د افغانستان د پوهنتونونو استادان: پر پوهنتونونو برید «جنګي جنایت» دی
د افغانستان د پوهنتونونو استادانو په کونړ کې پر سید جمالالدین افغان پوهنتون د پاکستان بریدونه غندلي او ویلي یې دي، چې پوهنتونونه د علم او سولې مرکزونه دي، نه د جگړې ډگرونه. دغو استادانو د پوهنتونونو په نښه کول جنگی جنایت بللی دی.
د افغانستان د پوهنتونونو استادانو د چهارشنبې په ورځ (د غويي ۹مه) د یوې اعلامیې په خپرولو سره د پاکستان وروستي بریدونه او په ځانګړې توګه د پوهنتونونو او روغتونونو په نښه کول «ښکاره وحشیانه ظلم» بللی او په ډاګه کړې یې ده، چې دا ډول کړنې نه يوازي د نړيوالو اصولو او بشري ارزښتونو خلاف دي، بلکې د اسلامي شريعت له صریحو لارښوونو سره هم په ټکر کې دي.
دوی په ډاګه کړې، پوهنتونونه د علم او سولې مرکزونه او د ټول بشریت د استادانو کورونه دی، نه دې جگړې ډگرونه او همداراز یې زیاته کړې: «موږ د افغانستان د پوهنتونونو استاذان د پاکستان د نظام مستبد رژیم له خوا پر کونړ ولایت په ځانګړي ډول پر ملکی وګړو او سید جمالالدین افغان پوهنتون توغندیز ناوړه او وحشیانه بریدونه په کلکو ټکو غندو».
دغو استادانو له نړیوالې ټولنې او ټولو اسلامي هېوادونو غوښتي، چې د دغه ډول تېريو د مخنیوي لپاره کلک او عملي ګامونه واخلي او د بې ګناه علمي شخصيتونو او خلکو ژوند، عزت او حقونو ساتنه یقیني کړي».
یادو استادانو په دې اعلامیه کې څرګنده کړې: «په پای کې وایو چې د پوهنتونونو په نښه کول یو جنګي جنایت دی او عاملین یې باید د جنګي جنایت کارو په توگه محکمې ته وړاندې شی او ټوله نړې دې، دې ته د جنګي جنایت په سترگه و گوري او له موږ سره دې همغږي شي».
د یادونې وړ ده، چې پاکستاني ځواکونو وړمه ورځ (دوشنبه د غويي ۷مه) د کونړ پر مرکز او ولسوالیو د درنو وسلو بریدونه وکړل او له امله یې ۷ تنه ملکیان وژل شوي او تر ۷۵ پورې نور ټپیان شوي دي. طالبانو ویلي، پاکستان په دې بریدونو سره په کونړ کې د سیدجمالالدین افغاني پوهنتون په نښه کړی، خو پاکستان بیا ویلي، پوهنتون یې نهدی ویشتی.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
