدونو په وسیله ځواب ور کړی. د جګړې دغه نوې بڼه د سیمې د ثبات لپاره د جدي خطر زنګ دی.
ملګرو ملتونو د کابل د روږدو درملنې پر مرکز د پاکستان په هوايي بریدونو کې د۱۴۳کسانووژل کېدل تایید کړي، خو طالبان دغه شمېر۴۰۰تنه ښيي او دوه تنه ټپیان نن مړه شوي دي.
یوناماپه خپل یوه رپوټ کې ویلي، چې د فېبرورۍ له وروستیو څخه تر نن پورې له ۷۵ تر ۲۱۲ پورې ملکي افغانان وژل شوي او سلګونه نور ټپیان دي.
دا لویه پوښتنه لا هم پاتې ده، چې ملکي وګړي په نښه کیږي، پاکستان ولې د طالبانو لوړ پوړي مشران نه په نښه کوي؟
د پاکستان د جګړې محاسبه څه ده؟
د ایران، ټي ټي پي او القاعدې د مشرتابه د له منځه وړو ستراتیژیو ته په پام، په جنګیالیو ډلو کې، چې ډېری په مذهبي باورونو جګړې کوي، د مشرانو هدف ګرځول سملاسي د نوې مشرتابه د زیږون لامل ګرځي او دا کله کله تر لومړنۍ هغې راډیکاله او ننګوونکې وي.
د پاکستان د پوځ پخوانی جنرال انعام الحق وايي چې اسلاماباد د طالبانو پر ضد بشپړه جګړه نه کوي، بلکې یو کلبریټډ یا محاسبه شوی فشار کاروي. د نوموړي په وینا، پاکستان په شعوري ډول د طالبانو مشرتابه نه په نښه کوي، او له حاکم نظام سره اړیکې هم نه پرې کوي خو د وسلو ډیپوګان، منځنۍ کچې قوماندانان او سرحدي پوستې یې په نښه کوي، ځکه پاکستان غواړي طالبان تر فشار لاندې وساتي .
جنرال انعام الحق ټینګار کوي چې پاکستان نه غواړي داسې «سره کرښه» تېره کړي چې جګړه په بشپړ ناورین بدله کړي.
هغه وايي، چې په اسلاماباد کې یوه مهمه اندېښنه دا ده چې که د طالبانو ستر مشران ووژل شي، په افغانستان کې به د ځواک تشه رامنځته شي، نښتې به پراخې شي، بېثباتي به د خیبر پښتونخوا او بلوچستان امنیت لا خراب کړي چې پاکستان ته یې بیا کنټرول سختېدلی شي.
د پاکستان یوه ارزونه داده چې د طالبانو لپاره یوهمنظمه بدیل مشرتابه نه شته او د هغوی رهبرۍ سقوط به ټولې سیمې ته خطر پېښ کړي.هغه بهرنۍ وسله والې ډلې، چې دمګړۍ د طالبانو تر اغیز او کنټرول لاندې دي، د طالبانو د مشرتابه د له منځه تلو په صورت کې چین، د منځنۍ اسیا هېوادونو او خپله پاکستان ته سرایت کولای شي.
له همدې امله د اسلام اباد یو انتخاب د طالبانو په منځ کې همکارۍ ته د متمایلو ډلو لټول دي.
د جنرال انعام الحق له نظره، اسلاماباد د طالبانو دننه د نفوذ شبکې هم لټوي. د حقاني شبکې په څېر ډلې «نسبتاً ځان ته نږدې» ګڼي، خو پر نورو ډلو، چې له پاکستان سره کمه همغږي لري، فشار زیاتوي.
د پاکستان په هوايي بریدونو کې هدف ګرځول شوې ډېری سیمې د حقانیانو له نفوذه بهر سیمې دي.
د سیمه ییزو سرچینو د معلوماتو له مخې، پر ډیورنډ کرښه ډېری جنګېدونکي طالبان د کندهار د حوزې دي، چې له ملا هبت الله سره تړاو لري او د حقانیانو ونډه پکې کمه ده. سرچینې ددې یو لامل دا هم ګڼي، چې هبت الله اخوندزاده د افغانستان په جنوب لویدیزو ولسوالیو کې ډېری ځان ته نږدې کسان پر پوځي او حکومتي دندو ګومارلي دي.
جنرال انعام الحق د طالبانو ترمنځ د اسلام اباد دغسې وېش یو ډول «د داخلي توازن» سیاست ګڼي، څو د طالبانو جوړښت پر خپل ځای پاتې شي.
یو شمېر افغان شنونکي هم دغه لید ته ورته نظرونه لري او د طالبانو د مشرتابه هدف ګرځول یو « انتخاب» ګڼي.
د پوځي چارو کارپوه او د کابل پوهنتون پخوانی استاد پوهاند عظیم رحیمي وايي، چېد پاکستان لپاره د طالبانو د مشرتابه هدف ګرځول یو انتخاب دی، خوپه عاجله او دوامداره توګه یې نه کاروي. هغه زیاته کړه: «یوازې هغه وخت به دا انتخاب کاروي چې «ضرورت» او «سیاسي او امنیتي محاسبه» موجوده وي، پاکستان په دې وخت کې کله هم په حقيقي ډول د طالبانو د رژیم سقوط نه غواړي، بلکې محدود فشارکاروي».
نوموړی وايي، په سیمهییزه کچه، د عراق او افغانستان د تېرو جګړو تجربې پاکستان دې پایلې ته رسولی چې د واکمن نظام ړنګول اوږدمهاله بحران زېږوي.
ولې د ټي ټي پي مشران نه په نښه کیږي؟
د فبروري له ۲۷مې نه د مارچ تر ۱۳مې پورې په افغانستان کې د پاکستان د هوايي بریدونو غوڅ اهداف د طالبانو سرحدي پوستې، لواوې، کنډکونه او د وسلو او مهماتو مرکزونه ثابت شوي.
د پاکستان د پوځ پخوانی ډګروال محمود شاه وايي، چېله طالبانو سره د پاکستان د شخړې اصلي محرک د تحریک طالبان پاکستان فعالیتونه دي. د هغه په وینا،د طالبانو له واک ته رسېدا وروسته په قبایلي سیمو کې بریدونه ډېر شوي، پر پوځي اډو او پولیسو بریدونه زیات شوي او د سرحدي پوستو د نیولو هڅې زیاتې شوېي چې له امله یې د پاکستان اندېښنې زیاتې شوې دي.
نوموړیزیاتوي، «پاکستان په پیل کې هڅه وکړه چې له طالبانو سره خبرې وکړي، خو له ناکامۍ وروسته هوايي بریدونو ته اړ شو».
خو پاکستاني طالبان، چې اسلام اباد پر افغانستان خپل بریدونه پرې توجیه کوي، په دغو بریدونو کې نه دي په نښه شوي، یا لږترلږه شواهد او اسناد یې له رسنیو سره نه دي شریک شوي.
په افغانستان او قبایلي سیمو کې سرچینو افغانستان انټرنشنل ته ویلي، چې د پاکستاني طالبانو ځینې مشران پر افغانستان له بریدونو سره هممهاله په پاکستان کې د خپل نفوذ سیمو ته ستانه شوي دي. پر دې سربېره د خیبر پښتونخوا په قبایلي ولسوالیو او حتا د پېښور، بنو، لکي مروت او مردان په څېر ښارونو په شاوخوا کې د ټي ټي پي د فعالیت او نفوذ ښودنې مانورې هم ډېرې شوې دي.
دې ته په پام، د پاکستان د هوايي بریدونو د هدف په اړه ابهامات پر خپل ځای پاتې دي.
که هدف پاکستاني وسله وال وي، په بګرام هوايي ډګر، کابل او هغو قول اردوګانو ولې بریدونه کیږي، چې د ټي ټي حضور پکې نشته او نه یې هم هلته تراوسه د مرکزونو موجودیت تثبیت شوی؟
په دې اړه د ګڼو شنونکو باور دادی، چې اسلام اباد په افغانستان کې د امریکايي وسلو له منځه وړل غواړي، چې د امریکا او پاکستان دواړو له ګډو ګټو سره تړلې مساله ده.
معتبر راپورونه چې د امریکا متحده ایالاتو د رسمي ادارو او رسنیو له لوري خپاره شوي، ښيي چې د ۲۰۰۴ څخه تر ۲۰۱۶ کلونو پورې امریکا متحده ایالاتو د افغانستان ملي پوځ او پولیسو ته د بېلابېلو ډولونو ۵۹۹,۶۹۰ میله وسلې چې سپکې او درنې وسلې پکې شاملې دي، مرسته کړې دي. په دې وسلو کې ډېری یې سپکې وسلې وې؛ لکه M16، M4، او سنایپر ټوپکونه چې شمېر یې ۳۵۸,۵۳۰ میله ته رسېږي. ډېری دغه وسلې د افغانستان ملي پوځ ته سپارل شوې وې.
په همدې موده کې ۱۶,۱۹۱ د ملاتړ وسایل؛ لکه د شپې لید دوربینونه، مخابراتي مانیټرې، کوچني کشفي الوتکې (ScanEagle) او کشفي بالونونه هم امنیتي او دفاعي ځواکونو ته ورکړل شوي دي، چې په دې کې تر ټولو زیات د شپې لید دوربینونه وو چې شمېر ۱۶,۰۳۵ و.
په هوايي برخه کې د ۲۰۰۴ څخه تر ۲۰۱۶ پورې په ټولیز ډول ۲۰۸ الوتکې چې پکې MI-17 او MD-530 هېلیکوپټرونه (۱۱۰ الوتکې)، د ترانسپورتي الوتکو ډولونه؛ لکه C-208، C-128، C-130، T-182، G-222، AN-32 (۶۰ الوتکې)، د برید وړتیا لرونکي A-29 الوتکې (۲۰ الوتکې) او کشفي الوتکې PC-12 (۱۸ الوتکې) شاملې وې، امنیتي او دفاعي ځواکونو ته مرسته شوې دي.
همدارنګه، امریکا متحده ایالاتو په همدې موده کې ۷۵,۸۹۸ د بېلابېلو ډولونو وسایط؛ لکه رینجر، هاموي، لارۍ او ټانکونه د افغانستان امنیتي او دفاعي ځواکونو ته مرسته کړې دي. په دې کې تر ټولو زیات ۴۲,۶۰۴ رینجر موټرونه او ۲۲,۱۷۴ هاموي وسایط شامل وو. دغه دوه ډوله وسایط په امنیتي او دفاعي ځواکونو کې ورځني ډېر کارېدونکي وسایل وو، چې یوه برخه یې د چاودنو، انتحاري بریدونو او اوږدمهاله کارونې له امله خپل قابلیت له لاسه ورکړی و.
پاکستان د ملګرو ملتونو امنیت شورا ته په تېرو پنځو کلونو کې په مکرر ډول له هغو امریکايي وسلو شکایت کړی، چې له افغان ځواکونو او متحده ایالاتو نه افغان طالبانو ته پاتې شوې او ددې وسلو یوه برخه د ټي ټي پي د جنګیالیو لاس ته لوېدلې ده.
د طالبانو حکومت په رسمي ډول منلې، چې دوه ځله یې د ټي ټي پي او پاکستاني طالبانو ترمنځ د خبرو اترو منځګړتوب کړی او ۹۰ سلنه ددوی ترمنځ په خبرو کې پرمختګ شوی و، خو د پاکستان په پوځي مشرتابه کې بدلون او د عمران خان د حکومت نسکورېدو دغه هڅې بې پایلې کړې.
د طالبانو په منځ کې یوه ستره برخه مشران له پاکستان سره په اړیکو کې یو خنډ د دغه هېواد نوې مشرتابه ګڼي، چې دوی ورته « خاصه حلقه» وايي. د هغوی په باور، د پوځ نوې مشرتابه له پاکستاني وسله والو سره خبرې اترې ردوي او هغوی د وسلې اېښودو ته رابولي.
دغو ابهاماتو او د ټي ټي پي او طالبانو د مشرتابه نه هدف ګرځېدو، د طالبانو او پاکستان ترمنځ جګړې په تړاو د توطیې تیوري هم پیاوړې کړې ده.
د سیاسيچارو شنونکی روښان کروړ روان کړکېچ ته د شک یا «مهندسي شوې جګړې» په سترګه ګوري.
د هغه له نظره، بهرني ګواښونه کله ناکله هيوادونه جوړوي او پیاوړی کوي.
هغه وايي، « پر کابل د پاکستان برید طالبانو ته ډير فرصتونه په لاس کې ورکړل چې ولسي ملاتړ ومومي. د ټي ټي پي او طالبانو مشرتابه نه په نښه کول د دې ګواهي ورکوي، چې جګړه مهندسي شوې ده».
خو د لاهور پوهنتون استاد محمد فیاض د پاکستان بهرنۍ تګلاره په وروستیو دوو کلونو کې “منظمه او همغږې شوې” بولي. د ده په اند،پاکستان نه غواړي یو نوی کورنی یا سیمهییز بحران جوړ کړي، غواړي سرحدونه خوندي کړي، اقتصاد ته لومړیتوب ورکړياو په افغانستان کې د رژیم بقا ته زیان و نه رسوي.
د نوموړي په وینا، د طالبانو پر ضد د جګړې پراخول د راډیکالیزم څپه زیاتوي او اسلاماباد هڅه کوي چې یوازېټي ټي پيد “فوري ګواښ” په توګه مهار کړي، نه دا چې د طالبانو واکمني په نښه کړي.
د هغه په باور، پاکستان پوهېږي چې د طالبانو مشرتابه له منځه وړل د یوې پراخې خونړۍ تشې لامل کېږي او اسلاماباد غواړي، یوازې طالبان تر فشار لاندې وساتي.
خو ددې جګړې له پیل راهیسې د افغانستان او پاکستان ترمنځ سوداګریزې لارې ټولې تړلې دي، طالبانو د پاکستان پرځای له منځنۍ اسیا او هند سره پر سوداګرۍ تمرکز کړی او د دواړو هېوادونو ترمنځ اوسنۍ پولې له تاوتریخوالي او ناکراریو سره مخ دي.
د پاکستان د بهرنیو چارو وزیر اسحاق ډار پر افغانستان د بریدونو په تړاو ویلي، چې دغه عملیات د اسلام اباد د ترهګرۍ ضد ستراتیژۍ یوه برخه دي، خو د جګړې له پایلو ښکاري، چې په دغو بریدونو کې اهداف روښانه نه دي.
د شنونکو په باور، په ظاهره دا بریدونه د ټي ټي پي د ګواښ د مهارولو لپاره توجیه کېږي، خو په عمل کې نه د ټي ټي پي مشران په نښه شوي او نه هم په طالبانو کې د هغوی ملاتړي په نښه شوي، برعکس ملکي مرګ ژوبله رامنځته شوې او په لسګونو زره خلک د ډیورنډ کرښې په دواړو غاړو کې له خپلو سیمو بې ځایه شوي. له خلکو او امنیتي تدابیرو نه د سیمې تشېدل ډیورنډ کرښه د ناامنیو له نویو څپو سره مخ کولای شي.
شنونکي د دغه حالت څو احتمالي تعبیرونه ښيي؛ یا دا چې پاکستان خپله ستراتېژي لا نه ده تثبیت کړې او د ازمویښتي فشار سیاست تعقیبوي، یا دا چې اصلي اهداف تر رسمي اعلانونو ډېر پېچلي او پټ دي.
په افغانستان کې د ازادې نړۍ لپاره یو لوی طبیعي متحد شته، چې که یووالی او همغږي رامنځته شي، دا وړتیا لري چې د هېواد سیاسي بهیر د توازن، ګډ ژوند او ثبات پر لور بوځي.
د افغانستان ځوان نسل چې د نړیوالې ټولنې د شل کلن حضور او د اړیکو له برکته یې له بهر نړۍ سره بلدتیا پیدا کړې او له نوې ټیکنالوژۍ سره اشنا شوي، ځان ته یې یو متفاوت لیدلوری جوړ کړی دی. خو د سیاسي پرېکړو په مهمو مسایلو کې یې رول دومره څرګند نه دی.
دا ځوانان چې د طالبانو په اداره کې دننه، د افغانستان د مدني ټولنې بنسټونو او یا هم د سیمې او لویدیځو هیوادونو د کډوالۍ په نړۍ کې ژوند کوي له شته وضعیت څخه ستړي شوي دي.
د طالبانو د بهرنیو چارو وزارت یو ځوان چارواکی، چې د یوې مهم ریاست مشري ور تر غاړې ده، افغانستان انټرنشنل ته وایي: «کله چې له کندهاره فرمان صادر شي، زه لومړیتوب ورکوم چې خپل پلرني ټاټوبي کندوز ته لاړ شم، هلته د وزارت پر ځای د اوبو غاړې ته کښېنم او کتاب ولولم».
د موضوع د حساسیت له امله افغانستان انټرنشنل د دې چارواکي نوم او مقام نه افشا کوي، خو هغه وایي چې د طالبانو د زړو او محافظهکارو مشرانو د ناسم چلند له امله «په کابل کې ساه اخیستل سخت شوي دي».
دا چارواکی د طالبانو د پاڅون پر مهال د دې ډلې د کلتور او تبلیغاتو په برخه کې فعال و، خو اوس منځلاریتوب ته مایل شوی، د طالبانو د بهرنیو چارو وزیر باور پرې لري او د طالبانو په ډېری داخلي او بهرنیو ناستو کې ګډون کوي.
په زرګونه کسان چې د رسنیو، معلوماتو او ټولنیزو شبکو له برکته واک ته رسېدلي، اوس ځانونه منزوي احساسوي او د هیواد له سیاسي بهیر څخه خوښ نه دي.
هغو ځوانونو ته چې د طالبانو له لیکو څخه بهر دي ساه اخیستل ورته خورا ستونزمن شوي دي. دوی ځانونه په لکه په تش میدان کې یوازې شوي ګڼي.
په بهر کې مېشت افغان ځوانان ظاهراً د کډوالۍ له ورځني ژوند سره لاس او ګرېوان دي، خو زړونه یې لا هم د وطن لپاره درزېږي او د یو فرصت په هیله دي، چې بېرته ستانه شي او په ټولنه کې بدلون راولي.
افغانستان د نړۍ له هغو هیوادونو څخه دی، چې تر ټولو زیات ځوان نفوس لري. د ملګرو ملتونو د شمېرو له مخې د افغانستان له ۴۰ میلیونه نفوس څخه ۶۳ سلنه یې تر ۲۵ کلنۍ لاندې عمر لري چې ډېری یې د یوه غیر افراطي، پرمختللي او ښه ژوند هیله لري.دا ځوانان په کلیو او ښارونو کې ژوند کوي او له مجبوریته د بېبرخلیکۍ، کډوالۍ او سیاسي ډلو سره د یوځای کېدو لوري ته هڅول شوي دي.
نجیب پیکان چې د امریکا د IVLP پروګرام برخهوال و وایي: «دا ځوانان په زور د افراطیت، تعصب او فقر قرباني شوي او د ژغورنې په هیله یو فرصت ته انتظار باسي. افغان ځوانان له ایران نه مایوسه دي. روسیه په خپلو ستونزو کې غرقه ده. چین پر هغو ځوانانو باور نه لري چې د لویدیځ د حضور پر مهال لوی شوي دي. پاکستان خپلې اندېښنې لري. نو یوازې آزادې نړۍ ته چې مشري یې امریکا کوي، د ژغورونکي په سترګه ګوري. امریکا ته اړتیا نشته چې بیا افغانستان ته راشي، خو له دې نسل سره په ګډه کار کولی شي چې د ټولنې دننه بدلون راولي».
فریما نوابيد ښځو د حقونو فعاله چې په ۲۰۰۸ او ۲۰۰۹ کلونو کې یې په امریکا کې زدهکړې کړي وایي: «د امریکا د نوي نسل سیاستوال له افغانستان سره مستقیمه آشنایي لري او دا ظرفیت درک کولی شي. د ټرمپ په کابینه کې شپږ وزیران د افغانستان له وضعیت سره اشنا دي. امریکاييتحصیلکړي افغانان هم کولی شي د بدلون رول ولوبوي. خو اړتیا دا ده، چې یو منظم انسجام رامنځته شي او داسې یو ګډ هدف تعریف شي، چې هم افغانستان ته ګټه وکړي او هم نړیوالې ټولنې ته. دوی باید خپلې ګټې د امریکا له اوږدمهاله ګټو سره وتړي. یوه داسې شبکه جوړه کړي، چې دننه افغانستان او له لویدیځ سره همغږي رامنځته کړي. دا یو ارزښتناک فرصت دی».
د روښانه راتلونکي لپاره اړینه ده چې ځوانان د پرېکړو مرکزونو ته لاره ومومي. په اسلامي ټولنو ټولنو کې داسې ډېر بېلګې شته چې یوه هوښیار مش ټولنه راویښه کړې ده.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.