• العربية
  • فارسی
  • English
Brand
  • پروګرامونه
  • افغانستان
  • نړۍ
  • ښځې
  • کلتور او ټولنه
  • معلومات او ټېکنالوژي
  • سپورت
  • پروګرامونه
  • افغانستان
  • نړۍ
  • ښځې
  • کلتور او ټولنه
  • معلومات او ټېکنالوژي
  • سپورت
  • پوښ
  • ژبه
    • العربية
    • فارسی
    • English
  • پروګرامونه
  • افغانستان
  • نړۍ
  • ښځې
  • کلتور او ټولنه
  • معلومات او ټېکنالوژي
  • سپورت
د دې وېبپاڼې ټول قانوني حقونه د وولنټ میډیا دي
volant media logo
د افراسیاب خټک لیکنه

د افغانستان او پاکستان تر منځ د اختر د اوربند پای

افراسیاب خټک
افراسیاب خټک

پخوانی سناتور او د سیمه ییزو چارو شنونکی

۱۰ وری ۱۴۰۵ - ۳۰ مارچ ۲۰۲۶، ۱۷:۳۲ GMT+۱

د مارچ پر اتلسمه پاکستان او افغانستان د وړوکي اختر په تړاو موقتي اوربند اعلان کړ. که څه هم دا اوربند د پاکستان هوايي بمباریو درولو پورې محدود و، په ډېرو ځایونو کې ځمکنۍ جګړې روانې وې. کونړ او نورستان کې پاکستان د خپلو مرموزو اهدافو لپاره د سیمو نیولو په موخه جګړو ته ادامه ورکړې.

له کورمې سره هم په کرښه باندې شخړې روانې وې، خو دې سره سره اوربند هم وشو، وړومبی پاکستان د افغانستان په ضد د خپلو جګړه‌ییزو عملیاتو د اتلسم او نولسم مارچ د نیمې شپې نه تر د درویشتم او څلیرویشتم مارچ تر نیمې شپې پورې د درولو اعلان کړی و چې ورپسې د طالبانو امارت هم دغه اوربند منلی و، خو بیا هم پاکستان د اوربند د پای ته د رسېدو او د جګړه‌ییزو عملیاتو د بیا پیلولو اعلان د مارچ په پنځویشتمه نېټه په ځای د مارچ په شپږویشتمه نېټه وکړ.

په اسلام‌اباد کې ځینې سیاسي شنونکي په دې نظر دي چې چون د اختر په ورځو کې دا احتمال پیدا شوی و چې د امریکا او ایران د حکومتونو استازي به اسلام‌اباد ته د خپل منځني ختیځ جګړې د پای ته د رسولو په موخه د خبرو اترو لپاره درومي نو پاکستان بغیر د کوم رسمي اعلان نه له افغانستان سره جګړه کې خپل اوربند لږ څه غځول غوښتل، خو اوس چې دا خبره معلومه شوه چې د امریکا او د ایران د حکومتونو استازي پاکستان ته د مخامخ خبرو لپاره نه راځي او د امریکا او ایران تر منځ غیر مستقیمې خبرې اترې به د پاکستان، ترکیې او مصر په استازولۍ په مخ ځي نو د پاکستان د خارجه چارو د وزارت ویاند طاهر اندرابي د مارچ په شپږویشتمه نېټه د پاکستان د حکومت له خوا له افغانستان سره د اختر د ورځو لپاره اعلان شوي اوربند د پای ته رسولو او «غضب للحق» په نوم خپل جګړه‌ییز عملیات یو ځل بیا د پیلولو اعلان وکړ.

البته اندرابي دا هم وویل چې دا عملیات به په افغانستان کې د ترهګرو د پټځایونو په ضد هدفي عملیات وي، داسې ښکاري چې د کابل په یوه روغتون باندې په هوايي برید کې د سلګونو مریضانو د وژلو نه د پام اړولو لپاره یې لنډ اوربند وکړ او دا دی زر یې بیا خپل کار پیل کړ.

جالبه خبره دا ده چې د پاکستان پوځ د تېرې یوې لسیزې نه زیات وخت کې په پښتونخوا کې د تروریزم په ضد د استخباراتي اطلاع په اساس په اصطلاح هدفي عملیات تر سره کوي، علت یې دا دی چې د یوویشتمې پېړۍ په لومړیو پنځلس کلونو کې د پښتونخوا د ولس اکثریت د ترهګرۍ په ضد د تش په نوم عام و تام پوځي عملیاتو کې دومره مرګ او تباهي لیدلې وه چې اوس هغوی د عام و تام پوځي عملیاتو په کلکه مخالف شوي دي.

په بلوچستان کې هم دغه مسئله ده او دوی عین کار د ډېرو کلونو راهیسې په بلوچستان کې هم کوي، چې دا پالیسي اوس تقریباً په دایمي پوځي عملیاتو بدله شوې ده او هېڅ پای نه لري، خو سوال دا پیدا کېږي چې ایا پاکستان همدغه د دوامدار جنګ پالیسي د ډیورنډ کرښې وراخوا په افغانستان کې هم پلی کول غواړي؟

یعنې په افغانستان باندې د طالبانو ورتپل د دوی د پلان لومړۍ مرحله وه، په دغه مرحله کې د طالبانو په وسیله د افغانستان اساسي قانون، دولتي نظام، اقتصاد او فرهنګي چوکاټ له منځه یوړل شو، د هېواد د نیم نفوس یعنې د ښځو نقش د ژوند د ټولو اړخونو څخه محوه کړای شو، د نجونو معارف وتړل شو او د هغې نه وروسته اوس په دویمه مرحله کې د دغه غیر مشروع او منزوي واکمنۍ د ضعف نه په استفادې سره پاکستان د پوځي یرغل له لارې د افغانستان د اداره کولو کار په خپل لاس کې اخستلو په لټه کې دی او غواړي چې په افغانستان کې هم هغوی حکومتونه داسې په خپله خوښه ردوبدل کړي لکه څنګه چې دوی پاکستان کې ملکي حکومتونه کېنوي او بیا یې لرې کوي، تر څو هر یو حکومت د دوی لاسپوڅی وي.

له یوې خوا پاکستان په افغانانو باندې د ډیورنډ د کرښې د نه پېژندلو ځان په قهر ښيي او له بلې خوا د پنځه څلوېښت کاله راهیسې پاکستان په دې کرښه بغیر د ویزې او پاسپورټ نه اوړي او افغانستان کې یو نا اعلان شوی جنګ کوي.

جالبه خبره دا ده چې پاکستان په افغانستان کې بمباردونه په دې نوم کوي چې ګواکې هلته د ټي ټي پي پټ ځایونه په نښه کوي، خو په عمل کې یې تر اوسه زیاتره د ماشومانو او د ښځو په ګډون په سلګونو ملکي خلک وژلي دي، او بلې خوا ته یې هسې خو ټي ټي پي په ټوله پښتونخوا کې پرې ایښې ده خو ۱۳/۱۲ ضلعې خو یې بیخي د ټي ټي پي واکدارۍ ته پرېښې دي. په دې کې زیاتره د پښتونخوا جنوبي ضلعې لکه خیبر، اورکزۍ، کورمه، کرک، لکي مروت، ټانک، ډېره اسماعیل خان، شمالي او جنوبي وزیرستان شامل دي.

100%

د پاکستان واکدارانو تل د نړۍ د ابر قدرتونو د شخړو نه د خپلو ګټو لپاره استفاده کړې ده.

پخوا پاکستان د شوروي اتحاد په ضد د غربي ځواکونو سره ولاړ و او د افغانانو/پښتنو په وینه اټومي ځواک شو او ملیاردونه ډالر یې وګټل خو اوس هغه دواړه غاړې وهي، یعنې امریکا او چین دواړو ته بچي په غیږ کې ورکوي، په افغانستان کې د اوسنیو پوځي عملیاتو په لړ کې امریکا ته وایي چې دغه بریدونه په طالبانو باندې د امریکا په ګټه د فشار اچولو لپاره کوي خو بلې خوا ته چین ته سینه ډبوي چې ګواکې هغه په افغانستان کې اوسني عملیات د تروریزم د له منځه وړلو لپاره کوي څو په پاکستان او په سیمه کې د چین د تجارتي کورېدورونو د جوړولو لپاره مساعده وضع منځ ته راولي.

د طالبانو او چین تر منځ ارتباط پاکستان د ډېر پخوا نه هغه وخت جوړ کړی و چې طالبان د پاکستان په پټو ځایونو کې اوسېدل. اوس یو مهم سوال دا هم دی چې پاکستان په افغانستان کې د اوسنۍ جګړې مصارف له کومه کوي ځکه چې خپله د پاکستان د دیوالي کېدو په غاړه ولاړ اقتصاد خو د دغو مصارفو توان نه لري.

ترویج لرونکی

د مې ۲۱مه؛ ملا اختر محمد منصور څنګه طالبان ایران ته ور نږدې کړل؟
۱

د مې ۲۱مه؛ ملا اختر محمد منصور څنګه طالبان ایران ته ور نږدې کړل؟

۲

یورو اسیا بانک د قوشتېپې کانال په تړاو له ازبکستان سره مشورې پیل کړې دي

۳

د سوداګریزو اړیکو ګډ کنفرانس؛ طالبانو او ازبک چارواکو پر پانګونې ټینګار کړی

۴

د بشري حقونو سازمان: د افغانانو په اېستلو کې له طالبانو سره د جرمني همکاري باید ودرول شي

۵

ازادۍ جبهې د کابل پر پوځي هوايي ډګر د راکټي برید خبر ور کړی

•
•
•

نور کیسې

پر زده کړو د طالبانو بندیزونه او د افغانستان تیاره راتلونکی

۵ وری ۱۴۰۵ - ۲۵ مارچ ۲۰۲۶، ۱۴:۰۷ GMT+۰
•
محبوب‌ شاه محبوب

که د طالبانو له لوري پر نجونو او ښځو د زده کړو بندیزونه نه وای لګول شوي، نن به افغانستان د یو بل واقعیت شاهد و. یوازې په تېرو نېږدې پنځو کلونو کې به شاوخوا ۱۱۳ زره او ۹۰۸ نوې ښځینه ډاکترانې، انجینرانې، ښوونکې، روانپوهانې او د نورو علومو فارغانې د کار بازار ته داخلې شوې وای.

همدارنګه، که د نجونو پر مخ د منځنیو زده کړو دروازې نه وای تړل شوې، نن به افغانستان نږدې یو میلیون له دولسم ټولګي فارغې نجونې لرلی.

د نړۍوالو ادارو لکه یونسکو، یونېسف او ملګرو ملتونو د معلوماتو له مخې، لږ تر لږه ۱.۴ میلیونه نجونې له ثانوي زده کړو محرومې شوې دي، چې له دې ډلې نږدې یو میلیون یې هغه وې چې کولی شول په همدې موده کې خپلې زده کړې بشپړې کړي.

د افغانستان پرون

تر ۲۰۲۱ کال پورې، افغانستان د زده کړو په برخه کې د پام وړ پرمختګ کړی و. د رسمي شمېرو له مخې، شاوخوا ۸.۷ میلیونه زده کوونکي، نجونې او هلکان، په ښوونځیو کې شامل وو.

په دې موده کې د ابتدايي زده کړو په کچه د نجونو ګډون په چټکۍ سره لوړ شوی و. تر ۲۰۲۱ پورې، نجونو د ابتدايي زده کوونکو شاوخوا ۴۰ سلنه جوړوله. د ۲۰۲۱ کال احصایې ښيي چې په لوړو زده کړو کې له ۱۱۰ زرو ډېرې ښځینه محصلینې په دولتي او خصوصي پوهنتونونو کې شاملې وې، د وروستیو دوو کلونو احصایې ته په پام سره هر کال په اوسط ډول له ۳۰۰۰ تر ۴۰۰۰ پوررې نجونې د بورسونو له لارې بهرنیو هېوادونو ته د لوړو زده کړو لپاره تللې.

دا هر څه د یوه داسې افغانستان نښې وې چې ورو - ورو د علم، مهارت او تخصص پر لور روان و.

د زده کړو دغه بهیر دا تضمین ایجاد کړی و، چې افغانستان به تر ۲۰۲۴ کال پورې نېږدې باسواده ټولنه ولري.

د نن تیاره کړی شوی سبا

د طالبانو تر واکمنۍ لاندې، د زده کړو دا بهیر په ناڅاپي ډول ودرېد. افغانستان اوس د نړۍ یوازینی هېواد دی چې پکې د نجونو پر مخ د ثانوي او لوړو زده کړو دروازې په رسمي ډول تړل شوې دي. دا هېښوونکی خبر دی چې واکمن درته ووايي ته نه شې کولی پوه شې او د زده کړو حق نه لرې.

د یونېسف د معلوماتو له مخې، لږ تر لږه ۱.۴ میلیونه نجونې له ثانوي زده کړو بې برخې دي. شاوخوا ۲.۵ میلیونه د ښوونځي‌عمر نجونې (نږدې ۸۰ سلنه) له زده کړو محرومې دي. د ابتدايي زده کړو شمولیت هم راټیټ شوی، ځکه نجونې نور دوام نه شي ورکولی. د زده کړو کیفیت خراب شوی، یونسکو وایي، چې په ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو کې د ارزونو له مخې، له ۹۰٪ ډېر لس کلن ماشومان ساده متن په سمه توګه نه شي لوستلای.

100%

تعلیمي که ټولنیز بحران

د نجونو له زده کړو محرومول یوازې د تعلیم موضوع نه ده؛ دا د ټولنې پر جوړښت مستقیمه اغېزه لري.

نړۍوال راپورونه ښيي، چې دا مهال په افغانستان کې د ماشومانو کار او شاقه مزدوري زیاته شوې. د کم عمر ودونو خطر لوړ شوی. کورنۍ د اقتصادي فشار له امله خپلې لوڼې له زده کړو باسي او په راتلونکي کې به افغانستان د متخصصو کادرو له شدید کمښت سره مخ شي—په ځانګړي ډول د طب، انجینرۍ او ټېکنالوژۍ په برخو کې چې اوس هم د حس کېدو وړ ده.

خو اساسي مساله دا ده، چې زده کړه یوازې د کتاب او ټولګي نوم نه دی؛ دا د یوه نسل د فکر، اقتصاد او راتلونکي بنسټ دی؛ خو کله چې دا بنسټ قصداً ونړول شي، پایله به یې یوه داسې ټولنه وي چې بې سواده، محتاجه او له نړۍ پاتې وي.

نو پوښتنه دا ده:
څوک د یو باسواده افغانستان مخه نیسي؟ او ولې د افغانانو د سبا ساه تنګوي؟

افغانستان د پاکستان له جګړه ییزو جرمونو سره څه ډول چلند وکړي؟

۲۶ کب ۱۴۰۴ - ۱۷ مارچ ۲۰۲۶، ۲۰:۳۰ GMT+۰
•
نصرالله ستانکزی

په افغانستان کې په تیره څه کم نیمه پیړۍ کې په افغان وژنو کې په یو ډول نه بل ډول یا په بل عبارت په مستقیم یا غیر مستقیم ډول پاکستان ښکیل و او دی. خو پاکستان په مختلفو نومونو خپل جنایات یا و نه منل او یا یې هم د سمولو لپاره د ټولو اسلامي، حقوقي او اخلاقي موازینو ضد موقف غوره کړ .

د دغو ټولو جنایاتو ، تر څنگ په تیره یو میاشت کې د دي جنایاتو یوه نوې لړۍ پیل شوې ده ، په دی مانا چې پاکستان بر سیره پر دې چې د هوایي او توپچي ځواکونو په مټ یې د ټولو نړیوالو حقوقو پر ضد د افغانستان پر هوایي حریم او ځمکنۍ بشپړتیا یرغل کړی، د افغانستان د خاورې هره برخه او هر وگړی یي پوځي او مشروع هدف گڼلی او تر برید لاندې یي راوستي دي ، چې د دغه غیر انسانې کړنو بیلگې د ننگرهار په بهسودو کې د یوې کورني د ټولو غړو د ‌شهادت او ټپې کیدو او بیا پر کابل دروږدو افرادو دتداوي پر مرکز برید چې له څلور سوو څخه د زیاتو انسا‌نانو شهادت او ۲۵۰ کسانو د ټپې کیدو سبب شوی ، یادولی شو .

د دې جنایاتو ، مداخلو ، بریدونو او یرغلونو د سیاسي ، اقتصادي او ستراتیژیکو موخو او اهدافو تر څنگ د موضوع دا اړخ ډیر مهم دی چې دا یو ښکاره نړیوال جرم دی ، چې باید د نړیوال جنایي عدالت د اصولو او قواعدو په رڼا کې وڅیړل شي .

نو ؛ په دغه لیکنه کې هڅه شوی څو په لنډو کې د جزا د نړیوالو حقوقو د اصولو او قواعدو په رڼا کې پر دی موضوع تم شو .

آیا د پاکستان دا کړنې جنگي جنایت دي ؟

د جینوا د ۱۹۴۹ کال د کنوانسیونو سره سم جنگي جنایت داسې تعریفیږی :« هغو کړونو ته ویل کیږی چې د جگړې ( وسله والو نښتو‌) په دوران کې انساني حقونه ماتیږي او یا یې درناوی نه کیږي».

همداشان ، د همدی کنوانسیونو د احکامو له مخې لاندیني اعمال جنگي جنایتونه دي :

- د غیر پوځي وگړو وژنه او ځورونه ؛

- پر غیر پوځي ځایونونو ( لکه کورونو ، روغتیایی مراکزو او روزنیزو مراکزو ) باندې وسله وال برید ؛

- د جگړي د اسیرانو سره ناوړه چلند یا د هغوی وژنه ؛

- د ممنوعه وسلو څخه گټه اخیستنه ؛

- د ښارونو او املاکو ورانول

- او د جگړی په دوران کي جنسي ځورونه او تیري.

په دې توگه گورو ؛

پاکستان چې د جینوا کنوانسیونونه یي منلي دي او د کال ۱۹۵۱ کال د جنگ د قوانینو د یوه منونکي هیواد په توگه پیژندل کیږی ، د خپلو وروستیو اعمالو په تر سره کولو‌سره د جنگي جنایتونو د مرتکب دولت په توگه پیژندل کیدای شي.

څه قانوني او حقوقي اقدامات باید وشي ؟

د نړیوالو جرمونو له هغې ډلې د جنگي جنایتونو د څیړنو او د هغه د محکومولو مرجع نړیواله جزایي محکمه ( ICC ) ده .

او ؛ لاندنې حقوقي شخصیتونه کولي شي ، د دی ډول جرایمو د څیړنو په هکله غوښتنه وکړي:

- په مستقیمه توگه د ملگرو ملتونو امنیت شورا ؛

- متضرر هیواد ؛

- د محکمې یو یا څو غړي دولتونه او

- د دې محکمې څارنوال ( وروسته له دې چې د محکمې د قضاتو حکم تر لاسه کړي ) .

اوس به دا پوښتنه را برسیره شي چې پاکستان چې د دې محکمې غړیتوب نه لري ؛ ایا دا محکمه صلاحیت لری چې د پاکستان د جنگي جنایتونو څیړنه وکړي ؟

ځواب ؛ په لاندنیو دلایلو مثبت دي:

- افغانستان د دې محکمې غړی دی او هلته جنگي جنایت د پاکستان له خوا تر سره شوی او

- د امنیت شورا له خوا د غوښتنې پر اساس ‌دپاکستان دا جرمونه د څیړنې وړ دي .

بله پوښتنه ښایي دا وي چې د طالبانو حکومت هم په نړیواله کچه په رسمیت نه دی پیژندل شوی ؛ نو په دې حالت کې باید څه وشي؟

سره له ې چې اوسنې وضعیت کولی شي وضعیت لږ څه مشکله کړي ( په نړیواله جزایي محکمې کې غړیتوب د دولت په غړیتوب پورې اړوند نه دی ، افغانستان د یوه هیواد په توگه د دې محکمې غړی دی ) خو د حل لارې یې دا دي:

- په مستقیم ډول باید د ملگرو ملتونو امنیت شورا دا اقدام وکړي. د دې لپاره د افغانستان د تیر حکومت استازي باید دا قضیه په ملگرو ملتونو کې ثبت کړي، او

- درېیمګړي دولتونه او حکومتونو کولای شي د ملگرو ملتونو له منشور سره سم په دې هکله په اقدام لاس پورې کړي.

له یاده باید ونه باسو چې د پاکستان د دې جنایتونو د مستندولو ، په اړوند دولتونو او نړیوالې جزایي محکمې او ملگرو ملتونو تر څنگ ، د بشرې حقوقي ملي او نړیوال سازمانونه ، د مدني ټولنې موسسات او ان مطبوعات کولای شي په غیر مستقیمه توگه اغیز ولري او همداشان دا چارې په اخلاقي لحاظ کولای شي د نړۍ د عامه ذهنیت په جذب کې رغنده رول ولوبوي.

د پاکستان پر بریدونو د هبت الله خاموشي؛ د افغانستان خلک له چا وضاحت وغواړي؟

۲۵ کب ۱۴۰۴ - ۱۶ مارچ ۲۰۲۶، ۱۳:۲۲ GMT+۰
•
محبوب‌ شاه محبوب

په داسې حال کې چې همدا اوس د نړۍ په بېلابېلو سیمو کې جګړې روانې دي، له اوکراین نه تر منځني ختیځه او له اسیا تر افریقا پورې د ډېرو هېوادونو مشران هڅه کوي خپل ولس د جګړو او کړکېچونو په اړه په دوامداره توګه خبر وساتي او هغوی ته ډاډ ورکړي، خو په افغانستان کې ملا هبت الله چوپ دی، ولې؟

په ډېرو سیاسي نظامونو کې دا یو مهم اصل ګڼل کېږي چې د جګړې او بحران پر مهال د دولت لومړی شخص باید د خلکو پوښتنو ته ځواب ووایي، د وضعیت په اړه معلومات ورکړي او د خلکو د اندېښنو د کمولو هڅه وکړي.

په متحده ایالاتو کې د حکومت مشران د نړۍوالو جګړو او کړکېچونو په اړه پرله‌پسې څرګندونې کوي. د امریکا ولسمشر ډونالډ ټرمپ د ایران د جګړې په اړه څو ځله خبرې کړې او هڅه یې کړې چې خپل ولس د روان وضعیت په اړه خبر وساتي. په ډېرو لوېدیزو سیاسي نظامونو کې د دې ډول څرګندونو هدف دا وي چې خلک پوه شي حکومت څه کوي او وضعیت تر کومه کنټرول لاندې دی، ځکه ولس د حاکمیت د مشروعیت اساسي مرجع ده.

په ایران کې هم ورته صحنه لیدل شوې ده. د ایران ولسمشر مسعود پزشکیان په وروستیو ورځو کې په تهران کې د خلکو تر منځ راښکاره شوی او هڅه یې کړې خپلو پلویانو ته دا پیغام ورکړي چې حکومت یې د جګړې پر مهال له ولس سره ولاړ دی او د خلکو له اندېښنو خبر دی.

دا په سخت حالت کې د ولس د عامه روان او عقل د ډاډ هڅه ګڼل کېدای شي چې هېواد مشران یې کوي.

د افغانانو پوښتنه

پوښتنه دا ده چې ایا د افغانستان خلک هم دا حق لري چې له خپل واکمن څخه پوښتنه وکړي، چې څه روان دي او ولې غلی یې؟

له شاوخوا شلو ورځو راهیسې د افغانستان او پاکستان ترمنځ د ډېورنډ د کرښې په اوږدو کې جګړې روانې دي. دواړه لوري یو بل ته د زیان اړولو ادعاوې کوي، هوايي بریدونه شوي دي، پاکستان د کابل سربېره کندهار، هلمند، ننګرهار، لغمان، پکتیا، خوست، پکتیکا او یو شمېر نورې سیمې بمبار کړې او زرګونه خلک له خپلو کورونو بې‌ځایه شوي دي.

د ملګرو ملتونو د معلوماتو له مخې، د دغو نښتو له امله لسګونه ملکي وګړي وژل شوي او شاوخوا ۱۱۵ زره کسان له خپلو کورونو بې‌ځایه شوي دي. سربېره پر دې، سوداګریزې لارې تړل شوې، بازارونه زیانمن شوي، بیې لوړې شوې او د ډېورنډ دواړو غاړو ته اقتصادي ژوند اغېزمن شوی دی.

خو په داسې حال کې چې جګړه روانه ده، د طالبانو تر ټولو لوړ مشر ملا هبت الله اخوندزاده تر اوسه د دې جګړې په اړه کوم څرګند او مستقیم دریځ نه دی نیولی. حتا د کوچني اختر په وروستي پیغام کې هم د جګړې پر ځای ټینګار پر دې شوی چې د هغه د اوامرو اطاعت باید وشي.

دا پوښتنه ځکه جدي ده چې ملا هبت الله د طالبانو د واک تر ټولو لوړه پرېکړه کوونکې مرجع ګڼل کېږي؛ خو له هغه وخته چې طالبان واک ته رسېدلي، نوموړی نه یوازې له رسنیو سره مرکې نه کوي، بلکې ډېر کم په عام محضر کې هم راښکاره شوی او افغانانو یې مخ هم نه دی لیدلی.

په سیاسي نظامونو کې د مشر حضور یوازې یو سمبول نه وي؛ بلکې د بحران پر مهال د خلکو او خپلو پلویانو د ډاډ یوه مهمه وسیله هم ګڼل کېږي. کله چې جګړه، ناامني او بې‌باوري زیاته شي، خلک غواړي د خپل واکمن وویني، خبرې یې واوري او پوه شي چې څوک د وضعیت د کنټرول مسوولیت پر غاړه لري؟

همدا اوس هېڅوک نه پوهیږي چې د وضعیت د کنټرول لومړۍ درجه مسوول څوک دی؟ او څه کوي؟

همدا لامل دی چې اوس د ډېرو افغانانو په ذهن کې دا پوښتنه راولاړېږي: ایا د اوسني وضعیت کنټرول په رښتیا د چا په لاس کې دی؟ او په کومه کچه ډاډ موجود دی چې د افغانستان له خلکو دفاع کېږي؟

ځینې شنونکي باور لري چې د داسې وضعیت پر مهال خاموشي څو پیغامونه لرلای شي. یو احتمال دا دی چې مهمې پرېکړې یوازې د محدودې کړۍ په دننه کې کېږي او د ولس له فشار او پوښتنو لرې ساتل کېږي.

بل احتمال دا دی چې د سیاسي مشروعیت او حساب ورکولو هغه دود لا هم نه دی رامنځته شوی چې خلک وکولای شي له حاکم څخه پوښتنه وکړي.

خو د دې خاموشۍ تر ټولو ډېر تاوان عادي خلکو ته رسېږي.

کله چې جګړه روانه وي او خلک له رسمي سرچینو واضح معلومات ترلاسه نه کړي، اوازې زیاتېږي، بې‌باوري پراخېږي او خلک نه پوهېږي چې راتلونکی به څه ډول وي. سوداګر نه پوهېږي چې سوداګري به روانه پاتې شي که نه؟ او کورنۍ نه پوهېږي چې جګړه به نوره هم پراخه شي که پای ته به ورسېږي.

له همدې امله په ډېرو هېوادونو کې د جګړې پر مهال د مشرانو خبرې یوازې یو سیاسي بیان نه وي؛ بلکې د ولس لپاره د معلوماتو، ډاډ او شفافیت یوه مهمه سرچینه ګڼل کېږي او ښايي همدا هغه پوښتنه وي چې اوس د افغانستان د ډېرو خلکو په ذهن کې ګرځي:
که جګړه د هېواد پر خاوره روانه وي، ایا د هېواد واکمن باید چوپ پاتې شي، که د ولس مخې ته راشي او د روان وضعیت په اړه وضاحت ورکړي؟

ځکه په جګړه کې یوازې مرمۍ نه لګېږي؛
خاموشي هم کله ناکله د خلکو پر باور او راتلونکې ژور اغېز پرېږدي.

د جګړې په تداوم کې د پاکستان موخې

۲۵ کب ۱۴۰۴ - ۱۶ مارچ ۲۰۲۶، ۱۳:۰۰ GMT+۰

د طالبانو تر واک لاندې افغانستان باندې د فبرورۍ له ۲۸مې نه پیل د پاکستان پوځي بریدونه له دوو اونیو راهیسې لا هم روان دي. د پاکستان پوځي بریدونه زیاتره د جنګي الوتکو او یا د بې‌پیلوټه الوتکو په وسیله بم غورځول دي، چې زیاتره پکې د ماشومانو او ښځو په ګډون ملکي خلک په نښه کېږي.

د طالبانو تر واک لاندې افغانستان باندې د فبرورۍ له اته ویشتمې نېټې نه پیل د پاکستان پوځي بریدونه له دوو اونیو راهیسې لا هم روان دي. د پاکستان پوځي بریدونه زیاتره د جنګي الوتکو او یا د بې‌پیلوټه الوتکو په وسیله د کابل او کندهار په ګډون د افغانستان په شرقي او جنوبي ولایتونو باندې د بمونو غورځولو په شکل کې کېږي، چې زیاتره پکې د ماشومانو او ښځو په ګډون ملکي خلک په نښه کېږي.

د دې واقعیت تصدیق په مېډیا برسېره په افغانستان کې د ملګرو ملتونو هېئت هم کړی دی.

د طالبانو امارت چون جنګي الوتکې او د هوايي بمباریود دفاع وسایل نه لري، نو د هغوی ځمکنۍ قواوې د ډیورنډ له کرښې سره پر پرتو پاکستاني پوځي پوستو د توپونو، هاوانونو او توغندیو په وسیله ګوزارونه کوي.

د دواړو خواوو ترمنځ د جګړې په دویمه اونۍ کې درې مهم پرمختګونه ولیدل شول.

لومړی پرمختګ د طالبانو د امارت د دفاع وزیر ملا یعقوب په یوه مرکه کې پاکستان ته دا اخطار ورکړو چې که چېرې د افغانستان په پلازمېنه کابل باندې برید کېږي، نو د پاکستان په پلازمېنه اسلام‌اباد به هم برید کېږي. او رښتیا هم چې هر کله د مارچ د میاشتې په دیارلسمه نېټه پاکستاني الوتکو په کابل او کندهار باندې بمونه وغورځول، نو د کوهاټ، راولپنډۍ او اسلام‌اباد په ګډون نورو پاکستاني اهدافو باندې د طالبانو د بې‌پیلوټه الوتکو بریدونه وشول چې د طالبانو امارت یې په رسمي توګه مسوولیت په غاړه واخیست.

که څه هم د بې‌پیلوټه الوتکو دغو یادو شویو بریدونو کې کوم مهم ځاني یا مادي تاوان نه دی رسېدلی، خو دا لومړی ځل دی چې د طالبانو د امارت بې‌پیلوټه الوتکې تر راولپنډۍ او اسلام‌اباد رسېدلې دي (د دغو بریدونو په ځواب کې د خالي په شپه د پاکستان جنګي الوتکو د کندهار په ځینو برخو بمونه وغورځول).

د جګړې په دویمه اونۍ کې دویم مهم پرمختګ د پاکستان د جنرالواکۍ له خوا د پاکستان په پوځي استخباراتو پورې تړلي د پاکستاني جهادیانو یو درې کسیز هېئت کابل ته په پټه توګه لېږل وو. د هېئت مشري له افغان طالبانو سره د زړو او نږدې اړیکو لرونکي فضل الرحمان خلیل کوله. دا پرمختګ په دې وجه ډېر جالب و چې له طالبانو سره د تېر کال د مې د میاشتې د جګړې په وخت د پاکستان جنرالواکۍ اعلان کړی و چې هغوی له دې نه پس له طالبانو سره خپلې زړې غیر رسمي اړیکې ختمې کړې دي او اوس به یوازې د حکومتي استازو په وسیله له هغوی نه د ترهګرۍ په اړه ځوابونه غواړي. خو طالبانو سره د پخوانیو جهادي انډیوالانو له لارې د خبرو اترو مطلب دا و چې اوس هم له طالبانو سره د جنرالواکۍ مناسبات زاړه په زاړه دي، او د پورته ذکر شویو جهادیانو په وسیله ترې خواهش کوي چې راځئ چې سره جوړ شو.

خو مشکل له دې نه ایجاد شو چې د پاکستاني جهادي هېئت د کابل د سفر خبر چې کله په ټولنیزو رسنیو کې خپور شو، نو لومړی خو د پاکستان د حکومتي منابعو له خوا وویل شول چې دغو کسانو کوم رسمي سفر نه دی کړی، دوی یوازې د تبلیغي جماعت د غړو سره په خپل سر کابل ته تللي دي. خو چې کله د پاکستان یو مستقل یوټیوبر اعزاز سید چې د ټاک شاک په نوم خپل یوټیوب چینل چلوي، دا خبر خپور کړ چې د پاکستاني جهادیانو هېئت د طالبانو د امارت د داخله چارو وزیر سراج الدین حقاني او د استخباراتو رییس وثیق سره لیدنې او خبرې اترې کړې دي، نو بیا د پاکستاني هېئت د تبلیغي جماعت سره کابل ته د تګ روایت ماتې وخوړه. د پاکستان پوځي استخبارات د دې خبر په خپرولو سره پر ژورنالیست اعزاز سید دومره په غوسه شول چې د هغه یوټیوب چینل یې بند کړ او له ویبپاڼې یې هغه خبر لرې کړ، ځکه د دغې افشاګرۍ په وجه کابل ته د جهادي هېئت سفر له ناکامۍ سره مخامخ شو.

د دواړو خواوو په روانه جګړه کې درېیم پرمختګ د چین له خوا د اوربند او خبرو اترو له لارې د دوه اړخیزو مسایلو د حل وړاندیز و. د افغانستان لپاره د چین ځانګړي استازي کابل او اسلام‌اباد ته سفرونه وکړل او د دواړو هېوادونو د بهرنیو چارو وزارتونو چارواکو ته یې د روغې جوړې په اړه د چین د حکومت پیغام ورساوه. همدارنګه د چین د بهرنیو چارو وزیر د پاکستان او د طالبانو د امارت د بهرنیو چارو وزیرانو سره په ټیلیفوني خبرو کې د چین وړاندیزونه هغوی ته ورسول، خو پاکستان د چین دغه وړاندیز ته غاړه کېنښوده.جالبه دا ده چې د پاکستان جنرالواکي امریکا ته وایي چې هغوی په طالبانو باندې فشار د امریکا د غوښتنو له امله دی، بلې خوا ته بیا چین ته ښیګړه اړوي چې هغه د ټي ټي پي فعالیتونه په دې موخه بندول غواړي چې د چین او پاکستان د تجارتي کوریډور د جوړولو په لار کې خنډونه لرې کړي. (البته د پاکستان د بهرنیو چارو وروسته وروسته په یوه اعلامیه کې وویل چې د چین او پاکستان اړیکې ځانګړې دي او د افغانستان او پاکستان ترمنځ منځګړتوب کې د چین له هڅو ناسم برداشتونه شوي).

د پاکستان له خوا د طالبانو په امارت د پوځي بریدونو تداوم څو موخې لري. لومړۍ موخه دا ده چې پاکستاني جنرالان فکر کوي چې له افغانستان څخه د امریکايي قواوو د وتلو نه پس د افغانستان د اداره کولو واک د دوی په لاس کې دی او د پوځي عملیاتو په زور هغوی دا خبره په افغانانو منل غواړي. په افغانانو کې چې څوک د پاکستان دې واک ته غاړه نه ږدي، د اسلام اباد په تعبیر به، هغوی له سیاسي واکمنۍ نه بهر کړل شي.

په پاکستان کې له جوړې شوې ټي ټي پي ډلې د فعالیت نه پاکستاني جنرالان څو رنګه استفاده کول غواړي. لومړی په دې پلمه هغوی په افغانستان کې خپله غیر قانوني مداخله او پوځي بریدونه جایز ګرځوي. په دې برسېره هغوی دا پلان هم لري چې د افغانستان د پښتنو غوندې د ډیورانډ کرښې په ختیځ کې پراته پښتانه هم د طالبانو په ولکه کې ورکړل شي، څو د جدید تعلیم، معارف او د نویو منځنیو قشرونو د کلتور مخه ونیسي. د دغه پلان نهایي موخه د پښتنو ملي‌ګرا نهضتونو ته ماتې ورکول دي، ځکه چې د هغوی په اند هم دغه په زور او جبر د پښتنو په اصطلاح په پاکستاني قوم کې ورګډول دي.

نو د ټي ټي پي د ترهګرۍ خلاف داسې عجیبه جګړه کوي چې په پکتیا، پکتیکا، کونړ، کابل او کندهار باندې بمونه وروي، مګر بلې خوا ته په بنو، لکي مروت، ټانک، وزیرستان او نورو سیمو باندې د ټي ټي پي په اشغال سترګې پټوي.

نړۍواله انزوا؛ د ناحقه نیونو د بندیزونو نوملړ ته د افغانستان شاملېدل څه تاوان لري؟

۲۰ کب ۱۴۰۴ - ۱۱ مارچ ۲۰۲۶، ۱۴:۱۶ GMT+۰
•
محبوب‌ شاه محبوب

افغانستان د نړۍ له ژور سیاسي کړکېچ، اقتصادي رکود او ډیپلوماټیکې انزوا سره مخ دی، خو امریکا یو ځل بیا د طالبانو د حکومت پر کړنو د نړۍوال فشار کچه لوړه کړه. واشنګټن افغانستان د هغو هېوادونو په نوملړ کې شامل کړ، چې بهرنیان په ناحقه نیسي. دا په حقوقي قاموس کې ډېر دروند مفهوم لري.

دا پرېکړه نه یوازې د طالبانو د مشروعیت ادعاوې نورې هم بې‌بنسټه کوي، بلکې د افغانستان د نړۍوال انځور پر مخ بل تور سیوری هم اچوي. په داسې حال کې چې امریکا د ډینس کوېل او محمود شاه حبیبي په څېر امریکایانو د ناحقه نیولو مسوولیت په کلکه د طالبانو پر غاړه ور اچوي، طالبان بیا ځانونه بې‌ګناه ګڼي؛ خو پوښتنه دا ده چې د قانون، شفافیت او مشروع حاکمیت له نشتوالي سره د دوی دفاع څومره وزن لري؟

د ۲۰۲۶ کال د مارچ په ۹مه امریکا افغانستان په رسمي ډول د هغه تور نوملړ برخه اعلان کړ، چې په نړۍوال سیاست کې د «State Sponsor of Wrongful Detention» په نوم یادېږي. دا کټګوري د ۲۰۲۵ کال په سپټمبر کې د ولسمشر ډونالډ ټرمپ د اجرایي فرمان له‌مخې رامنځته شوې وه او هدف یې دا دی، چې هغه حکومتونه محدود کړي چې بهرنیان په ناحقه نیسي او د سیاسي امتیاز اخیستو لپاره یې د فشار د وسیلې په توګه کاروي.

افغانستان په دې نوملړ کې دویم هېواد شو، په داسې حال کې چې ایران د ۲۰۲۶ کال د فبرورۍ په وروستیو کې لومړنی هېواد و چې ورته نومول شوی و.

د نوملړ حقوقي او سیاسي مفهوم

په نړۍوال سیاست کې «Wrongful Detention» هغه حالت ته ویل کېږي، چې یو حکومت بهرني وګړي د شفافو، عادلانه او نړۍوالو معیارونو مطابق نه، بلکې د سیاسي فشار، امتیاز اخیستو، یا د ګټې لپاره نیسي. امریکا دا نوملړ د دې لپاره جوړ کړی، چې د دې ډول چلند پر وړاندې پراخ سیاسي، اقتصادي او ډېپلوماتیک فشار ولري.

د دې نوملړ حقوقي بنسټ امریکا ته اجازه ورکوي چې اقتصادي بندیزونه ولګوي، د مرستو کچه راکمه کړي، د سفر محدودیتونه پلي کړي او پر همدې حکومتونو د نړۍوالې انزوا کړۍ تنګه کړي.

نو کله چې یو هېواد په‌کې شامل شي، معنا یې یوازې تورنول نه دي، بلکې عملي پایلې هم لري چې د یو حکومت مشروعیت، نړۍوال دریځ او سیاسي تعامل ته زیان رسوي.

امریکا په خپلو رسمي بیانیو کې څرګنده کړې، چې طالبان «ترهګریز تاکتیکونه» کاروي، بهرنیان په ناحقه نیسي او د سیاسي امتیازاتو لپاره یې د «سوداګرۍ توکي» ګرځوي.

د امریکا د بهرنیو چارو وزیر مارکو روبیو وویل، چې طالبان بهرنیان «یا د پیسو لپاره تښتوي یا د سیاستي امتیاز اخيستو لپاره یې ساتي» او دا کړنې باید ژر پای ته ورسېږي. نوموړي دا هم وویل، چې افغانستان د امریکایانو لپاره «خوندي ځای نه دی» ځکه د ناحقه نیونو بهیر دوام لري.

کوم امریکایان دا مهال د طالبانو په بند کې دي؟

د بېلابېلو سرچینو راپورونه ښيي، چې طالبان څو امریکایان د نامعلومو او ناثابتو قانوني دلایلو له‌مخې په بند کې لري چې مشهور یې دوه کسان دي:

ډینس کوېل: یو ۶۴ کلن امریکايي محقق دی، چې د ۲۰۲۵ کال د جنوري په میاشت کې له نیول کېدو راهیسې د طالبانو د استخباراتو تر سخت انفرادي نظارت لاندې ساتل کېږي. تر اوسه هېڅ قانوني تور پرې نه دی اعلان شوی. د هغه کورنۍ څو ځله د امریکا له حکومت څخه غوښتي، چې د کوېل د خلاصون لپاره چټک اقدامات وکړي.

محمود شاه حبیبي: یو افغاني‌الاصله امریکايي چې د پخواني جمهوري نظام لوړپوړی چارواکی و، په ۲۰۲۲ کال کې له کابل څخه تریي تم شوی او امریکا د هغه د موندلو لپاره ۵ میلیونه ډالر انعام اعلان کړی. طالبان یې زنداني کېدل ردوي، خو امریکا او د هغه کورنۍ دا خبره نه مني.

د ډېری تحلیلګرو په باور، همدا قضیې د امریکا په پرېکړه کې مرکزي رول لري.

طالبانو د امریکا پرېکړه «ناسمه او د افسوس وړ» بللې او ویلي یې دي، چې بهرنیان د «قانوني سرغړونو» له امله نیول شوي، نه د امتیاز لپاره.

خو د یوه حکومت د قانوني دلیل دعوه هغه وخت معنا لري چې واضیح اساسي قانون موجود وي، عدالت‌پال قضايي نظام شتون ولري، قضیې په علني ډول وڅېړل شي او د محکمې پرېکړې له نړۍوالو معیارونو سره برابرې وي.

طالبان نه اساسي قانون لري، نه مشروع قضايي حاکمیت؛ نو د دوی دا استدلال له نړۍوال حقوقي لیدلوري په ترازو کې وزن نه لري.

په همدې دلیل نړۍوالې ادارې د طالبانو دا ډول نیونې «خپل‌سري، غېرشفافې او سیاسي» ګڼي.

د نوملړ ستراتیژیکې پایلې

په دې نوملړ کې د افغانستان شاملول څو مهمې پایلې لري. طالبان اوس په رسمي ډول د هغو حکومتونو په کتار کې درول شوي، چې بهرنیان ناحقه نیسي. دا د هغوی د رسمیت پېژندلو احتمال لا کموي او امریکا یې د اړیکو مشروطیت سره تړي: د بندیانو خوشې کول د هر ډول پرمختګ شرط دی.

کله چې یو هېواد د داسې نوملړ برخه شي، د نړۍوال امنیت او حقوقي اعتبار په ساحه کې د باور کچه ورسره راټیټېږي. پانګه‌وال، نړۍوال بنسټونه او مرستندویان ورسره کار کول د خطر له امله ستونزمن ګڼي. دا د اقتصادي رکود او نړۍوالې انزوا لامل کېږي.

امریکا کولی شي چې خپلو وګړو ته د افغانستان د سفر پر وړاندې محدودیتونه ولګوي. دا د هېواد د نړۍوال تګ‌راتګ د کمېدو لامل کېږي.

تر ټولو دردوونکې برخه دا ده، چې د سیاستونو، بندیزونو او ټکرونو تر منځ عادي افغانان بند پاتې دي. نړۍوالې مرستې کمېږي، اقتصادي فرصتونه لا محدودېږي، نړۍوال تعامل کمزوری کېږي، د کار، ښوونځي، روغتیا او د ژوند هره برخه د انزوا تر سیوري لاندې راځي.

په داسې حال کې چې ولس د دې کړنو مسوول نه دی، خو د سزا مستقیم اغېز پرې کېږي، ځکه نړۍوالې ټولنې د افغانستان په قضیه کې طالبانو او افغانستان دواړه په یو نوم حسابوي.

که په لنډ ډول یې ووایو؛ د امریکا دا پرېکړه یوازې یو سیاسي ګام نه دی، بلکې د نړۍوال نظام د هغو اصولو یوه څرګندونه ده چې هېڅ هېواد ته اجازه نه ورکوي چې بهرنیان د انسان په ځای د فشار د وسیلې په توګه وکاروي. د طالبانو د کړنو دوام، د عدلي نظام نه شتون او د امریکایانو ناحقه نیول دا وضعیت تر دې ځایه را ورساوه.

خو د دې وضعیت تر ټولو درنه بیه هغه افغانان پرې کوي، چې نه یې دا کړنې کړې دي او نه ورپورې تړاو لري، خو د نړۍ د سیاست د هرې پرېکړې لومړی برید پرې کېږي.