بلوچستان د پاکستان د سوېل تر ټولو لوی ایالت دی او د دغه هېواد شاوخوا ۴۴ سلنه خاوره جوړوي. د دې سیمې نفوس له ۱۵ میلیونو کم دی. بلوچستان د طبیعي زېرمو له پلوه بډایه دی؛ د سرو زرو، مسو، ګاز، سکرو او نورو ارزښتناکو توکو کانونه لري خو له دغو شتمنیو سره سره خلک په بېوزلۍ کې ژوند کوي.
روسیې په ۲۰۲۵ کال کې د طالبانو حکومت په رسمیت وپېژاند. په مسکو کې د تمې فضا غالبه وه او داسې انګېرل کېده، چې د افغانستان له لوري به منځنۍ اسیا ته امنیتي ګواښونه کم شي، خو د روسیې د بهرنیو چارو وزیر سرګي لاوروف تازه څرګندونې ښيي، چې دا محاسبه تر ډېره ناسمه ثابته شوې ده.
د جنورۍ په یو دیرشمه نیټه د بلوچستان د مرکز کوټې په ګډون په دیارلسو ضلعو کې د بلوچ ازادي غوښتونکي اردو (بی ایل اې) سلګونه جنګیالیو د پاکستان په مختلفو دولتي مراکزو پلان شوي او همغږي شوي بې ساري بریدونه وکړل.
په بلوچستان کې وروستۍ وسله والې حملې د سیمې د اوږدمهاله شخړې د نوي او پېچلي پړاو څرګندونه کوي. دغه بریدونه په لسګونو ښارونو کې په یو وخت ترسره شول، چې هم د تاوتریخوالي د شدت، هم د بېلتونپالو ډلو د وړتیا او هم د سیمهییزو امنیتي جوړښتونو د کمزورتیا یو مهم پیغام لري.
په سیاست، اقتصاد، امنیت او د ټولنیز ژوند په ټولو برخو کې پریکړې همیشه د بدیلونو تر منځ په انتخاب پورې اړه لري. ایډیال حالت یا انتخاب نشته. یو کس هغه بدیل انتخابوي چې هغه ورته په خپل وخت کې ښه او ګټور ښکاري.
له۲۰۲۱ کال نه په پښتونخوا کې د ټي ټي پي بریدونه مخ په زیاتېدو وو او چې هغه وخت د پښتنو سیاسي ګوندونو، ژورنالېستانو او فعالانو په دغو بریدونو تشویش ښوده، حکومت دغه خبرونه ردول او پرده یې پرې اچوله. د پاکستاني حکومت دغه دوهمخي سیاست د پښتونخوا په ولس کې زاړه شکونه راژوندي کړل.
د طالبانو مشر ملا هبتالله اخوندزاده د یوه فرمان له لارې د طالبانو د حکومت د جزا قانون، د «محاکمو د جزایي اصولنامې» تر عنوان لاندې نافذ کړ. دا قانون په یوه سریزه، درې بابونو، لسو فصلونو او ۱۱۹ مادو کې ترتیب شوی، چې پکې تعزیري جرمونه او د هغوی جزاوې درج شوې دي.
په افغانستان کې جګړه یوازې د ټوپکو، کودتاو، نظامونو او جغرافیایي بدلونونو تاریخ نه دی؛ دا د روایتونو جګړه هم ده. له ۱۳۵۴ هـ کال څخه تر نن پورې د افغانستان جګړې لږ تر لږه شپږ ځلې د خپل روایت ژبه، تعبیر، توجیه او "د وژلو دلیل" بدل کړی.
په پاکستان کې ډیموکراسي تل پر کاغذ محدوده پاتې شوې او عملي بڼه یې نه ده موندلې. په عمل کې د جنرالواکۍ واکمني یو تاریخي حقیقت دی، خو د نړیوالو غوښتنو او د ولسي او سیاسي فشار د کمولو لپاره، د ټول ټاکنو، فدرالزم او د مطبوعاتو د ازادۍ یوازې ژستونه شوي دي.
د ایران د اسلامي جمهوریت د احتمالي ړنګېدو بحث نور یوازې د سیاسي شنونکو د مېز پر سر محدود نه دی، بلکې د روانو اعتراضونو، اقتصادي فشارونو او نړۍوالې انزوا له امله د واقعي سناریو په توګه مطرح شوی دی.
ایران د معاصر تاریخ له تر ټولو حساسو شېبو تېرېږي، هغه اعتراضونه چې په لومړي سر کې د اقتصادي ستونزو له امله پیل شول، اوس په یوه سراسري ولسي پاڅون او ژور سیاسي بحران بدل شوي دي.
په رسنیو کې ویل شوي چې له قطر او ترکیې وروسته سعودي عربستان هم د افغانستان او پاکستان ترمنځ د تاوتریخوالي پای ته رسولو لپاره له منځګړتوبه لاس واخیست. دا ځکه چې د دواړو هېوادونو دریځونه دومره لرې دي چې نږدې حل ورته نه ښکاري.
نړۍ له بدو کړکېچنو او تاوتریخجنو پړاوونو تیریږي، د لویو جګړو د پېښېدو بالقوه ګواښ تر بل هروخت زیات او څانګور دی. ځواکمن هېوادونه د وسلو، تکنولوژۍ او اقتصاد ترڅنګ پر خپلو پیاوړیو ملتونو تکیه کوي.
ایران دا مهال د تاریخ له حساسو پړاوونو څخه تېرېږي؛ داسې پړاو چې نه یې یوازې داخلي ثبات لړزولی، بلکې په نړۍوال سیاست کې یې هم له جدي ننګونو سره مخ کړی دی. له یوې خوا ولسي لاریونونه، اقتصادي فشارونه او له بلې خوا د نړۍوال تقابل ګواښونو ایران د «ډانګ او پړانګ» تر منځ درولی دی.
په ننني افغانستان کې د اساسي قانون لغوه کېدل، د دولتي قواوو توازن لهمنځه تلل، د شفافیت نشتوالی او د شریعت سخت تعبیر مرکزي نقش لري. نړۍوالې ادارې افغانستان په ۲۰۲۶ کال کې د نړۍ له سترو بحراني هېوادونو څخه ګڼي، چې ۲۱.۹ میلیونه وګړي یې (نږدې ۴۵٪ نفوس) بېړنیو مرستو ته اړ دي.
که د شلمې او یوویشتمې پېړۍ د اقتصادي پرمختګ تاریخ ته وکتل شي، څرګندیږي چې د اقتصاد او تجارت نړیوال کېدل چټک شوي، خو دا هم روښانه ده چې د نړیوال کېدو بنسټیز اصل سیمهییزه اقتصادي او تجارتي همکاري ده.
نړۍ په داسې شېبو کې نوي ۲۰۲۶ کال ته ګام ورواخیست، چې بشریت تر هربل وخت زیات له بالقوه ګواښونو سره مخامخ دی. د منځني ختیځ کړکېچ نوي پيچلي اړخونه مومي او د روسیې و اوکراین د جګړې غوټه لاپسې سخره کیږي، داسې چې نه د ټرمپ په ګوتو خلاصېدای شي او نه د اروپا په غاښونو.
په معاصر سیاست کې د «سیاسي اسلام» اصطلاح د یوه واحد، منسجم او همشکله فکر استازیتوب نه کوي. برعکس، دا مفهوم د بېلابېلو خوځښتونو، ایډیالوژیو او تګلارو ټولګه ده چې هر یو یې د دین، سیاست او قدرت ترمنځ اړیکه په بېل - بېل ډول تعریفوي.
شننه: ارشاد رغاند، لیکوال او ژورنالیست پاکستان، د خپل سیاسي جوړښت له پیله، په سیمه کې د استعماري امنیتي منطق پر بنسټ لوبیدلی دی. د افغانستان په تړاو، دا سیاست تر ډېره د نیابتي ډلو، غیرمستقیم نفوذ او د «ستراتېژیکې ژورتیا» د مفکورې له لارې عملي شوی دی.
که څه هم په پاکستان کې د ۱۹۷۳ کال اساسي قانون په رسمي ډول لغوه شوی نه دی او په ظاهره یو ملکي جمهور رییس، لومړی وزیر او ایالتي حکومتونه شته، خو په تېرو ۱۱ کلونو کې پوځ د سیاسي لاسوهنو له لارې عملي واک په لاس کې اخیستی او ملکي نظام یې کمزوری کړی دی.
د پښتونخوا خلک له ګڼو پېچلو ستونزو سره مخ دي، خو تر ټولو خطرناکه مسله د ټي ټي پي او د پاکستان د پوځ، ملیشو او پولیسو ترمنځ جګړه ده. دا جګړه له ۲۰ تر ۲۵ کلونو راهیسې روانه ده، خو په ۲۰۲۱ کال کې په افغانستان کې د طالبانو له واکمنېدو وروسته یې شدت په بېساري ډول زیات شوی دی.
د یوه هېواد د نوم یا نیشنلټۍ لکه افغان، جاپانی، ایرانی، جرمنی، امریکایی، انګلیس، پاکستانی او نورو په اړه چې ملي هویت ورته ویل کېږي، بحثونه سیاسي دي.